ความรักลึกซึ้งของฉัน เขาไม่คู่ควร Mga Nobela at Kwento

น้ำเสียงคำพูดที่แสนอ่อนโยน การดูแลเอาใจใส่ที่ทำเหมือนรักฉันหนักหนา แต่ก็นั่นแหละ คนไม่ได้รักบังคับฝืนใจยังไงก็รักไม่ลง ถึงแม้ความสัมพันธ์ของเรามันจะค่อนข้างลึกซึ้ง แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นร่วมรัก

ดวงตากลมโตเศร้าสร้อยลงฉับพลัน เมื่อเขาพูดถึงคนรักตัวจริงของเขา คนที่คู่ควรและที่บ้านยอมรับ ไม่ใช่เมียชั่วคืนที่ต้องมาอยู่กับเขาเพราะความจำเป็นแบบนี้ “หรอคะ” เธอกลั้นก้อนสะอื้นตอบเขากลับไป รู้สึกหวิวๆโหวงๆในใจอย่างไรก็ไม่รู้ ไม่ชอบเลยที่เขาเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้น ก ็รู้ว่าเป็นคนรักตัวจริงของเขา แต่เธอก็ไม่อยากได้ยิน

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจัง ราวกับจะดึงเธอออกมาจากหลุมดำที่เธอกำลังจมอยู่ "มันไม่ได้รักเธอหรอก... คนที่รักกันเขาไม่ปล่อยให้เธอลำบาก ทำงานหนักจนซูบซีดแบบนี้ด้วย ไอ้ขยะนั่นมันไม่ดีพอสำหรับตัวเล็กของเฮียเลยสักนิด... ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอด้วยซ้ำ"

“...อย่าทำแบบนั้นเลยครับคุณหนู ผมไม่คู่ควรกับคุณหนูหรอก” “ฮึก คู่ควรเหรอ? ใครกำหนดคะ แค่เรารักกันแค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง...” “แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะครับ”

ฉันร้องไห้โฮออกมา ใคร ใครมันจะหาแบบนั้นได้อีก ผู้ชายที่เข้ากันได้ทุกอย่าง ผู้ชายที่ไม่เคยสนใจว่าฉันทำอาชีพอะไร ผ่านใครมาตั้งกี่คน ใช่ ฉันมันไม่คู่ควรกับเขาตั้งแต่แรก ฉันไม่น่าเข้าไปลึกขนาดนั้น ฉันไม่น่า ไม่น่า ไม่น่าทุกอย่างเลย! สุดท้ายมันก็เหมือนที่ฉันคิดไม่มีผิด ใครจะไปรับได้ !

“ส่วนเรื่องที่พี่ถามว่าโกรธพี่เหรอ พริ้งไม่ได้โกรธค่ะ คนหมดรักกันแล้ว จะพูดแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก จริงๆ พี่เองก็ชัดเจนมานานแล้วล่ะว่าไม่ได้รักพริ้ง แต่พริ้งเองแหละที่ไม่ยอมรับความจริง ยังอยากให้พี่กลับมารักพริ้งตามเดิม แต่ตอนนี้พริ้งรู้แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ เลิกก็คือเลิ ก” คราวนี้เป็นเฮงบ้างแล้วที่วูบโหวงในอก เจ็บแปลบในใจกับประโยคแสนเย็นชาของพริ้งพลอย

คืนนี้ที่เต็มใจ “ฉันไม่คู่ควรกับคุณ อย่าลดตัวลงมารักคนอย่างฉันดีกว่า” มายารู้สึกเหมือนที่เธอพูดจริงๆ

“คนที่จะเป็นคนรักของฉันได้ คนคนนั้นคือคนที่ฉันนอนด้วยแบบไม่มีอะไรป้องกัน และตลอดชีวิตที่ผ่านมา มีผู้หญิงแค่คนเดียวเท่านั้น ที่ฉันนอนด้วยแบบสดๆ บอกรักแบบลึกๆ” พอจบประโยคนั้น เขาก็กดแทรกตัวตนใหญ่โตลงในช่องทางรักคับแน่นของเธอทีเดียวจนสุดโคน “อ่าห์ เมียจ๋า” “อื้ออ อ หมอน่าน..”

ฉันเงยขึ้นมองใบหน้าหล่อที่ตัวเองตกหลุมรักอีกครั้ง มันยากจัง ความรักของเรามันยากมาก ๆ เลย ทั้งที่ความรู้สึกตรงกันแต่ทำไมมันเจ็บปวดขนาดนี้ “เราคงเกิดมาแค่ได้รักกัน แต่ไม่คู่ควรที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต” “อืม เฮียเข้าใจแล้ว”

“เจ้าไม่ได้ด้อยกว่าคนอื่น อย่าคิดเช่นนี้ ความรักนั้นหายาก ถ้าหากคนสองคนที่รักกันไม่สามารถอยู่ด้วยกัน มันน่าเสียดายเพียงใด?” “แต่ข้าไม่คู่ควรกับเขา เขาเป็นซื่อจื่อ[1] แบกภาระอันหนักอึ้งไว้บนไหล่ ภรรยาของเขาควรจะเป็นคนที่สามารถช่วยเหลือเขา และมีฐานะเท่าเทียมกับเขา แต่ไม่ใช่ข้าที่ท ำอะไรไม่เป็นเลย”