Yamashita Gold Mga Nobela at Kwento

"Agatha, tunnel lang 'yan. Posibleng lagusan 'yan ng mga sundalong hapon sa panahon ng giyera." "Baka lungga pa nga 'yan ng mga naglalakihang sawa," pananakot ni Tristan. "Paano kung hindi lang sawa ang nand'yan?" Hindi kumbinsidong sagot ng heredera. "O, 'olrayt! Nasa ilalim ang Yamashita Treasure, masaya ka na?" sarkastikong napailing na sagot ni Tristan. Mangani-nganing takpan na nito ulit ang butas pero mapilit ang heredera na tingnan nila ang loob.

Kaya doon unti-unting nabuhay ang galit ko sa kan'ya. My father was also the leader of a terror group in Japan called Yakuza. Hawak ng organisasyong ito ang pagpapalakad ng mga negosyo niya sa iba't-ibang lugar sa Japan gaya ng Okinawa, Osaka, Tokyo, Nagasaki, at Kyoto. Mayaman at kilala ang angkan ng mga Kawashima sa Japan. Iba't-ibang negosyo ang hawak ng aming pamilya, katulad ng luxury hotels, resorts, restaurants, at pati na rin ang pagbebenta ng mga luxury cars at accessories.

Kwento ni Yamato at tumuhog ng nuggets. "Ayon pala hindi ka lang maalalayan kasi yakap ka ng yakap sa katawan niya—" "A-Ano?" Hindi makapaniwalang tanong ko. "A-Ako yayakap? Hindi—" "Ate hindi naman ako sinungaling," sagot ni Yamato habang ngumunguya kaya nahihiya kong sinulyapan si Laze na tahimik na kumakain. "Muntik na nga kitang ihulog sa tulay." Natatawang sagot ni Yamato kaya nasapo ko ang noo.

nawika nito. Atubili namang sumunod si Yumi, pagkakataon na niya iyon at pagkakataon na rin niyang sumakay sa ganoong kagarang kotse. "Ito ba yung sikat na 'Lamborghini'? Tanong niya sa sarili. May sasakyan din naman sila noon pero hindi kasing-ganda tulad nito. Bago siya tuloyang maupo sa hulihan, kinuha muna niya ang towel sa plastik upang ilagay iyon sa bangko ng sasakyan.

Kasunod nito ay mabilis na sinundan nina Gerald, Fujiko, at Ryugu ang matanda. Ang mga Yamashita ay nakatira sa paanan ng barren mountain. Ang kanilang village ay mukhang ancient pero mayroon pa ring ilang mga modernong villa at manor sa paligid… Maya-maya pa ay huminto sa harap ng isang maliit na manor ang matanda bago niya itinulak ang kahoy na pinto habang sinasabing, "Please, pumasok kayo."

The soft amber lights reflected on the crystal glass in front of him, half-filled with Yamazaki 18, a Japanese whisky that only rich people could easily order. Tahimik siyang nakatingin sa glass habang pinapaikot-ikot ang likido gamit ang perlas na ice cube. He looked blank, but his forehead wrinkles. Para siyang binato ng maraming-maraming problema. Opposite him sat Daius, his best friend, wearing a steel-gray blazer, mukhang kakagaling lang sa isang board meeting tapos inaya si Vash na uminom.

He wanted to show her that he will listen to whatever she has to say and will be saying now and until forever. “E, ano ngayon kung mayaman sila? Bakit? Noong namatay ba si Yamashita, nadala niya ba ‘yong golden Buddha niya sa kung nasaan man siya napadpad? Ha?!” She turned to him again. “Sumagot ka, Alekhine, tinatanong kita! Makinig ka kasi kay Kuya Kim para kahit hindi ka kasing-yaman ng pamilya mong Intsik, may lamang ka kasi may alam ka!”

Tumalikod na ako at tuluyang lumabas sa hotel room na iyon. 2,462,238 Japanese Yen o 1 million pesos ang katumbas ng ulo ni Yamamoto. Not bad for a professional hired killer like me. At saka may atraso sa akin ang Yamamoto na iyon, sinabutahi niya ang mga stocks ko from overseas. He planted a cocaine on it, para kapag mahuli ng mga pulis magkagulo at makakalusot ang illegal na pag-e-export nila ng products. Dahil magiging abala ang mga ito sa pagraid sa akin. He is a fucking asshole!

Isinandal ko ang likod habang pinakikinggan ang sinasabi niya. “Me?” I asked. “No, it’s gold.” Halos mamura ko siya sa sinabi niya. “Kahit kailan wala kang sense kausap, bahala ka nga.” Singhal ko at tumayo na para pumasok sa banyo ngunit napatigil ako nang kalat-kalat ang shampoo container and other things. Grabe. After that, I flew with Yamato to Palawan. “Can you go to your room? I wanted to meet Jami sana.” Nahawakan ni Yamato ang makapal na itim niyang kilay habang nakatingin sa akin.

Huhuhu. Ngunit nakita ko na lang na pumunta sila sa desk information. Iniwan yung gamit ko. Sa awa talaga ni Papa God oh! Kahit ang hilig kong magpangap, mabait parin siya sa akin. Thank you po. Nang makaalis sila, agad ko naman na-claim gamit ko. Napataas pa ang kilay ng isang nurse. “Kung sayo nga ito, sa tingin mo ano ba ang laman ng package.” Kala mo naman yung gold bar nang nawala ni Yamashita ang laman ng package.