ภรรยาพิษแห่งตระกูลแม่ทัพลืมตาขึ้นมา ชายผู้งดเว้นราคะถูกหย่า นิยาย & เรื่องราว

้นแล้วมองเห็นผิวขาวดังหยกตัดกับชุดนอนเข้ม แม่ทัพกลืนน้ำลายดังอึกหลังจากยืนมองเมียเก่าของตัวเองแต่จะว่าไปที่จริงเขาก็เขียนหนังสือหย่าประชดเมียเท่านั้นไม่คิดว่าเธอจะรับด้วยซ้ำ จะรอให้เธอร้องให้อ้อนวอนไม่ให้เขาหย่าให้ยังไม่พอยังรีบลงชื่อกลัวเสียอะไรดีกลัวเขาไม่หย่าให้รึไ ง แถมฮูหยินยังรีบออกจากจวนของเขาไม่กินข้าวมื้อเที่ยงที่จวนของเขาอีกเป็นตัวเขาที่ได้แต่โมโหภรรยา

แววตาของหลี่ม่านยวี่ฉายประกายความผิดหวังวูบหนึ่ง “อย่างนี้นี่เอง…” คงเป็นเพราะในอดีตเธอทำเรื่องเกินกว่าเหตุไว้มากเกินไป อีกฝ่ายถึงยังจำความผิดบาปของ “แม่สามีใจร้าย” อย่างเธอได้ฝังใจ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เสิ่นชูกับลูกชายของเธอยังคงอยู่ในสถานะหย่าร้างกันอยู่อีกด้ว ย!

คำตอบของพลอยทำให้ชายชราชะงัก หญิงสาวจ้องบิดาผ่านม่านน้ำตา “แล้วพ่อก็ทิ้งพวกเราไป” ภรรยาใหม่ของชายชราขยับตัวเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันพูด พลอยก็กล่าวต่อ

“แม้ข้าจะเสียดายหากต้องหย่าร้างกับท่าน แต่มันคือโชคชะตาที่ไม่อาจฝืน อย่างไรชาตินี้ หากเราดึงดันเป็นสามีภรรยากัน ย่อมไม่แคล้วทำให้แผ่นดินลุกเป็นไฟ เยี่ยงนี้ ตัดใจจากข้าเสียเถอะ ท่านพี่” คนตัวโตยังหลับตาเช่นเดิม พิษในสุราและกำยานที่เขาสูดดมก่อนหน้าคงเล่นงานหนักหน่วงจนเป็น เหตุให้คนตัวโตไร้สติ

!! กว่ายาจะออกฤทธิ์ทำไมถึงได้นานอย่างนี้นะ แต่ก็ดีแล้วต่อไปนี้ฉันกับคุณจะได้หย่ากันสักทีเพียงแค่คุณตื่นขึ้นมาเจอยูร์เหยานอนข้างกายตอนนั้นฉันจะฟ้องหย่าให้คุณพูดไม่ออกเลย อย่างนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีทั้งสองฝ่าย คุณแม่สามีต้องการเธอเป็นลูกสะใภ้และอยากให้คุณหย่ากับฉัน และฉันเองก็ต้องการหย่ากับคุณ อดใจรอพรุ่งนี้ไม่หวะ...ไหวแล้วววสิ..." พูดไม่ทันจบร่างบางก็หมดสติค่อย ๆ ทรุดตัวล้มลงกับพื้น เฉาจื่อเงยหน้าขึ้นก่อนจะลุกเดินมาหาเธอ

ธาริกาพูดไปยิ้มไป คุณหญิงรุ่งระวีอายจนอยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี ส่วนสองแม่ลูกอีกคู่ก็มีสีหน้าไม่แตกต่างกับคุณหญิงรุ่งระวีมองหน้ากันเลิกลั่ก ราเชนทร์พยายามข่มความโกรธไม่ให้ทำร้ายผู้หญิงตรงหน้า สิ่งที่เขาทำได้ก็คือคำพูดเชือดเฉือนโต้กลับไม่ยอมแพ้ “ผัว...ฉันเนี่ยนะผ ัวเธอคนเดียวของเธอ” เขาถามราวย้อนถามเมียชังน้ำหน้า “ใช่..ฉันเป็นผัวคนเดียวที่โง่ยอมจดทะเบียนสมรสกับเธอ ส่วนผัวคนอื่นๆ ที่เคยนอนกับเธอ พวกเขาไม่โง่ไง เธอถึงจับพวกเขาไม่ได้”

นั่งลงตามเดิม ตาคมเข้มมองตามหลังภรรยาตาละห้อย นั่นยิ่งทำให้อังกาบสะใจ หลานชายนางเจ้าชู้ ไม่เคยสนใจเมีย นางเองที่เป็นสาเหตุทำให้เพียงขวัญทุกข์ใจ แต่งมาแล้วก็ถูก ทิ้งขว้าง ถ้าสองคนนี้ยังไม่มีอะไรกันจริง ๆ นางจะให้หย่ากัน จับแต่งได้จับหย่าก็คงไม่ยาก เพราะศิระไม่ได้ร

องค์หญิงรองจ้องหน้าชายหนุ่มตาไม่กะพริบ มุมปากกระตุกเบา ๆ เมื่อเห็นความไหววูบในดวงตาเขา “หย่ากับนางเสีย แล้วเปิ่นกงจู่จะละเว้นครอบครัวของนาง เลิกแล้วต่อกัน” “กระหม่อมเพิ่งแต่งกับนางจะให้กระหม่อมหย่ากับนางไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”

เพียงดาราเข้าบ้านใหญ่มาพร้อมกับแม่เลี้ยงแสงหล้าเพื่อทานอาหารเช้า แต่ทั้งคู่กลับเห็นภัคธีมานั่งอยู่เพียงลำพัง ไร้เงาของศาสตราซึ่งปกติจะไม่เคยหายหน้าไปแบบนี้ ทำให้แม่เลี้ยงแสงหล้าต้องเอ่ยปากถามหาลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ “ตากริชไปไหนเสียล่ะแม่ขิม” “ขิมไม่ทราบค่ะ” “นี่เป็น ผัวเมียกันยังไง หรือว่าทะเลาะกันอีกแล้ว” แม่เลี้ยงแสงหล้าถามเรียบๆ แต่ฟังดูดุและเฮี้ยบมาก ภัคธีมาจึงได้แต่รับคำสั้นๆ

เธอพูดไม่ทันขาดคำเขากลับเพิ่มแรงบีบแขนเล็กแทบหักด้วยดวงตาวาวโรจน์ เธอรู้แค่เพียงว่ามารดามาเป็นภรรยาของภคิน หลังจากที่ท่านหย่าร้างกับสุวดี รายละเอียดจริงๆ เธอไม่รู้ แต่คิดเอาว่าเขาคงแค้นที่มารดาเข้ามาเป็นภรรยาอีกคนจนทำให้มารดาของเขาต้องเลิกรากับบิดาเลี้ยง แต่ทั้งสองต ัดสินใจเลิกกันเพราะอะไรเป็นสาเหตุที่แท้จริง เธอไม่รู้จริงๆ “จากนี้พี่จะทำให้แม่เธอได้รับความสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ” เขากระซิบบอกเสียงเข้มอย่างเคียดแค้น