You Re Welcome Lyrics Novelas e Histórias

"Gusto ko ring magpasalamat sa pagsabi mo sa akin ng totoo, tulad ng sinabi mo. Hindi talaga madaling magpatawad ngunit natutuwa ako na sinabi mo pa rin sa akin ang totoo." "You're welcome, Amelia. You made me happy, thank you again. At salamat din sa luto mo, wala akong taste sa pagkain kung sasabihin kong hindi masarap ang luto mo," saad niya at mahinang tumawa. Napailang na lamang ako habang nakangiti pa rin. "Aalis na ako, salamat ulit," dagdag niya at naglakad na paalis.

[Baby, you don’t have to worry, ‘cause there ain’t no need to hurry, no one ever said that there’s an easy way… ♫♫] “Pero umaasa ako na sapat nang dahilan ang salitang ‘mahal mo ako’ para manalig akong hindi mo ako iiwan.” [When they’re closing all their doors and they don’t want you anymore, this sounds funny but I’ll say it anyway… ♫♫]

Parang naging komportableng lugar ito para sa akin. Tumayo ako mula sa kinauupuan ko, kinuha ang coat sa gilid, at iniabot ang kamay ko sa kanya. "I guess this is goodbye," sabi ko. Tinanggap niya ang kamay ko, mahigpit pero mahinahong handshake. "Goodbye for now. But remember, you’re always welcome if you need to talk again."

pagtatapos ko sa kanta at humalakhak. Muli kong pinatugtog ang gitara dahil oras naman para sa speech ko sa kaniya. “Ehem. Salamat po pala sa pag-imbita sa akin dito. Salamat sa mga nakain ko, sa pagpapasensiya n’yo sa akin kahit na pasaway ako. Akala ko noong una ay siraulo ka ring pulis kaya hindi kita pinagkatiwalaan, pero sa isang buwan na pagsasama natin sa presinto, Sir, nagbago ang tingin ko sa inyo. I’m so happy dahil naging mabuti kayo sa akin habang naroon ako. Sana ho ay naging masaya kayo sa araw n’yong ito. Thank you po ulit!” Napailing ito habang ngingiti-ngiti. Narinig ko ang hiyawan ng mga kaanak niya at tinulak pa siya pausog sa akin.

Tahimik akong umiiyak sa balikat niya. "Salamat…" "You're welcome." Dahan-dahan siyang kumawala at iniwan kami roon.

"Thank you Vrix." "thank you too. You guys came perfectly. Hindi ko naramdaman na I am broken hearted. Pero ngayon aalis na kayo, ramdam ko na ulit na mag isa nalang ako." "You're not alone beb. I'll be here on your healing process. You can call me anytime, ok?" "Yeah. Thank you" "You're welcome. Sige na. See you soon. Ikaw Naman magbakasyon don." "Sure. I'll let you know"

Buhat doon, may pumalakpak habang papalapit sakanya. Sinasabayan pa nito ng nakakaloko at mapanghamong tawa na lumulukob sa buong kwarto. Kumunot ang noo niya dahil parang pamilyar ito sa paningin niya. Isa pa, nakakaagaw pansin ang halakhak at palakpak nito. "Thank you, Mr. Aran. Thank you... thank you for welcoming speech." Sabi nito sa baritono ngunit

, nagniningning ang kanyang mga mata. "You're welcome Pris. Pay us back with your hard work.", kunwari! Pero sunud sunod ang kanyang pagtango.

Parang gusto ko na lang bumuka ang lupa at lamunin ako pailalim. “A-Ayos lang naman ako… hmm, pasensya na at nalasing ako kagabi. Pasensya na at naabala pa kita,” mahina kong bulong. Halos hindi ako makatingin sa kaniya. “W-Welcome home,” dagdag ko nang maalala kong kararating lang niya.

Cause if one day you wake up, and find that you're missing me And your heart starts to wonder where on this Earth I could be Thinking maybe you'll come back here to the place that we'd meet And you'll see me waiting for you, on the corner of the street So I'm not moving I'm not moving.. Tumigil ito sa pagkanta ngunit patuloy lamang na tumutugtog ang banda. The crowd take over song.. Sinalubong ako nito at hinawakan ang aking dalawang kamay. I don't know how to react or what should I say at this very moment. Rexon held my hand softer than before and gentler than tomorrow.