You Don't Own Me Novels & Stories

No sex. Nanlaki ang mata ko sa nabasa. Teka... Kagabi... Oh my gaga. Paano ko siya haharapin niyan? Bakit ba kasi kailangang mangyari 'yon? Huminga 'ko ng malalim at muling ibinalik ang tingin sa papel. Sa huling rule. 100. I can own you but you can't own me. Teka. Ano?! Binasa ko ulit.

"I don't love you. I just want to ruin and torture you. Make you suffer." Tila nauubos ang pasensya niya. Lumapit siya sa akin, mabilis, mariin ang bawat hakbang. Akala ko hahawakan niya ako. Akala ko, tulad ng dati, pipilitin na naman niya akong bumigay. Pero bago pa man siya makalapit, umatras na ako. “Don’t touch me.” “I own you, Caleigh.” “No,” mariin kong sagot. “You never did. You only owned my pain.”

wika ko. Kaagad naman itong dumapa at sinubsob ko siya sa pagkalalak* ko. "Sir, w.. wala ito sa usapan." reklamo niya na halatang nanginginig pa. "Bull sh*t! Isang Milyon ang binayad ko sa'yo kaya paligayahin mo ako. 'Wag ka ng maarte alam ko naman na hindi lang ito ang isang beses na ginawa mo 'to. Kaya, don't be shy, suck my di*k now." maawtoridad na boses ko.

He's too close. "You don't own me, Ryu." matigas kong sagot. "Maybe not." Nagkibit-balikat siya, pero nanatili siyang nakatingin sa akin. "But that doesn't change the fact that you're mine." Napasinghap ako nang marinig ko yun. I fucking hate him. I hate how he says things like that. I pushed him, "you don't and will never own me, Ryu." "Don't make me show you that I do, woman." Tumalikod ito at naglakad ulit.

“Sometimes, love isn’t about ownership. It’s about choosing—even when it terrifies you.” Bago matulog, nag-vibrate ang phone niya. Isang anonymous email ang dumating, may subject line: > “You’re next.” Binuksan niya ito—nasa loob ang blurred screenshot ng isang confidential company memo at isang linya: > “He’ll bring you down with him.” Napahawak siya sa bibig niya, ramdam ang kaba.

panghahamon ko dito. ["Don't try me, Martelle. Hindi mo ako lubusang kilala! You don't have the right para tumangging makipag-usap sa ‘kin ngayon! I know who is the owner of the company where you are working right now. With my influence, I'll surely kick you out of your job."]

Seryoso ang mukha niya at gumagalaw ang panga. "Nonetheless, I don't like someone who touch what's mine Perkin. I own you. I own every inch of you the time you signed the contract in front of me. So, I'll tell you. Don't pull that stunt again. Or else I'll punish you." He declared.

maktol ng kaibigan. Napansin kasi nito na isang oras na lang ay mag-uuwian na at madami pa silang hindi na priprint na mga dokumento. "Tapusin mo na lang kung anong kaya mo, tapos ako ng bahala," paalam niya dito. "No Friend! Hindi kita iiwan dito!"

Pilit pinapaalala sa sarili na kahit anong gawin nito ito pa rin ang lalaking minahal niya at mamahalin niya. Mahal niya ito pero hanggang kailan niya matitiis ang ganitong klase ng relasyon kung saan ang sarili niya lamang ang sinasaktan niya. "Your mine. No one can own you, not even your oh-so-called friend." Hindi ko alam kung bakit nasasabi niya to gayong ilang beses niya rin sinasabi sa akin na hindi niya gusto ang relations meron kami, na hindi niya ako mahal.

Sapo ang puson na sunod-sunod siyang huminga ng malalim. “No…no…no…” wala sa sariling usal ni Bryanne bago napahawak sa sariling ulo. " Ang tanga-tanga mo, Bry!” gigil na aniya sa sarili at napasabunot na lamang sa sariling buhok. Tumayo nang tuwid si Bryanne at nag-isip. “No, isang beses lang ‘yon." aniya sa sarili habang palakad-lakad. “Imposible…” dugtong niya.