Novel & Cerita ความรักลึกซึ้งของฉัน เขาไม่คู่ควร

พูดจบฉันก็ก้มหน้าแล้วก็หัวเราะในลำคอ มันจริงแบบที่ฉันพูด ฉันไม่คู่ควรกับความรัก ฉันไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น ฉันก็เป็นได้แค่ที่ระบายของพวกผู้ชายที่ไม่รู้จักพอแค่นั้นแหละ

หล่อนไม่เก่งพอ ที่จะสามารถแยกแยะได้ ระหว่างคู่นอนกับคู่รัก หล่อนตีตราเหมารวมในสิ่งที่เขาทำกับหล่อนเป็นความสัมพันธ์ลึกซึ้ง “หนิงจะพยายามคิดแบบนั้นค่ะ” ตอบไปใจก็เจ็บ เขาจะรู้ไหมว่าเขาทำใจหล่อนปวดหนึบไปมากขนาดไหน

เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเพราะเธอไม่มีอะไรเลย "เธอก็เป็นเธอ ฉันรักเธอไม่ใช่รักอย่างอื่น" เขาพูดเหมือนรู้ความหมายเธอดี

“พรีมครับ ผมไม่อยากทำร้ายคุณมากไปกว่านี้ ผมไม่ใช่คนดี ผมไม่คู่ควรกับความรักของคุณ ยังมีคนอื่นอีกมากมายที่ดีกว่าผม” “แต่พรีมรักคุณ พรีมไม่สนความคู่ควรบ้าบออะไรนั่น พรีมสนแค่คุณ ที่ผ่านมาเราไม่ได้รักกันเหรอคะ”

เรื่องของเรา ยิ่งมองถึงอนาคตที่พอจะมีร่วมกัน มันไม่มีทางนั้นเลย… อย่าปล่อยใจให้หวั่นไหวอีก เธอไม่ควรรักเขา และจะไม่มีวันที่จะได้รัก เขาไม่คู่ควรกับความรักของเธอ และเธอก็ไม่คู่ควรกับเขา… จำเอาไว้ว่าเราแตกต่างกันเกินไป… กอหญ้าเธอควรเตือนสติตัวเองให้ดี…

จ้านหยินยิ้ม ความรักที่เธอมีต่อเขาอาจไม่ลึกซึ้งเท่ากับที่เขามีต่อเธอ แต่ก็บริสุทธิ์และปราศจากสิ่งเจือปนใดๆ

“ความรู้สึกฉันมันไม่มีวันเปลี่ยน ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับพี่ณัฏฐ์ เพราะงั้นอย่าทำให้พี่เขาเสียใจเพราะฉันจะดีกว่า บางทีปล่อยให้พี่เขาไปเจอคนที่ดีที่เหมาะสมกับเขาน่าจะดีเสียกว่า” “คนดีกว่าแก เหมาะสมกับพี่เขามากกว่าแกมันมีเป็นร้อยเป็นพัน แต่พี่เขาไม่รักไง” “ก็เหมือนกับฉัน ที่ไม่ได้ร ักเขา”

“ต้องขอบคุณนะที่ทำให้ฉันรู้จักกับความเจ็บปวด ผู้ชายแบบคุณไม่คู่ควรกับความรักดีๆ หรอก” “ผมมันทำไม!” จากที่จะมาดูอาการของหญิงสาวตอนนี้เหมือนว่านาธานพร้อมจะหาเรื่องทะเลาะมากกว่า ผู้ชายแบบเขามันทำไม

“ชั่วชีวิตนี้เจ้าไม่คู่ควรจะได้รับความรักแท้จากใครหรอก!” เซียวหลิ่นชะงักฝีเท้า หน้าอกเจ็บแปลบเหมือนถูกมีดแทงอย่างแรง ใช่ เขาสมควรแล้ว

เทศกาลบ๊ะจ่าง ฉันยืนต่อคิวหน้าร้านหม้อไฟนานถึงหกชั่วโมง ลู่เยี่ยน แฟนหนุ่มของฉันโทรเข้ามา “สวี่เหยาอยากกินอาหารเสฉวน คุณมานี่หน่อยสิ” สวี่เหยา คือเพื่อนสนิทของฉัน และเป็นแฟนเก่าของลู่เยี่ยน นี่เป็นครั้งที่สามสิบห้าแล้วที่ลู่เยี่ยนทำลายแผนการของเราเพราะสวี่เหยา ร้านหม้อไฟที่ฉันกำลังต่อคิวอยู่ ลู่เยี่ยนบ่นอยากกินมาเป็นเดือน แต่เพราะคนเยอะตลอดเลยยังไม่ได้กินสักที เพื่อหม้อไฟมื้อนี้ ฉันถึงกับใช้วันลา และมายืนรอคิวถึงหกชั่วโมง ทุกๆ สิบนาที ฉันจะส่งข่าวรายงานความคืบหน้าเรื่องคิวให้ลู่เยี่ยนฟังตลอด เมื่อห้านาทีที่แล้ว ฉันเพิ่งแจ้งลำดับคิวล่าสุดให้เขาฟังไป บัตรคิวของฉันคือหมายเลข 3601 ตอนนี้หน้าร้านเรียกถึงหมายเลข 3595 แล้ว ฉันกำบัตรคิวในมือแน่น “ลู่เยี่ยน ฉันลาหยุดเพื่อสิ่งนี้นะ ยืนรอมาห