You Owe Me In Tagalog Novels & Stories

Mas lalo akong nairita. "Marami kayong utang. How will you going to pay that? Hindi pa kasama ang mabaho at pangit na bahay na ito sa mga utang niyo. Well, technically, hindi na ito sa inyo. Nabili ko na ito at you can't do anything if I want you to leave this place. So tell me, how much do you need? I'm willing to give it to you... ngayon mismo."

"Gracias por prestarme dinero. Pedí prestado el 25% pero pagué el 75%. Ya no te debo nada. Espero que estés contento con tu decisión." Kinuha ko ang phone ko saka kinunan ito ng litrato bago ko pina-translate sa salitang Ingles. Nabitawan ko ang cellphone ko nang nabasa ang translation nito. "Thank you for lending me money. I borrowed 25% but paid back 75%. I no longer owe you anything. I hope you are happy with your decision."

Chickboy. "You owe me." Seryoso niyang sabi at saka hinila ang babaeng kasama niya. Napalunok ako at ipinilig ang ulo. Sh*t wala akong utang na loob sayo!

akala ko lalambot si mama kaso nagkakamali ako ng marahas niyang binitawan ang baba ko at nanlilisik ang mga matang tinignan ako. "Magagawan? Cana mahigit dalawang bilyon ang utang namin sa taong ito. At kahit mag kanda sipag kami ng ama mo. Malabong mababayaran namin siya. Hindi ka lang namin ipinamigay Cana. May bayad ka rin." Napa awang ang aking labi sa narinig.. May bayad? Ako!? Anong klaseng mga magulang sila!?

nakatas ang kilay na sagot ko dito “what? Anong bayad? Miss, alam mo ba ng dahil sa iyo na-delay ang uwi ko sa amin at tiyak akong nag-aalala na sa akin ang mga magulang ko. Kagabi pa nila ako ini-expect na makauwi ng bahay at sa naalala ko, nabasag mo ang salamin ng kotse ko. Ang now, may gana kang maningil sa akin ng bayad? Aba’t kapal mo!” yamot nitong wika sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang mapairap

"How much sorry do I owe you, hmm? They told me you've been crying a lot since you came here…" Sumikip ang dibdib at hindi napigilan ang mga luhang kumawala sa mga mata. Umiling sa kanya. "You don't owe me anything, Ma. Ako po ang dapat humingi ng tawad kasi hindi ko po sinabi sa 'yo ang totoo…”

Tuwang -tuwa itong nakikitang naiinis ako. "Why aren't you happy? You're so unfair. You owe me that night you know?" Ah talagang ako pa ang may utang!? "Ako na nga ang lugi dahil iniwanan kita ng one thousand ako pa ngayon ang may utang sayo? Tsaka ba't ka ba nagagalit eh, totoo naman yung sinabi ko."

Halos matae na nga ako sa kaba, tinawanan pa ako. "Mukhang hindi mo kayang bayaran?" "Kaya ko! Mayaman na kaya ako ngayon!" Ngumisi siya. "Talaga?" mapaglaro niyang tanong. "Pero alam mong hindi pera ang gusto kong ibayad mo..." Nag-iwas ako ng tingin. Hinawakan niya ang aking baba at pinaharap ako sa kaniya. "You owe me... may kasama na ding interes." Lumakas at bumilis ang kalabog ng aking dibdib. Hindi ako takot. Sa totoo lang na-excite pa ako sa sinabi niya.

Bakit niya sinabi na ako, kung hindi naman ako? “Oo, ikaw raw. Bakit hindi ba ikaw?” tanong niya ulit na may pagtataka. Magsasalita na sana ako to correct her when I realized na it’s better na ‘yun ang alam niya para alam niya na may utang na loob siya sa akin, and so I can convince her to come with me. On that thought ay napangiti ako at binato ko sa kaniya pabalik ang unan, at saka ko isinuksok ang dalawang kamay ko sa trouser ko. “Yeah, it was me. So, you owe me. Not just today but yesterday too nu’ng nalasing ka. Remember? Ako ang nagbayad ng dress sa babaeng sinukahan mo last night. Ako rin nagbayad ng taxi na sinakyan natin at ng kaibigan mo. Lumalaki na nga utang mo sa totoo lang,” me

"Hey, we meet again." "Magkakilala kayo, Skylar?" tanong sa lalaki ni Ma'am Maggie. Skylar. Kung ganoon ay Skylar pala ang pangalan niya. "Yes, Ate. I remember, may utang ako sa kanyang five hundred pesos."