ความรักที่ทำงาน 소설 & 이야기

กวินพร่ำถามทั้งน้ำตา เขากำลังร้องไห้ ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งใดจะดึงแพรวรุ้งให้กลับมา แต่เขาไม่สามารถพูดมันออกจากปาก พูดว่ารักมากนั่นน่ะ เขาพูดมันไม่ได้จริงๆ “ถ้า...มีงานแต่งงานรอฉันอยู่ที่โน่น ฉันจะไป แต่ถ้าไม่ เราก็จบกัน” “แพรวรุ้ง! คุณเห็นงานแต่งงานสำคัญกว่าความรู้ส ึกของเรางั้นเหรอ!?”

เวลาร่วงเลยผ่านไปที่คนทั้งคู่เอาแต่นั่งทำงานแต่ทำแล้วทำเล่าก็ลบทิ้งเป็นว่าเล่น ก็หัวข้อที่พวกเขาได้มาคือ ' ความรักเป็นเช่นไร ‘ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำต่างฝ่ายต่างก็ไม่เคยมีความรัก

�ันจะหยุดทำงานในเมื่อที่แต่งงานกันมาก็เพราะว่าเขาต้องการที่จะใช้ประโยชน์จากฉันไม่ได้รักฉันจริงสักหน่อยถ้ามันถึงวันที่เขาจะทิ้งฉันไปฉันจะไปเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงตัวเองล่ะ ต่อให้เขารักฉันจริงๆฉันก็คงไม่อยู่เฉยๆหรอกคนเรามันก็ต้องทำงานกันตอนที่มีแรงปะ? แก่กว่านี้ฉันก็ทำไม่ไ หวนะ ฉันเลยให้เหตุผลว่าถ้าฉันไปทำงานด้วยก็จะได้อยู่ด้วยกันและก็ประหยัดค่าจ้างเลขาคนใหม่ด้วยไง เขาก็เลยตกลงแบบปลงๆเพราะฉันค้านหัวชนฝาว่ายังไงก็จะไปทำงาน

ปกติแล้วถ้าวันไหนไม่ได้ไปทำงานทรายจะต้องหัวเสียมาก เพราะเธอจำเป็นต้องหาเงิน การขาดงานเพียงหนึ่งวันจะทำให้รายได้ลดลง แต่คราวนี้เธอกลับรู้สึกดีที่เสาร์อาทิตย์นี้เธอได้หยุดงาน เธอต้องการเวลาทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ ช่

มิรินพยายามต่อต้านความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่จูบของเขากลับล่อลวงเธอให้จมดิ่งลึกลงไป เธอหลุดเสียงแผ่วออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ความเร่าร้อนที่เขามอบให้ทำให้เธอเผลอตัวไปในที่สุด ภายในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของพวกเขาทั้งสอง เส้นแบ่ งระหว่างความเกลียดชังและแรงปรารถนาถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์... และมันเพิ่งเริ่มต้น

งามก็มีความหม่นหมองวาบผ่านแม้เพียงครู่เดียว แต่คนที่จับจ้องนางอยู่ก็ทันเห็นแววตาหม่นเศร้านั้น เข้าใจว่าชายาตนกำลังกังวลเรื่องใด "ลี่เอ๋อ พี่ไม่มีวันเบื่อเจ้าเข้าใจหรือไม่ ความรักกับความใคร่มันให้ความรู้สึกต่างกันมากนัก สำหรับพี่ เจ้าคือความรักที่พี่นั้นมีแค่คนเดียวเท่านั้น และหากพ ี่เจอรักแท้อย่างเจ้าแล้วความใคร่นับเป็นตัวอะไร ที่สำคัญชายาพี่งดงามถึงเพียงนี้พี่คงไปไหนไม่รอดคงยอมตายอยู่แทบเท้าเจ้าแล้ว"

ไม่แต่งงานหรือรักใครอีก เพราะเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักของชายหญิงมันเป็นอย่างไร เพราะสิ่งที่เขารักคืองานและเงินเพียงเท่านั้น การมีชีวิตคู่คือการที่ได้ขึ้นเตียงด้วยกันตามกฎหมายก็เท่านั้น วันนี้ที่เขาต้องจ่ายให้เธอมันจะใช่ความรักได้อย่างไร เมืองนายแค่นหัวเราะอยู่ในใจ แต่ก็อ ดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าของน้ำรินในยามหลับเช่นนี้ เธอมีใบหน้าที่ชวนให้เขาได้มองมันอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่เธอไม่ใช่คนที่สวย หรือโดดเด่นอะไรนัก

เธอตอบรับ “ถ้าผ่านโปรฯ ได้เซ็นสัญญาทำงานกับผม สัญญาทำงานห้าปี ระหว่างนี้ห้ามคุณคนรัก และห้ามตั้งครรภ์ ผมอยากได้พนักงานที่ทุ่มเทกับงานไม่ต้องมากังวลว่าจะลาคลอดเมื่อไหร่” “ได้ค่ะ” ‘ชีวิตนี้ไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว!’ “ดี พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย” “ได้ค่ะ” “ไม่เอาชุดนั กศึกษานะ” “ค่ะ”

หญิงสาวส่งเสียงออดอ้อนเหมือนไม่อยากให้เขาผละจากเธอไปเลย นาน ๆ ทีเขาจะมาหา ถึงเธอไม่เรื่องมากและอยู่คนเดียวได้ แต่ก็มีบ้างที่เธออยากอ้อนให้เขาอยู่ข้างกายเหมือนคนรักทั่ว ๆ ไป แต่เธอลืมนึกไปว่าเธอไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้นสำหรับเขา “ใช่ ผมมีงานต้องทำ” เสียงของภาวั ตกลับมาไร้ความนุ่มนวลอีกครั้งหลังผ่านพ้นอารมณ์พิศวาส เขาไม่เคยอยากสานสัมพันธ์ต่อกับใครนอกเตียง จะหวานก็ตอนอยู่บนสังเวียนรักเท่านั้น คู่ขาของเขาทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ดีรวมถึงนันสินีด้วย

45 พี่มีเวลาทั้งชีวิต ความรักคือการกระทำไม่ใช่คำพูด เหนือนทีท่องประโยคนั้นอยู่ในใจมาตั้งแต่เช้า ไม่แน่ใจว่าเวลานี้ภรรยาเชื่อบ้างไหมว่าเขารู้ตัวแล้วว่ารักเธอจริง ๆ เขาหันหลังใส่งานที่ออฟฟิศ ไม่สนใจการประชุมใด ๆ ทั้งสิ้น ที่ทำอยู่ตอนนี้คือเก็บกวาดบ้านทั้งหลัง เริ่มตั้งแ ต่ปัดฝุ่น กวาดบ้าน ตามด้วยการถูพื้น จบท้ายด้วยเช็ดกระจกบานใหญ่ในบ้านทั้งหลัง นี่ไม่ใช่ตัวเขาเลย ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะมีวันที่คนอย่างเขามาตั้งหน้าตั้งตาทำงานบ้านเพื่อง้อเมียแบบนี้