Novel & Cerita โซ่รักอสูร

ใบหน้าของนรินภัทรมีรอยยิ้ม แต่ข้างในจิตใจกลับห่อเหี่ยว เธออยากมีโมเมนต์แบบนี้บ้าง แต่อสูรตัวนั้น ไอ้ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นแค่คนผลิตน้ำเชื้อ เขาไม่ไยดีด้วยซ้ำไป นรินภัทรอยากให้โอกาสเขา เพราะเธอรักเขา โดยส่งรูปของลูกสาวที่อยู่ในท้องไปให้ แต่รามิลไม่เคยแม้แต่จะ ติดต่อกลับมา เขามันเป็นอสูรร้ายตัวหนึ่ง ที่ไม่มีหัวใจ

ริมฝีปากหนาไล่พรมจูบไปทั่วเรือนร่างอรชรที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดจนหอมหวาน เม็ดบัวงามเต่งตึงชูช่อแข็งด้วยความเสียวซ่านกับบทรักของกันต์ที่กำลังอัดกระแทกเอวเข้าใส่ความสาวกลางกายจนร่างเล็กสั่นไหว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นยามปากหนาดูดเม้มลงบนลำคอของเธอ มันช่างเป็นบทรัก

ตอนนี้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวคล้ายกับกำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายตนใดอยู่สักอย่าง แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่หยุด ยังถาโถม ยังคำราม ยังส่ายวนกับร่องสาวไม่มีเหน็ดเหนื่อย “ไม่ไหวแล้ว...” ต่อจากนั้นอีกหลายนาที ธาราเขตผู้ฉกาจในเกมรักก็ระเบิดความสุขสมเข้าใส่ร่างอรชรไม่หยุดยั้ง พร้อมๆ กับเสียงคำรามคล้ายกับเจ็บปวดที่สุดในชีวิต หญิงสาวโอบกอดร่างกำยำที่ซบลงมาก่อนซอกอกด้วยอารมณ์อ่อนหวาน ความสุขที่ได้รับทำให้หญิงสาวระบายยิ้มออกมา

โมเอิร์นรู้สึกตัวตื่นขึ้น ทว่า วันนี้กลับต่างไปจากทุกวัน เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากทางด้านหลังอีกทั้งยังมีท่อนแขนหนักอึ้งวางพาดเอวบางไว้ ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางก้มลงมองแขนปริศนา เมื่อเห็นรอยสักก็ทำให้รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร ‘พี่โซ่’ ดวงหน้าสวยหันไปมองเจ้าของ อ้อมกอด มือเล็กค่อยๆจับยกแขนเขาออกจากตัว แต่กลับไม่เป็นผลและดูเหมือนว่าอ้อมกอดนั้นจะกระชับแน่นกว่าเดิมเสียอีก

EP71 - ความลับ รักร้าย (เซนต์) เมื่อได้ยินคำหยอกล้อของสามีหนุ่ม หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม เมื่อก่อนเขาเย็นชาจะตายไป ไม่มีมุมแบบนี้นัก แต่ตอนนี้กลับเหมือนคนละคนด้วยซ้ำไป มีหยอกล้อ มีความน่ารัก หวานจนเหมือนนี่ไม่ใช่เซนต์ตัวจริงด้วยซ้ำ ยิ่งเวลาเขาอยู่กับลูกสาวแบบโซริ นั่นยิ่งอบอุ่นจนไม่อยากจะเชื่อ ผู้ชายแสนเย็นชาที่ไม่เคยเลี้ยงโซริมาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีความผูกพันธ์และรักโซริได้มากกว่าชีวิตของตัวเอง

โซ่แทบบ้า สองมือกุมขยุ้มเบาะโซฟาแรงแล้วต้องสะดุ้งเมื่อลิ้นอุ่นนิ่มตวัดรัวรอบส่วนปลายไปมา ก่อนเผยอปากรับเอาความแกร่งกร้าวกำยำเข้าสู่โพรงปากนุ่ม ดูด รูดเคล้นเร่งรัว กายแกร่งแอ่นเกร็ง ส่งเสียงครางกระเส่า มือหนายื่นมาจับกลางศีรษะเล็กด้านหลัง กดหน้างามขยับปากขึ้นลงปร นเปรอ ทั้งรับการสอดแทรกกระแทกส่งจากสะโพกสอบ “ที่รัก...” โซ่เพ้อครวญ เมื่อความเสียดซ่านบาดเร้าไปทุกอณูกาย เผลอกระแทกกายรักปากนุ่มส่งความอวบร้อนให้เธอดูดรัดเท่าที่ปากเล็กจะรับได้ไหว

โหยหาอสูรร้าย กระหายความเป็นซาตานในกายเขาต่างหาก และมันก็ถูกปลุกจนพลุ่งเดือดเหมือนน้ำมันในกระทะทองแดง ที่ถ้าได้จุ่มปลายนิ้วเท้าลงไปสัมผัสแล้ว ไม่มีอะไรจะฉุดกลับไปได้ นอกจากลงไปสังเวยที่ก้นกระทะ “อรจ๋า….ที่รัก” “คุณรักฉันรึเปล่า” “คุณเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกใบนี ้”

เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร ผู้ชายร่างสูงคนนี้ก็ขยับมืออีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นกุมทับมือเธอข้างที่วางอยู่บนฝ่ามือมีแผล แล้วคลี่ยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน แววตาดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ ชวนให้ขนลุก “ผมประเมินคนรักตัวเองต่ำเกินไป...คุณช่างกล้าหาญนัก” ไซรัสกุมมือเธอแน่น แน่นกว่า ที่เธอทำมาก แน่นเสียจนอัยน์นารู้สึกถึงเลือดที่ไหลซึมออกจากแผล “ผมนี่ช่างโชคดีเสียจริง” เขาเอ่ยเน้นเสียงทุกคำ

วายุลูบพื้นผิวโซฟาหนังสีน้ำตาลเก่าที่มีรอยขาดอยู่บางช่วงด้วยความโหยหาคนที่เคยถูกเขากักกันอยู่ใต้ร่าง ยามที่จูบกันด้วยความเสน่หา. ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด

ยุดทุกอย่างไว้แค่ผู้หญิงคนเดียว แล้วคนที่น่าสงสารที่สุดก็คือมีนา เพื่อนสนิทของเธอเป็นสาวน้อยวัยยี่สิบสี่ที่มองโลกในแง่ดีและคิดว่าชีวิตจะเป็นแบบในเทพนิยาย มีนาลุ่มหลง เซบาสเตียนเพราะเขาหล่อเหลาและช่างเอาใจ แต่ก็มีเหตุผลมากมายที่ผู้ชายคนนั้นจะไม่ยอมหยุดรักความสนุกและ ตื่นเต้นจากสาวสวยที่พร้อมจะศิโรราบแทบเท้าเขาได้ทุกเมื่อ ปูนิ่มปลุกปลอบเพื่อนของเธอกระทั่งเห็นว่าอาการฟูมฟายนั้นเริ่มสงบทว่าก็ดูเหมือนมีนาจะมีอาการสะลึมสะลือเหมือนคนง่วงนอนเต็มที