You Owe Me In Tagalog Mga Nobela at Kwento

CHAPTER THIRTY-seven RASHEEQA's POINT of VIEW "Sa kotse na lang ako maghihintay." paalam ko kay Spruce habang papunta kami sa counter para bayaran 'tong pinamili namin. Kakatapos lang namin mamili at atat na atat na akong makaalis dito. Konti na lang talaga at hello manila na ako maya-maya. "Sigurado ka?"

sabi ni Meshua. "What do you mean?" takang tanong ni Lauren. "Sinadya niyang dayain si Cardo para makuha si Madame. Pinaimbestiga niya sa amin si Madame. Kaya nalaman niya ang lahat. At nakuha niya si Madame," sabi ni Meshua.Hindi nakasagot si Lauren sa nalaman nito. "Si Madame ang naging kabayaran sa utang ni Cardo. Ngunit kung tutuusin, wala talagang utang si Cardo dahil sinadyang dayain ni Captain ang lahat"

Love, Admirer. Itiniklop ko na at inilagay sa wallet ko. Badtrip pa rin ako kanina pero dahil sa sulat ay gumaan ang pakiramdam ko. I really need to find this girl. I should stay away from Miaka. I need to remove this speedo, ang sikip sa balls.

"A-anong ibig mong sabihin?" "What I mean is, I bought the entire you. Lahat sa 'yo ay pag-aari ko habang hawak ka ng kompanya ko. You are very expensive among the others kaya tama lang na singilin na kita ngayon. Whether you like it or not, akin ka hanggang matapos ang kontrata mo sa kompanya ko."

Napataas naman ang kilay ko at napahugot nang malalim na hininga dahil ayaw ko rin na tumanaw ng utang na loob sa kaniya kaya napatango ako. "I don't have anything in my house and ayaw ko rin na magkaroon ng utang na loob sa'yo. So, I owe you one," sagot ko sa kaniya pagkatapos ay nagkibit ako ng balikat. Napatango siya at napayuko sandali bago magsalita. He licked his lower lip and looked at me. "You owe me a coffee date," sabi niya. Halos manlaki naman ang mga mata ko sa gulat. Imbis na makipagtalo naman ako sa kaniya ay pumayag na lang ako.

Nakatitig ito sa mukha ko na tila ba nagtataka at kinikilala ako. "This is my personal assistant, Miss Delos Reyes," pakilala ni David sa akin. Lumapit ako sa dalawa at nakipag-kamay ako sa matanda. "I'm glad to meet you, Mr. Mariano." "Hindi po ako si Mr. Mariano."

Umupo nalang ako sa upuan ko at kinuha ang phone ko para tignan kung may nag email ba sakin o whatsoever. Bigla naman akong nilapitan nong lalaki kong kaklase. "Lisa 'yong utang mo pala di mo pa nababayaran." Napakamot naman ako sa ulo. "Ah, ganon ba mag kano nga ulit 'yon?" "200." kumuha ako ng 200 sa pitaka ko at binigay 'yon sakanya. "Salamat." Sabi nya bago ako tinalikuran napatampal ako sa noo ko ng may maalala.

nakangiting sambit ko. “May bayad ’yan! Wala nang libre sa panahon ngayon.” “Sus! Ikaw nga nag-offer sa’kin nito,” anas ko. “Nakakahiya naman kasi sa’yo, ’di ba? Paiyak ka na kahapon eh.” “OA ha.” Nag-usap pa kami saglit bago siya tuluyang umalis. Napatingin ako sa orasan ko at nakita kong 5:30 na ng hapon. Hindi ko man lang namalayan ang oras.

taas noo kong tanong. "T-ten million. Ten million pesos ang utang nila sakin. Kaya mo bang bayaran yun?" O_________O TEN MILLION PESOS? as in sampung milyon? Talaga? Buti nakakatulog pa sila sa laki ng utang nila na yan. Napakagahaman talaga ng mga magulang ko sa pera. Ten million pesos. Kaya ko bang bayaran yun? I thought to myself. Bakit ngayon ko lang nalaman na may utang sila na ganyan samantalang kapag umuutang ang mga magulang ko, sinasabi nila sakin pero yung sa kanya. Wala naman silang nabanggit sakin pero kapani-paniwala pa rin yun kasi gahaman nga diba ang mga magulang ko sa pera na kahit nag-iisa kong kapatid nagawa nilang ipagbenta dahil sa pera.

Mas lalo akong nairita. "Marami kayong utang. How will you going to pay that? Hindi pa kasama ang mabaho at pangit na bahay na ito sa mga utang niyo. Well, technically, hindi na ito sa inyo. Nabili ko na ito at you can't do anything if I want you to leave this place. So tell me, how much do you need? I'm willing to give it to you... ngayon mismo."