Deusa Novels & Stories

“จริงนะ อย่าหลอกสุนะคะ” “ไม่หลอกหรอกน่า คุณเลือกได้เลย แต่ในไทยนะ ส่วนเมืองนอก ไว้ผมลาพักร้อนได้จะพาไป”

บทนำ ยูไนเต็ด สเตท กรังปรีซ์ สหรัฐอเมริกา 7 ปีที่แล้ว “เบล รอด้วย”

ประเทศสหรัฐอเมริกา รูปถ่ายของหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังเดินจับมือกันอย่างแนบแน่นพร้อมยิ้มให้กันอย่างมีความสุขทำให้สีหน้าที่กึ่งบึ้งกึ่งยิ้มนั้นดูเหี้ยมเกรี้ยมขึ้นหลายส่วนมือที่ถือรูปค่อยๆกำเข้าหากันแน่นจนรูปในมือยับยู่ยี่เพลิงโทสะที่สุมอยู่ในอกมานานพลันพลุ่งพล่านจนยาก

Washington D.C. สหรัฐอเมริกา (USA) 09:44 น. “ตอนนี้เมียกูทำอะไรอยู่วะ” [น่าจะอยู่บนห้องครับบอส ตอนนี้ผมอยู่บนต้นไม้ดูความเรียบร้อยรอบ ๆ บ้าน]

รุ่งเช้าป้านวลแม่บ้านที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่ก็รีบวิ่งมารับโทรศัพท์แต่คำพูดของปลายสายก็ทำให้หญิงชราถึงกับช็อก เมื่อสายการบินโทรแจ้งข่าวร้ายว่าเครื่องบินที่ยุทธนาโดยสารมานั้นเกิดอุบัติเหตุตกที่มหาสมุทรอินเดีย และตอนนี้ยังไม่พบซากเครื่องบินดังกล่าว ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก... “อะไรก ันป้านวล มาเคาะเรียกปัทแต่เช้า”

มอนเตเรียกผู้เป็นนายเสียงหลง “นายเคยได้ยินชื่อประเทศไทยไหม” เมสันถามอย่างจริงจัง “นายครับ” นั่นมันประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของแก้วจำปานะครับ เพราะเขาเคยอ่านในใบสมัครงานเมื่อปีที่แล้ว เห็นชื่อประเทศแปลกดีเขาเลยจำได้

ปพนถามด้วยความอยากรู้เมื่อเหลือกันตามลำพัง อามาร์ยกยิ้มแล้วตอบกลับอย่างไม่คิดนาน “ผมกับพุฒิตาเรารู้จักกันนานแล้วครับ และห่างหายกันไป จนเมื่อเร็วๆ นี้ได้มาเจอกันอีกครั้งครับ” อามาร์ไม่ได้โกหก เพราะพุฒิตาและตนนั้นรู้จักกันเมื่อครั้งอดีตชาติของนางจนมาปัจจุบันนางกลับชาติมาเ กิดอีกครั้ง

[สหรัฐอเมริกา] ยูจิน : ฉันถึงเม’กาเรียบร้อยแล้วนะ นานิ เมื่อยชะมัดเลย นั่งเครื่องตั้งหลายชั่วโมง