ความคลุมเครือ / ความคลุมเครือ

น้ำหนักมือของหมอนวดเปิดท่อน้ำนมนั้นนุ่มนวล แต่ก็หนักแน่น ทำให้ฉันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว จนทรุดตัวลงบนโซฟา “คุณผู้หญิงช่างไวต่อความรู้สึกจริง ๆ …” ลมหายใจอุ่น ๆ รดที่ข้างหู ทำให้ร่างกายของฉันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว…

"โค้ชคะ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันมาที่นี่เพื่อเรียนขับรถ ไม่ได้มาเพื่อมีชู้!" ในรถที่ใช้สอนขับ โค้ชจาง ซึ่งเป็นเพื่อนของสามีได้ให้ฉันไปนั่งบนตักเขาเพราะฉันเหยียบคลัตช์ไม่เข้าที่สักที แต่วันนี้ฉันใส่กระโปรงสั้น และก็ไม่ได้ใส่กางเกงซับในด้วย! ที่แย่กว่านั้นคือ เขาดันชักไอ้นั่นออกมา แล้วเอามันจ่อแนบกับตัวฉันโดยตรงนี่สิ

"อื้อ... เบาหน่อยสิคะ... สามียังไม่วางสายเลยนะ..." ฉันหมอบลงกับพื้น พลางโก้งโค้งสะโพกขึ้นสูง บิดส่ายร่างกายเปลี่ยนท่วงท่าไปตามคำสั่งของสามีที่ดังมาตามสาย ทว่าทางด้านนี้ ครูฝึกฟิตเนสกลับคว้าเข้าที่เอวคอดของฉันไว้แน่น เขาฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายอย่างแรง ก่อนจะสวนกระแทกกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงภายใต้คำชี้แนะของสามีฉันเอง...

หลังจากสามีเสียชีวิต ฉันได้ย้ายกลับไปอยู่กับแม่ และก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าแม่มีแฟนใหม่แล้ว แฟนใหม่ของแม่ประสบอุบัติเหตุ ดวงตาได้รับผลกระทบจากประกายไฟจากการเชื่อมโลหะ เขาจึงมาขอร้องให้ฉันช่วยหยดน้ำนมใส่ดวงตาเพื่อรักษา เมื่อมองดูน้ำนมที่หยดลงไปทีละหยด ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้านเพราะไออุ่นจากร่างกายของผู้ชายคนนั้น ในที่สุด ฉันก็ต้องพบกับความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา หน้าอกของฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และมีน้ำนมไหลออกมาเสมอ

ฉันทดสอบสมรรถภาพร่างกายในมหาวิทยาลัยไม่ผ่าน และไม่อยากไปฝึกซ้อมด้วย อาจ้าวก็เลยมาช่วยฉัน แต่หลังจากทำท่าสควอตไปแค่ไม่กี่ครั้ง ฉันก็เริ่มเจ็บหน้าอก ก่อนจะทรุดตัวลงในอ้อมแขนของอาจ้าวอย่างอ่อนแรง "ไม่ไหวแล้ว อาจ้าว หนูไม่มีสปอร์ตบราค่ะ..." อาจ้าวเริ่มหอบหายใจแรง "หว่านหว่าน เดี๋ยวอาช่วยหนูเอง" ไม่คิดเลยว่าเขาจะใช้ฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเองช่วยประคองไว้ และพาฉันขึ้นลงตามจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ...