Years And Months Novels & Stories

Five years nang kasal ang mga ito. Malaki na din ang tiyan ni Janella. Hindi ko kasi nakumusta ang mga ito sa loob ng limang taon. Hindi ko man lang nabalitaang buntis na pala ang kaibigan ko. “Ilang buwan na iyan?” paos kong tanong kay Janella. “Six months na, Evie.” Sagot naman ni Michael saka hinaplos ang tiyan ng asawa. “Congratulations sa inyong dalawa. Finally, magiging parents na din kayo!” paos kong sabi sa kanila.

Limang buwan na pala. Five months. As Maya sat in her favorite coffee shop, the comforting hum of the crowd around her a distant background noise, she realized just how much had changed in her life. Five months ago, she was uncertain about love, about opening up to someone again. Yet, here she was—feeling content, secure, and loved.

sagot ko. Hindi naman kumbinsido si mama, “Ano daw ang dahilang kung bakit may 1 year pang hihintayin? Maraming pwede mangyari sa isang oras, ‘yun pa kayang dadaan ang mga buwan?”

Parang akong naiyak bigla. “Hala, River...”mahinang bulong ko. Doon ko lang naalala. Oo nga pala, ngayon nga pala ang monthsary namin. Apat na buwan na pala kaming magkasintahan. Sa sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo, halos nakalimutan ko na ang petsa ng monthsary namin. Pero siya, hindi niya nakalimutan kaya kinikilig akong mabuti.

Sampung taon na niyang inaalagaan ang damdaming iyon at umaasang masusuklian iyon nito dahil sa mga kabutihang ipinapakita nito sa kanya. Sa katunayan, no'ng malaman niyang may relasyon na ang dalawa ay halos isang buwan siyang umiiyak gabi-gabi. Memorize niya pati ang monthsary ng mga ito kaya alam niyang dalawang buwan na lang at mag-iisang taon na ring magkasintahan ang dalawa. Eighteen na si Desiree kahit pareho silang nasa Grade 11. Mag-i-eighteen pa lang siya in three months.

“Over naman. Ako lang 'to. Lunarae lang.” “Luh? Hindi ko naman tinanong name mo eh!” “Ewan ko sayong isip-bata ka kahit ang tanda mo na.” “Matanda na ba yung 21?” “Ewan ko, tanong mo sa sarili mo.” “Nagsabi naman yung nineteen palang may asawa na. Ilang months na nga kayo? Eight months? Tapos twenty ka na ngayon? Kaya pala ayaw magpaligaw at magcollege. May kasal na pala after senior high.”

"Okay— But, how did you know your age if you didn't know your birthday?" "Kasi po... s’yempre Kuya taon-taon binibilang ko pero 'yong dati ko pong Yaya, alam niya po birthday ko, e. Basta, sa may hmmmm— ano ba 'yon? Pang 6 months daw po Kuya!" "Its Ju-june month?" "Opo! 'yon yata? Hehehe *clap*clap* basta kapag lilipas ang June hehe edi tapos na birthday ko po"

Siya lang ang may karapatang gumawa no’n. Naka-cream dress siya at heels, buhok niya nakalugay, at may malaking ngiti sa labi. ‘Yung tipong ngiti na may ibig sabihin—may binabalak. “Thank you,” sagot ko. “Ang daming bulaklak. Twenty-four? Hindi ba twelve lang ang standard?” “Twenty-four months. Tig-dalawa bawat buwan.” Lumaki ang mga mata niya. “Kuya… that’s actually romantic. Hindi ko alam na kaya mo pala ‘yan.”

Bigla kasing parang gusto kong kumain nito eh. "Omg ka baks! Ilang buwan ka ng juntis?" Nanlalaki ang mga matang tanong nya. "Magtu-two months na." Tamad kong sabi. "Magtu-two months?? You mean hindi pa tayo nakakagraduate juntis ka na?" "Oo nga."

Kung umalis lang sila noon, ano ang halaga ng lahat ng pag-ibig na pinanghawakan nila sa loob ng maraming taon? Ano nga ba ang halaga ng isang buhay, mahigit dalawang dekada na magkasama, kung ganun lang? Ang lahat ba ng oras at damdaming iyon ay talagang mas mababa kaysa sa naramdaman nila para sa isang tao na halos isang buwan pa lang nilang kilala?