กลับชาติมาเกิด の小説・ストーリー

ตลอดเวลาที่อยู่ต่างแดนคนในครอบครัว พ่อแม่รวมถึงพี่ ๆ ก็หาได้ทอดทิ้งให้ผมอยู่ตามลำพัง ทุกคนต่างส่งเสียเงินให้ผมอีกทั้งหลาน ๆ เองก็เอาแต่ร้องไห้หาโดยเฉพาะหลานสาวตัวน้อย ผมอยากบอกย่าเหลือเกินว่า ย่าครับ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกตามที่ย่าพูดเลย แต่สำหรับผมนั้นครอบค รัวกู้คือชีวิตของผม ที่ยังไงผมก็ต้องการตอบแทน และตอนนี้ผมเองก็ได้ทำตามความต้องการของตนแล้ว แต่ถึงยังไงก็ตาม สักวันผมย่อมต้องกลับไป กลับไปตอบแทนความกตัญญูต่อพ่อแม่ ต่อพี่ ๆ ทุกคน อย่างนี้เรียกได้ว่าผมทำเพราะตอบแทนด้วยความรักได้ใช่ไหมครับ.

เย่ซิวเอ่ยขึ้น เพราะเขาต้องกลับไปที่ประเทศหลงเถิง เนื่องจากอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว ที่บ้านเกิดยังมีคนที่เขาคิดถึงและคนที่รอเขาอยู่

ชาตินี้ นางมิอาจรับอวิ๋นฟางไว้ข้างกายได้จริง ๆ นางเตือนด้วยความหวังดี “เจ้ากลับไปที่บ้านเกิดก็ได้ หาชายทื่อ ๆ สักคนและออกเรือนไปใช้ชีวิตสงบสุขมั่นคงเถิด เจ้ายังเยาว์วัย ชีวิตของเจ้ายังมีโอกาสกลับมาเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง หรือบางทีอาจจะมีสักวันหนึ่ง เมื่อเจ้าตาสว่าง

(แม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูก คุยตอนนี้ได้ไหม ยุ่งอยู่หรือเปล่า) “แม่พูดมาได้เลย ผมไม่ได้ยุ่งอะไร” (นี่ก็ปีนึงแล้วนะที่หนูณดาไปอยู่ต่างประเทศ ยังไงลูกกับหนูณดาก็ไม่สามารถหวนกลับมาอยู่ด้วยกันได้อีกแล้ว ทีนี้แม่ก็เลยอยากให้ลูกได้มาทำความรู้จักกับหนูวีรินไว้”

คิดถึงตรงนี้เยว่อวิ๋นพลันนึกขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง แล้วถ้าหากเป็นการกลับมาชาติมาเกิดล่ะ เยว่อวิ๋นรู้ดีว่า ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เรื่องเหนือธรรมชาติอย่างการกลับชาติมาเกิดคงไม่อยู่ในความคิดนาง ทว่ายามนี้แม้แต่วิญญาณนางยังมาอยู่ในร่างผู้อื่นได้ แล้วทำไมเซี่ยฉงอวิ๋นถึงจ ะกลับมาเกิดใหม่ไม่ได้กัน

ตอนที่ 48 ต่างกันตั้งแต่ชาติกำเนิด “ แล้วมันยังไงรู้แล้วมันยังไง มันไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อยู่ดี เชิญกลับไปเถอะที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ “

เผยฉินเยว่ปั่นหัวพ่อแม่จนอยู่หมัดมาตั้งแต่เด็กแล้ว แค่เธอบอกอาหารโรงเรียนไม่อร่อย พ่อแม่ก็พากลับบ้านทันที พวกเราที่เรียนโรงเรียนเดียวกันเลยกลายเป็นว่าคนหนึ่งไปกลับ อีกคนต้องอยู่หอพัก

สุดท้ายแล้วเธอก็แพ้น้ำตาเด็กจนล้มเลิกที่กลับประเทศบ้านเกิด แล้วกระเตงอุ้มเจ้าตัวเข้าเอวพากลับเข้าบ้าน ต่อให้ใจอยากจะพาเจ้าตัวเล็กตามติดกลับประเทศไปด้วยมากแค่ไหน กระนั้นก็รู้ดีว่าไม่อาจพาไปด้วยได้ มีแต่ต้องพากลับไปกล่อมให้เจ้าตัวนอนหลับสนิท แล้วค่อยใช้จังหวะทีเผลอแอบ หนีไปอีกที เพราะไม่ว่ายังไงวันนี้เธอก็จะกลับบ้านไปให้ได้

“ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตาเพคะ หม่อมฉันอยากกลับไปใช้ชีวิตอิสระที่เมืองนอกด่าน เพียงแต่ว่าคงไม่อาจกลับไปหาครอบครัวได้อีกแล้ว” “ข้าย่อมคิดเช่นเดียวกับเจ้า เลยเตรียมตัวตนใหม่ไว้ให้เจ้าแล้ว รอเพียงเวลาออกเดินทางเท่านั้น”