Novelas y relatos de คลั่งรักองครักษ์ลับ

พวกเขาคือ 'องครักษ์เงา' แห่งวังชินอ๋อง กองกำลังที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อการลอบสังหารและปกป้องผู้เป็นนายในเงามืด เมื่อป้ายกิเลนทมิฬปรากฏ ย่อมหมายถึงอาญาสิทธิ์เด็ดขาดที่ไม่อาจตั้งคำถาม! "อ๊ากกกก!" เสียงร้องโหยหวนของใต้เท้าจางดังลั่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อองครักษ์เงาผู้หน� �่งพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้สันกระบี่ที่ยังไม่พ้นฝักฟาดเปรี้ยงเข้าที่ข้อพับเข่าทั้งสองข้างของเขา เสียงกระดูกแตกหักดัง กร๊อบ! ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ใต้เท้าจางทรุดฮวบลงไปกองกับผืนหิมะ เลือดจากข้อมือที่ถูกใบไม้เจาะทะลุยังคงไหลริน ทับถมกับความเจ็บปวดจนเขาแทบสิ้นสติ

ยิ่งร่างบางทำเป็นเรียกชื่อผิดก็ยิ่งยั่วโมโหเข้าไปใหญ่ "อีลัน! อยากโดนตบหรือไง" "กล้วยจ๋า ดูสิพี่ตุ๊กแก อุ๊ย! ตุ๊กติ๊กจะตบลันแหละ" ลัลนาหันไปเกาะแขนเพื่อนร่วมงานคนสนิทที่ได้ชื่อว่าเป็นมือตบแห่งศตวรรษและเป็นคนที่คู่อริของเธอไม่กล้ายุ่งด้วย

ความคลั่งรักผสมกับความดิบเถื่อน มันเดือดพล่าน เขา กระหน่ำกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้ง จนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว “พี่คลั่งหนู รู้ตัวไหม” “คลั่งจนอยากจะขังหนูไว้ เอาหนูแม่งทั้งวันทั้งคืน” พร้อมกระแทกย้ำ ๆ

ศศิภัทรกระตุกไปทั่วทั้งตัว ช่องทางรักตอดรัดท่อนเอ็นร้อนแรงและถี่มากขึ้น “ซีซีเอามือสอดใต้ข้อพับไว้นะ ผมอยากเข้าลึกๆ” เสียงแหบพร่าออกคำสั่งหญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เจโรมก้มมองช่องทางรักที่กำลังดูดกลืนแท่งร้อนของเขาเอาไปแล้วตอกอัดสะโพกเข้าหาหญิงสาวอย่างบ้าคลั ่ง จนหญิงสาวเสียวซ่านขึ้นมาอีกครั้งในเวลาไม่นาน

เข็มเงินเล่มบางพุ่งเข้าปะทะกับมีดสั้นอาบยาพิษที่พุ่งเป้ามาที่ลำคอของนางอย่างแม่นยำ หลี่ซินหรานปล่อยมือจากหน้าผาและตวัดตัวกลับมาอย่างคล่องแคล่ว นางยืนทรงตัวอยู่บนแง่หินเล็ก ๆ ที่หมิ่นเหม่จะร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง เบื้องหน้าของนางคือร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูกลื นไปกับความมืด ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กรูปหน้าผี ดวงตาที่มองลอดออกมาเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "องครักษ์เงาของราชครูเหอ" หลี่ซินหรานแค่นเสียงถามพลางกระชับเข็มเงินในมือ "แกซุ่มอยู่นี่เพื่อรอกำจัดข้าสินะ"

บรรดากองกำลังองครักษ์เงาที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่ รีบพุ่งทะยานเข้ามาเลื่อนปิดบานประตูกระจกคริสตัลลงสลักอย่างรู้งานและแน่นหนา ภัยคุกคามจากชายชู้หน้าหล่อที่บิดาคลั่งรักมโนไปเองฝ่ายเดียว ถูกขับไล่และปัดเป่าออกไปจากอาณาเขตแดนมารเป็นที่เรียบร้อย เมื่อความวุ่นวายและเสียงน่าร

ดวงตาของนางแววฉงนอย่างไม่อำพราง ชื่อแซ่ขององครักษ์ลับถูกปิดเป็นความลับ มีเพียงหัวหน้าองครักษ์ลับเท่านั้นที่ทราบ ฮ่องเต้จะทรงเรียกเพียงหมายเลขในยามที่ต้องการใช้งาน ‘หยางซื่อจื่อผู้นี้ช่างประหลาดนัก พูดจาคล้ายผู้ใหญ่ ซ้ำยังรู้ในเรื่องที่ลับสุดยอดเช่นนี้อีก’

ร่างในชุดดำทั้งสองที่ซุ่มดูอยู่บนต้นไม้กำลังลุ้นช่วยองครักษ์ทั้งสอง “เจ้าว่า ตงชางกับหนานเฉิงจะสู้องครักษ์วังหลวงได้หรือไม่ ” “ตลกล่ะจอมยุทธ์ลี่ นี่มันสองรุมหนึ่งนะ ไม่ชนะก็แย่แล้ว” “เจ้าต้องจำใบหน้าองครักษ์ผู้นี้ไว้ให้ดี อย่าแปลงโฉมให้ผิดเพี้ยน นี่คือคู่ขาของม ามาหลี่ตำหนักฮองเฮา และเป็นผู้ที่กุมความลับเรื่องที่ซ่อนตรากระเรียนทองคำ” องค์หญิงชี้ไปที่ร่างในชุดองครักษ์วังหลวง

วินาทีนั้น ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง เพราะนั่นไม่ใช่รอยร้าว แต่มันคือรูปมือคนสองข้างที่กำลังเอื้อมมาสัมผัสกัน แต่สุดท้าย… ก็ไม่ได้บรรจบกัน ดิสก์หันกลับมา ส่งแหวนคืนให้ฉัน “แนะนำผลงานของคุณหน่อยสิ” ฉันรับแหวนมา สูดหายใจเข้าลึกๆ “ผลงานชิ้นนี้มีชื่อว่า รักที่เหมือนใกล้แต่ไกลห่าง ”

เมื่อรักกลายเป็นหนามยอกอก ยาพิษที่ชื่อว่าความระแวงเริ่มแผ่ซ่าน เปลี่ยนหัวใจที่เคยอบอุ่นให้กลายเป็นน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ พญาหงส์ผู้น่าสงสารยังคงปักผ้าด้วยรอยยิ้ม โดยหารู้ไม่ว่าด้ายสีทองเส้นสุดท้ายที่นางดึงผ่านเนื้อผ้านั้น คือเส้นเดียวกับที่จะมัดตราสังข์ความรักของนางให้ตาย