การแต่งงานตามสัญญา

โจนาธานลากจูบต่ำลงมาที่หน้าท้องแขม่วเกร็งของหล่อน ส่งความร้อนดิ่งลึกลงไปที่ช่องท้อง ปลุกความเสียววาบปลาบแปลบไปในทุกอณูเซลล์ จากนั้นเขาก็ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าในที่สุด พร้อมๆกับรั้งเอวคอดของเธอให้ลงนั่งที่ขอบเตียง เขาหันหน้าเข้าหาเธอ “ได้โปรดให้มันจบๆไป” เธอเร่ง “ได้…อย่าว่าฉันเห็นแก่ตัวก็แล้วกัน จากนี้ฉันจะไม่รับผิดชอบต่อความรู้สึกใดๆของเธอ” พูดจบเขาก็ทำตัวราวกับภมรผู้หิวกระหายในเกสรดอกไม้ตรงหน้า ด้วยการฝังใบหน้าลงกลางพุ่มบุปผาที่อุดมไปด้วยหยาดน้ำหวาน ดอมดมชมเชยเหมือนมิรู้อิ่ม โลมชิมแต่ละกลีบบอบบางในหลืบลับอับอุ่นและซับซ้อนของหล่อนจนเรือนกายบิดเร่า

เธอตัดสินใจแต่งงานกับคนที่บิดาเลือกให้หลังจากเลิกรากับแฟนหนุ่มได้เพียงไม่กี่วัน แต่ใครจะไปรู้ว่าผู้ชายคนนั้นที่เธอจะต้องแต่งงานด้วยคือพี่ชายแท้ ๆ ของแฟนเก่าที่เลิกรากันไป

'ฟังให้ดีๆ นะคะ ฉันไม่ได้ขอให้พี่แต่งงานกับฉัน หรือคบกับฉัน ไม่จำเป็นต้องรักฉันด้วย พี่แค่ทำยังไงก็ได้ ให้ฉันท้องก็พอ!'

ศศิกาญจน์ หนีลูกชายของแม่เลี้ยงที่จ้องจะงาบเธอด้วยความกระหืดกระหอบจนเกือบถูกรถชน ไม่สิ! เธอหลอกชายหนุ่มเคราะห์ร้ายเจ้าของรถว่าเธอถูกเขาชนจะได้พ้นภัย นี่คงเป็นพรหมลิขิตหรือเพราะพลังแห่งจักรวาลที่ดึงคนที่เป็น ‘เนื้อคู่’ มาเจอกันละมั้ง...เพราะนอกจาก จะได้เขาช่วยไว้จากเหตุอันตราย พ่อเลี้ยงจอมทัพ ยังเป็นเจ้าของไร่ทับตะวันที่เธอกำลังจะไปสมัครงานอีกด้วย ผู้จัดการไร่ คือตำแหน่งที่เธอเล็งไว้แต่แรก แต่ไหง...พ่อเลี้ยงเจ้าเล่ห์ ขี้เก๊กมาดกวน ถึงได้เอาคืนเธอด้วยการมอบตำแหน่งงานที่ไม่ได้สมัคร ถูกเขาสั่งการพร้อมเสนอเงินเดือนให้ในฐานะ ‘เมียกำมะลอ’ และงานแรกของเมียกำมะลอก็คือ การเป็นคู่ซ้อม...ซ้อมการเป็นเมียจริงๆ ที่น่าจะได้เลื่อนขั้นในอีกไม่กี่วันนี้!

ปานดาวแอบหลงรักพิรัฐซึ่งเป็นแฟนเก่าของพี่สาวเธอ จนเธอได้เจอกับชายหนุ่มอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับเลขา และดันเผลอไปมีอะไรกับเขา ทว่าการที่พิรัฐเข้าหาเธอครั้งนี้กลับมีความลับบางอย่างซ้อนอยู่

'เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น อย่าอิน'งานแต่งเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ควรจริงจัง ไม่ควรเผลอใจ ไม่ควรหวั่นไหว และไม่ควรรัก…“เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น…อย่าอิน” ริมฝีปากของเจ้าสาวยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่สวยงามพอสำหรับกล้องถ่ายรูป ทว่าภายในใจกลับไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสุข เพียงแต่ยอมรับเงื่อนไขแห่งพันธนาการครั้งนี้ ที่ทั้งคู่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป “อดทนหน่อยนะ จบงานคุณก็ไม่ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้ว” สายขิมกระซิบบอกคนตรงหน้าขณะที่เขาก้มลงจูบหลังมือเธออย่างแผ่วเบา โทมัสแสยะยิ้มเมื่อแสงแฟลตสาดใส่รัวๆ พร้อมกับรั้งเจ้าสาวเข้ามาโอบกอดแนบแน่น “อย่าลืมบอกตัวเองล่ะ อย่าอินให้มาก” ดวงตาคมกริบของสายขิมตวัดขึ้นสบสายตาเจ้าบ่าวตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะยกยิ้มบางอย่างเย็นชาไม่ต่างกัน เสียงปรบมือรอบห้องยังดังไม่ขาดสาย ราวกับโลกทั้งใบชื่นชมในความรักที่ไม่มีอยู่จริง เธอเอียงหน้าเข้าไปใกล้กระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงคมมีด “ไม่อินหรอกค่ะ…แต่ถ้าคุณเผลอเมื่อไร ฉันจะเป็นคนเล่นละครเรื่องนี้ให้เก่งกว่าคุณเอง”

นางแต่งงานกับเขาเพราะต้องการหลีกหนีคนชั่ว ส่วนเขาก็แต่งงานกับนางเพื่อลืมเลือนคนรักเก่า แต่แล้วสตรีผู้นั้นกลับปราฏตัวอีกครั้งเพื่อขอเขาคืน แล้วนางจำเป็นต้องยกให้หรือ? ในเมื่อตอนนี้เขาคือสามีของนาง!!

เซี่ยซินหยานนักศึกษาที่ยังไม่ทันได้เรียนจบลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ จ้าวเยี่ยนฟาง นางร้ายในนิยายที่เธอนั้นเคยอ่าน แต่ทว่าเจ้าของร่างนี้อายุขัยไม่ยืนนัก จ้าวเยี่ยนฟางถูกฆ่าตายในตอนที่นิยายใกล้จะจบ โดยน้ำมือคนของที่นางรักสุดหัวใจอย่างพระเอกของเรื่องนี้ “หวงตงหยาง” เซี่ยซินหยานได้เข้ามาอยู่ในร่างของนางร้าย ท่ามกลางเหตุการณ์จมน้ำของ"เหรินหลานเฟิง" โดยที่สามีของนางนั้นเชื่อว่า ฮูหยินผู้ร้ายกาจอย่างจ้าวเยี่ยนฟางเป็นคนผลักให้สตรีในดวงใจของเขาจมน้ำ ด้วยความโกรธเกรี้ยวของหวงตงหยางเขาจึงสั่งโบยฮูหยินถึงห้าสิบไม้ รวมถึงสั่งกักบริเวณนางมิให้โผล่หน้าออกมาสร้างความรำคาญใจให้กับเขาอีก เธอต้องมาสวมร่างของนางร้ายในนิยายที่ต้องตายไปอย่างอนาถและโดดเดี่ยว จากนี้ไปเธอควรจะทำอย่างไรในโลกที่ไม่คุ้นเคยเหล่านี้ ติดตามต่อได้ที่.. นางร้ายผู้นี้ มิขอหลงรักพระเอก

มัทนา หญิงสาววัย 19 ที่ตัดสินใจมาทำงานเป็นแม่บ้านให้กับตระกูลพรรณภูมิผู้มั่งคั่งที่ต่างจังหวัดตามคำแนะนำของเพื่อนแม่เพื่อเก็บเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัย เธอหอบเสื้อผ้าข้ามจังหวัดเข้ามาในป่าเขาไกลปืนเที่ยงเพื่อแลกกับงานและเงินค่าจ้างจำนวนไม่น้อย เธอคิดว่าที่นี่มันคงไม่มีอะไร แค่ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองไป แต่ไม่เป็นดั่งเธอคิดเลยเมื่อ กันต์ ลูกชายของบ้านหลังนี้ดันถูกใจเธอ ไม่รู้อะไรดลจิตดลใจหรือเข้าสิง เธอดันเคลิบเคลิ้มไปกับเขา จนตัดสินใจระเริงสวาทสาดกามกับกายอย่างเร่าร้อน ให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติของเธอทุกที่ทุกเวลาที่ต้องการ จนวันหนึ่งเธอก็ไปพบความจริงอันน่าสะพรึงของครอบครัวนี้ อยากจะหนีไปให้ไกล แต่จะถอนตัวตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่ออสูรอย่างกันต์ไม่ยอม เขากักขังเธอเอาไว้ในอ้อมแขนให้กลายเป็น ทาสรักบำเรอสวาท ตลอดกาล

เมื่อต้องสวมรอยเป็นแฝดพี่ ไปดูแลว่าที่พี่เขยที่พิการ พลอยพัดชาเลยต้องทำทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเองกลายเป็น เพชรน้ำหนึ่ง เพื่อตบตาทุกคน โดยเฉพาะว่าที่พี่เขยอารมณ์รุนแรง ปากร้าย และเอาแต่ใจตัวเองอย่างภารัน "ที่เธอตอบไม่ได้เพราะเธอไม่รู้ว่า แผลที่แขนเพชรน้ำหนึ่งไปโดนอะไรมาใช่ไหม"ขนอ่อนพากันเรียงตัว เมื่อเขาเอ่ยชื่อเพชรน้ำหนึ่งออกมาเต็มปาก เหมือนเขารู้ว่าเธอไม่ใช่เพชรน้ำหนึ่ง "ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าแขนฉันไปโดนอะไรมา ฉันว่าคุณเมามากแล้ว เราแยกกันตรงนี้นะคะ"พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อจะหนีไปตั้งหลัก "เมื่อสองคืนก่อนมีคนเห็นเธอในผับแถวๆทองหล่อ"พูดพร้อมกับมองหน้าหญิงสาวอย่างจับผิด "ค่ะ ฉันหนีคุณไปตอนคุณหลับ"พูดเพราะไม่อยากให้เขาถามเธออีก "อือ...ปกติเธอก็เที่ยวเก่งจนฉันชิน" "ก็ไม่แปลกนี่คะ ของมันเคยๆ"พลอยพัดชายังแถไม่หยุด เธอจะไม่ยอมจนมุม ต่อให้เขาต้อนจนไม่มีทางหนีก็ตาม ภารันยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะมองนิ่งมาที่หน้าเธอ