บันทึกเรื่องสยิว Novels & Stories

ซูซูเอ่ยพรางวางหนังสือบันทึกลงบนโต๊ะในห้องโถงของตำหนักพระชายารอง “เจ้าอย่าเอ่ยเช่นนั้นสิ เจ้าไม่เห็นหรือไงสายตาที่พระชายามองมาที่ข้า นางเป็นคนจิตใจดีเจ้าอาจจะคิดไปเองก็ได้ เฮ้อ ! ที่ข้าหนักใจมิใช่เรื่องพระชายาเอกแต่เป็นงานที่อยู่ตรงหน้าต่างหากข้าต้องอ่านมันทั้งหมดนี่เลยห รือ ? ต้องใช้เวลาเท่าไหร่กันสมองข้าระเบิดพอดี ” อี้หานถอนหายใจเมื่อเห็นบันทึกกองใหญ่บนโต๊ะ ทว่าจู่ ๆ นางก็คิดอันใดออก

ตำหนักเก็บบันทึกหลวงเป็นสถานที่ที่น้อยคนนักจะเข้าออกบรรยากาศด้านในเงียบสงัด มีเพียงเสียงขนนกขูดกับกระดาษ และเสียงแผ่วเบาของลมหิมะลอดผ่านหน้าต่าง ไป๋ซูเหยียนได้รับอนุญาตให้เข้าไปศึกษาบันทึกราชสำนักหลังเหตุการณ์เมื่อคืน นางกำลังตามหาความจริง ความจริงเกี่ยวกับชื่อ “ซืออ ี้เหวิน” ในกองเอกสารฉบับเก่าแก่ มือของนางหยุดลงที่บันทึกม้วนหนึ่งซึ่งห่อด้วยผ้าขาวซีด มีตราราชวงศ์สีซีดจาง ตัวอักษรบนนั้นเขียนไว้ว่า “บันทึกแห่งคำสัตย์ใต้หิมะ ปีเจี่ยอวี๋”

แพรไหมหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูอย่างช้าๆ มันคือไดอารี่ที่คริสเตียนเขียนบรรยายเรื่องราวในแต่ละวัน แต่เมื่ออ่านลึกลงไปเรื่อยๆ เธอก็พบกับเรื่องราวที่น่าตกใจและมืดมิด สมุดบันทึกนั้นบรรยายถึงเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของคริสเตียนเมื่อหลายปีก่อน การต

นางกระซิบกับเงาตนเองหน้ากระจก ในห้องชั้นบนขอหอไป๋หลี่ มีเพียงเสียงหน้ากระดาษที่ถูกพลิกไปมา แต่ใจของบุรุษผู้นั่งอยู่ตรงนั้น กลับล่องลอยไปไกลแสนไกล อวี้เทียนพยายามอ่านบันทึกบัญชีของกิจการในเมือง แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเพ่งเพียงใด สายตากลับพร่าเบลอด้วยภาพของนาง

โดยไม่รอช้า เขาหยิบสมุดบันทึกหนังสัตว์เล่มหนาออกมา กดปากกาเตรียมพร้อมจดบันทึกลงไป จู่ๆเขาก็ชี้ไปที่ไข่ตุ๋นใบชาที่ส่งกลิ่มหอมบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า “จานนี้คืออะไร?” เมื่อหลินจิงซูบอกชื่ออาหาร เขาก็รีบจดลงสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มรู้สึกสับสนงุนงงมากขึ ้นเรื่อยๆ นี่เขากำลังทำอะไรของเขา? ทำไมพฤติกรรมถึงได้แปลกประหลาดเหลือเชื่อ?

ป่าทึบสีดำนี่อีก ทั้งหมดมันคือบทบรรยายในนิยายสยองขวัญที่เธอกำลังตรวจอยู่ไม่ผิดแน่ "จอมปีศาจ... ที่ฉันเพิ่งจะอ่านนิยายเรื่องของเขาเมื่อกี้นี้เนี่ยนะ" เธออุทานออกมาอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด

สวี่เพียวเพียวรีบหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าด้วยความคล่องแคล่ว “อยู่ในนี้ทั้งหมดเลยค่ะ ฉันจดรายละเอียดทุกอย่างไว้หมดแล้ว” มันเป็นเพียงสมุดบันทึกเล่มกะทัดรัดที่ถูกตกแต่งด้วยสติกเกอร์การ์ตูนเรื่องม้าน้อยโพนี่จนเต็มหน้าปก ทว่าเนื้อหาภายในกลับถูกจดบันทึกไว้อย่าง ละเอียดถี่ยิบจนน่าเหลือเชื่อ ตั้งแต่ตัวยาที่เหลียนฮว่าเริ่มทานตั้งแต่ลืมตาดูโลก

กู้เวินเหยียนจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวบนมือของเธอโดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่นิดเดียว จี้ถันอิ่งยกสมุดบันทึกไปแนบกับผนังกระจก “นี่คืออะไร?” กู้เวินเหยียนไม่เข้าใจ สิ่งที่เขาอยากดูคือเชือกแดง จี้ถันอิ่งไม่พูดอะไร เพียงแค่เปิดสมุดโน้ตให้เขาดูเท่านั้น

กล่าวจบจางเยี่ยนจื่อนั้นก็หยิบเอาสมุดบันทึกเล่มจิ๋วกับดินสอถ่านออกมาจากแขนเสื้อแล้วเขียนบางสิ่งลงไปจนฉางเฉี่ยนนั้นอดจะแอบชะโงกหน้าไปดูว่านางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไปพลางเขียนไปพลางนั้นจางเยี่ยนจื่อนั้นตั้งใจเขียนสิ่งใดลงไปกันแน่ "บัญชีแค้นของข้ากับคุณชายเซียวของท่านอย่า งไรเล่า สมองข้าในแต่ละวันนั้นมีเพียงท่องตำราแพทย์กับจดจำสูตรยาและนามสมุนไพรต่างๆ ก็จดจำสิ่งอื่นไม่ไหว ดังนั้นข้าต้องจดบันทึกเอาไว้ประเดี๋ยวเกิดลืมไป ข้าก็ขาดทุนแย่เท่านั้น!"

ค่ำคืนอีกฝากฝั่งหนึ่งยิวได้เปิดคอมเพื่ออยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น เพียงเปิดหน้าจอเขาก็พบแฟ้มเอกสารเวิร์ดที่ชื่อ นักรักบันลือโลก ยิวคลับคล้ายคลับคลาว่านี้ชื่อเรื่องนิยายที่เขาอ่าน ยิวจึงรีบดับเบิ้ลคลิกเข้าไปดูได้ทัน เพียงกัสได้เห็นบทแรกของนิยายเขาจำได้ทันที นี่คือนิยายที่ไ ด้อ่านเพียงตอนเดียว หลังจากนั้นเขาก็หลงไปในโลกสมมุติ ด้วยความอยากรู้จึงอ่านตั้งแต่ตอนแรกจนมาถึงตอนที่สามสิบแปด เนื้อเรื่องยังค้างอยู่ที่ยิวถูกจับมามัดไว้กับต้นไม้