You Don't Own Me Novels & Stories

But here I am, standing in a kitchen that isn’t mine, wearing a shirt that isn’t mine, being owned by a man who was never supposed to have me. And worst of all? I don’t want to run anymore.

While he was driving he suddenly spoke that made me shock to the core. “I owned you because your aunt sold you to me, I bought you with my hard earn money and you’ll be my slave. And as my slave all you have to do is just to obey me, nothing more and nothing less.” I looked at him in disbelief. What am I an object?

"Who are... you?" Kumurba sa isang ngiti ang mga labi nito. Miski ang ngiti nito ay pamilyar sa akin. "I am the woman you should love..." she said. Her voice was different. It seems she use some gadgets to change her voice. Dumako ang mga mata ko sa leeg nito at nakita ko ang isang bilong na patch na nakadikit doon. "Why would I?" tanong ko rito. Nawala ang ngiti nito sa mga labi. Ngunit saglit lang at muli iyong bumalik, and it's a wicked smile. Parang gusto kong kilabutan ngunit kabaligtaran ang nararamdaman ko. I felt giddy and excited. Para akong batang may bubuksang bagong laruan. Yumuko ito at bumulong sa aking tainga. "Because I say so..." malambing nitong bulong, and

"Don't call me baby, I'm not a baby." "But you are my baby." he countered but I glared at him. "I'm not your baby, senyorito." I insisted. "No one owns me." m*****a kong sabi. "I marked you already, Camilla." this time his reaction changes pero hindi naman pwede yung ganun sa akin. Ano yun instant lang? Dahil ba amo namin siya ganun nalang kadali? Di man lang ako paghirapan. Mahirap lang kami oo, but I know my worth. Tsaka ang mukha nito walang girlfriend? I doubt.

Hindi niya alam kung may amor pa siyang mararamdaman para rito. "Sa loob ng limang buwan ay walang pinuntahan ang sahod ko kung hindi doon sa perang inutang ninyo sa mabahong insik na iyon na ginamit ni'yo para lang iwaldas sa sugal. Hindi ba kayo nahihiya sa akin, Ma? Kahit ang mag-aalala o magpasamalat, wala. Sinusumbatan pa ninyo ako kung bakit kay tagal kong mabayaran ang utang ni'yo na parang kay daling kumita ng pera. Why do you have to be so selfish?"

Pero Ang katulad ko ay Hindi tanggap Ng lipunan Saad ni Benedict. At ano itatago mo Ang tunay na Ikaw para lang magkaroon ka Ng kaibigan? Alam mo Lalo mong sinasaktan Ang sarili mo Kong Hindi ka magpakatotoo sa sarili mo. Dahil pinipilit mo Ang sarili na magmahal ka Ng iba pero Hindi Naman iyon Ang gusto mo. Sorry... Ammie Kong ginamit kita para makaiwas sa sasabihin Ng iba.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

'Bakit hindi mo ako inantay pa? Tuluyan akong napayuko at tahimik na humagulgul sa loob ng sasakyan. Paano ako lalaban kung ako nalang mag-isa? Walang iniwan na property si Daddy para sa akin at binigay niya lahat sa kabit niya? Totoo ba talaga iyon? Tahimik lamang akong nakatingin sa kuku ko. Wala akong dalang kahit ano kahit cellphone man wala ako. Para akong pulubi na walang kahit anong gamit.

Kumuha siya ng isang calling card at marahan itong inilapag sa lamesita sa aming pagitan. "Call me kapag nalaman mo na ang totoo niyang ginawa. After all, I own you now. I was the first who owned your body."

tanong ko, halos hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Ngumiti siya, malamig. “Ako?” ulit niya. “I finally have you.” Nanlaki ang mata ko. “You don’t own me!” sabi ko agad, kahit nanginginig na ako. “Hindi ako papayag! I will get out of here, do you hear me? I will find my way back to my family!” Tumingin siya sa akin, parang hindi siya natatakot sa kahit anong sinabi ko.