Nagtataka ako kung gaano kalayo na ang narating ko mula sa mga araw na puno ng mga hamon. Noon, ang buhay ay tila isang labirint ng pananabik at takot. Isipin mo, bata pa ako at madalas akong nag-iisa. Ang mga hamon ko ay ang aking takot sa pakikipagkaibigan at ang pagdududa sa aking kakayahan. Parang ang mundo ay nasa likod ko, at hindi ko maabot ang mga pangarap ko. Pero sa mga hakbang na iyon, natutunan kong yakapin ang mga bagay na mahirap. Ang mga hilig ko tulad ng pag-paint ng mga anime characters o pag-aaral ng mga kwento mula sa mga komiks ay tumulong sa akin na ipakita ang sarili ko sa paraan na hindi ako natatakot. Ngayon, ang mga hamon na kinakaharap ko ay ibang-iba. Wala na ang takot sa pakikipag-ugnayan; sa halip, abala ako sa pagpapalago ng sarili kong mga ideya at proyekto. Kailangan kong balansehin ang mga responsibilidad, gaya ng trabaho at mga project na pinaghirapan ko, pero mas nagiging masaya at makabuluhan ang bawat hakbang. Ang mga hamon ko ngayon ay mas nagiging inspirasyon sa akin, at ito rin ang nagpatibay sa aking puso na hindi ako nag-iisa sa ating laban. Nararamdaman kong ako ay lumilipad.