คลั่งรักองครักษ์ลับ Novels & Stories

"กูเห็นนั่งเหม่อตั้งแต่เช้าแล้วนะ ยังไม่เห็นหยิบปากกามาเขียนหนังสือซักตัวเลย นี่ผู้จัดการก็รอเอกสารมาครึ่งชั่วโมงละ" "เดาอะไรยากวะ เนี่ย..มันอาการคลั่งรักโว้ย" "คลั่งรักเมียเหรอวะ?" "เออดิ มึงเคยเห็นนาย คลั่งรักใครแบบนี้ไหมล่ะ"

กู้จิ่นหลับตา สูดลมหายใจลึก ข่มความโกรธในใจแล้วถามว่า "เป็นลูกน้องของแมงป่องพิษหรือไม่" "ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ลับก้มหน้า "คนนั้นปิดหน้า มองไม่เห็นใบหน้า"

“พี่ก็รักเรานะโมจิ ยัยเด็กขี้ดื้อของพี่” เพลิงกันต์พูดจบก็โน้มตัวประกบริมฝีปากจูบแฟนเด็กขี้ดื้อของเขาอย่างดูดดื่มท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงปรบมือร้องตะโกนด้วยความยินดีให้การเปิดตัวคนรักของเพลิงกันต์คณะวิศวะ หนึ่งในแก๊ง Bad Kingsที่จะกลายเป็นตำนานและพูดถึงของมห าลัย K ตลอดไป……

ตะวันขยับฝ่ามือกอบกุมใบหน้าที่เต็มไปด้วยเคราหนวดของเขา คลั่ง เธอกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ คลั่งรักซาตานตนนี้ คลั่งรักคีน ชอว์น ในรูปลักษณ์ที่เขาสามารถใช้มันหลอกล่อเธอได้อย่างไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมาย

โดยที่ปากหนาก็ยังครอบครองขบเม้มปลายยอดอย่างรุนแรงลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกวัดอย่างโหยหาจนสายไหมร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน โลกันต์ขยับยกขาเล็กแยกออกจากกันโดยจับตัวตนของเขาถูไถ่ไปยังกลีบร่องสวยที่มีน้ำหวานไหลซึมออกมาก่อนที่เขาจะค่อยๆกดหัวดันเข้าไปในช่องรักที่แสนค ับแน่นจนสุดทางและขยับส่งแรงกระแทกที่แสนดุดันถาโถมใส่สายไหมอย่างไม่ยั้ง \\\ตับ ตับ ตับ ตับ ////

ตอนที่ 1 เงาลับในความทรงจำ บรรยากาศในเวลาเช้าที่เร่งรีบภายในตึกหกชั้นของบริษัท ภัทรา คอสเมติก จำกัดภายในเต็มไปด้วยพนักงานที่เดินกันให้ขวักไขว่ พลอยนัชชาหรือนัชชาในชุดพนักงานออฟฟิศสีสุภาพใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อน ๆ กำลังก้มหน้าก้มตาเช็กเ อกสารในมือขณะรอลิฟต์

ลูนอีนิกม่าถอนคมเขี้ยวออกอย่างอ้อยอิ่ง เขามองรอยพันธะที่ยังคงมีเลือดซิบอยู่บนต้นคอของซันด้วยความพึงพอใจ ฤทธิ์ยาปลุกที่รุนแรงยังคงแผดเผาร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่พันธะที่เพิ่งสร้างขึ้นได้ปลดปล่อย 'ความคลั่ง' ออกไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแต่ 'ความปรารถนา' ที่ไม่ อาจควบคุมได้ เขาส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ก่อนจะเริ่มขยับกายอีกครั้งอย่างไม่รีบร้อน เพื่อหยอกเย้าคนใต้ร่าง “อื้อ! อ๊ะ! ลูน ของนายมันร้อนจัง”

โพรงบุปผาของนางดูดกลืนแท่งหยกขององครักษ์เงาอย่างกระหายจนหยาดน้ำใสเยิ้มฉ่ำเอิบอาบท่อนเนื้อและไหลรินลามไปจนถึงบั้นท้ายอ่อนนุ่ม องครักษ์เงาที่อยู่ในห้วงอารมณ์หฤหรรษ์หลงลืมไปนานแล้วว่าตัวเองเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา เขาเสียบเสยร่องสวาทขององค์หญิงรองจนนางต ัวกระเด้งกระดอนก็ยังไม่รู้สึกอิ่ม จึงพลิกร่างขาวนุ่มให้หันหลังโก้งโค้งคลานสี่ขาราวสุนัขตัวเมีย

ร่างเล็กที่โยกคลอนไร้สติราวกับไร้ชีวิต แต่ปรเมศวร์ยังคงกระหน่ำความโหยหาเพื่อดับกระหาย เขาซุกใบหน้าเข้าหาอกอวบ ขบกัดเนื้อนุ่มหยุ่นตามอารมณ์รักที่ยังค้างคา “อืม!... พลอยจ๋า พี่รักพลอยนะ” สรรพนามที่แสนคุ้นเคยหลุดออกมาจากปากเขาพร้อมเสียงครางดั่งราชสีห์ที่กำลังขย้ำเหยื่อ เ ขาโถมกายเข้าหาครั้งสุดท้ายด้วยสุดกำลังชาย กล้ามเนื้อแกร่งเกร็งเขม็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ท่ามกลางหยาดเหงื่อที่ผุดพราย น้ำกามขาวข้นพุ่งสู่กายสาวที่ยอมเปิดรับทุกหยดหยาดอย่างไม่ต่อต้าน

พูดแล้วมือหนาก็เอื้อมไปเชยคางของคนตรงหน้าขึ้น พร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ใสซื่อนั่นอีกครั้งมันดูเหมือนแมว เหมือนกวางตัวน้อยไม่มีผิดเลยจริงๆ “พะ พี่จะทำอะไร!?” “พี่แค่อยากสำรวจใบหน้าของนายไง ว่าทำไมถึงทำให้คุณโฉมมันคลั่งรักได้ขนาดนี้”