You Owe Me In Tagalog Novels & Stories

"Sinabi ko ba na libre? Sa pagkakaalala ko, babayaran mo pa rin 'yon kada buwan." Napahawak ako sa noo ko at pilit inaalala ang sinabi niya noong araw na 'yon. Ang naaalala ko talaga ay hindi ko babayaran dahil allowance ko 'yon. Eh kung alam kong babayaran ko pala 'yon, sana sa ukay na lang ako bumili, 'di ba? Naloko na, hindi pa nga ako nakakabayad kay Owen, may utang na rin ako sa kanya?!

Kinawayan niya ang kanyang kamay at sinabing, “Hoy, huwag kang mag-alala tungkol dito.” Malamig na tinitigan ni David si Jason at sinabing, “Makakatiyak ka na kahit na ako ang sisihin sa pagkakataong ito, ipinapangako kong hindi ko ito makakalimutan. May utang ka sa akin at inaasahan kong babayaran mo ako sa hinaharap.

Kaya galit na galit ito sa akin? I scoffs, starting to feel pity for myself. Kasi lahat ng tao sa paligid ko yun ang iniisip, maging ang boyfriend ko na pinakainaasahan kong makakaintindi sa sitwasyong meron ako. " Alam mo, sana nga nagpapanggap lang ako, para hindi ako nahihirapang unawain ang lahat. Para hindi ako nahihirapang unawain ka. " Iling na sabi ko, hindi makapaniwala sa mga paratang na ibinabato nito sa akin.

diretsong anas niya "Magbabayad kana ba? Well, sakto lang naman dahil ito din naman ang araw ng sinabi ko sa 'yo." "Gusto ko sanang makiusap sa'yo ma kung pwede bigyan mo pa ako ng sapat pang araw para mabayaran ka. Masyadong maiksi ang isang linggo para makahanap ako ng pambayad sa'yo," nakayukong wika niya "Deadline is deadline Hailey. Kailangan mo akong bayaran o ipapakulong kita."

Masyado siyang halata na taliwas ang mga sinasabi. “It's just that you owe me something, and you have to pay it back.” Hindi na nakayanan pa iyon ni Piper. Pikon na pikon na siya sa lalaki. Kilala niya ito at alam niya ang habol sa kanya. “At ano naman ang naging utang ko sa’yo? Paano ako nagkaroon ng utang? Sabihin mo nga!”

Ito pa ang nagbayad sa balanse ng utang namin noon na mahigit singkwenta mil para hindi na kami guluhin at ipahiya pa ng ale. Sa hiya at pasasalamat na rin ay nangako akong babayaran siya kahit paunti-unti dahil naubos ang savings ko sa operasyon ni mama at sumusweldo naman ako every 15th and 30th of the month, ngunit tumanggi siya at sinabing tulong na raw niya iyon sa amin dahil mabait daw sa kanya si mama mula nang dumating siya sa lugar namin, at tinuruan pa raw siya nito ng lingguahe namin sa Cebu, na tinatawag naming Bisaya.

reklamo ko sa aking sarili. Sayang ang ipinamasahe ko papunta rito kung uuwi lang ako agad. Pasalamat na lang ako kay Bavi dahil inihatid niya ako pauwi kahapon kaya hindi nagalaw ang singkuwenta pesos at ilang barya na natitira sa aking wallet. Wala pa rin naman akong mahihingi sa mga magulang ko dahil pareho silang walang trabaho. Sa katunayan ay ngayon pa lang ay mukhang babaon na kami sa utang.

sagot nito. "Malaya ka na. Bayad ka na. Sobra-sobra pa. Ako ang may malaking utang sa'yo, Bhelle. At hindi ko na alam kung paano ka babayaran," luhaang saad kong ikinangiti nito.

Hindi makapaniwalang sabi ni mama. “Yes po. Kailangan pagbayarin ng kung sino man ang bumangga sa inyo. Ako na po ang bahala don." Hindi ako nakaimik. Seryoso ba siya na tutulungan kami? “Salamat Iho! Salamat sa inyo ni Don Juanito. Kung wala kayo hindi namin alam ang gagawin.” “Wala po iyon. Tumahan na po kayo baka makasmaa sa inyo ang sobrang pag iyak."

Napangiti na lang si Mia. “Thank you, akala ko wala ka ng balak na magpakita sa’kin. Magbabayad pa ako ng utang ko sayo, sa mga nagastos mo sa’min ni Yeshah nung mga panahon na walang wala kaming dalawa.”