จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง の小説・ストーリー

หลี่เทียนฉี่อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ทอดทิ้งเรื่องกลัดกลุ้มทั้งหมดไปจากใจ ในจวนมีสตรีงามถึงเพียงนี้ ช่างอยากใช้ชีวิตเสพสุขลุ่มหลงในฝัน ดื่มด่ำสำราญทุกค่ำคืน! ...

เมื่อมองไปโดยรอบก็พบว่าที่นี่คือจวนองค์ชายรองของจินฟาน นางหันมามองหน้าเขา แต่เซวียหงเย่กลับส่ายหน้าเป็นสัญญาณบอกนางว่าห้ามถาม นางจึงเงียบทันที ตอนนี้นางและเขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ที่มีพุ่มไม้หนาทึบและไม่มีคนพบเห็น แต่กลับกันนางสามารถมองเห็นภาพเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ร ออยู่ไม่นานในที่สุดก็ได้ยินเสียงของสตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้น "จินฟาน ท่านจะทิ้งข้าเช่นนี้ไม่ได้ ยามนี้ข้าไม่เหลือผู้ใดให้พึ่งพึ่งแล้ว ท่านต้องช่วยข้านะ จินฟาน ท่านต้องแต่งงานกับข้านะ!"

เหยียนหว่านเอ๋อร์ยื่นหน้าเข้ามากระซิบถาม “หอหลังของวังเมฆาอัคคี คือเรือนพักของสตรีที่ถูกยกให้ท่านจ้าววังเพื่อกระชับไมตรีเจ้าค่ะ แต่ตั้งแต่ต้นเขาก็ยังไม่เคยย่างก้าวเข้าไปในนั้นเลย” อวิ๋นหยากระซิบตอบนางเสียงเบา รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวคนนี้เป็นอย่างมาก เพราะนานแล้วที่ไม่เค ยเห็นมีใครกล้าหยอกล้อเสวียนหมิงเช่นนี้มาก่อน

ในจวนอ๋องติ้งเป่ย สตรีสามคนของหยุนเจิงต่างหน้าแดงด้วยความอาย แม้แต่เมี่ยวอิน ผู้ที่ปกติกล้าหาญในเรื่องเช่นนี้ ยังถึงกับเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก

ขณะที่ซ่งเสวี่ยนและหลีหนิงกำลังชุลมุนวุ่ยวายกันอยู่นั่น ภายนอกจวนกลับมีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ ผู้ใดกัน? หลีหนิงหนิงหันมองหน้าซ่งเสวี่ยนสลับกับคนมาใหม่เล็กน้อย สตรีอาภรณ์ผ้าหยาบตรงหน้าคือผู้ใดกันเหตุใดนางถึงนึกไม่ออก “ผู้ใดหรือซ่งเสวี่ยน” นางถามด้วยน้ำเสียงจริงจังคา ดไม่ถึง

คนด้านในทนไม่ไหวอีกต่อไป ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง ทว่ายามนี้คนที่ออกมากลับไม่ใช่คนเฝ้าประตู ดูไปแล้วเหมือนสตรีอาวุโสในเรือน “หากพวกเจ้ายังทุบประตูบานนี้อยู่อีก ข้าจะให้คนตัดมือของพวกเจ้าทิ้งเสีย !” คนตระกูลหวงซ่อนมือไว้ด้านหลังกันหมด สตรีนางนี้ดุร้ายเกินไปแล้ว

นี่ในตรอกร้างไร้คนกลับมีสตรีสวยจับจิตดั่งสนมในรั้วในวังอย่างที่น้อยคนนักจะได้มายลโฉม “พวกท่านเคาะประตูห้องเช่าของข้า” หวังฉางสะดุ้งเล็กน้อย เสียงหวานใสนุ่มทุ้มผิดไปจากสตรีทั่วไปทำเขาขนลุก

ภายในห้องมีร่างของสตรีคนหนึ่งนอนหลับอยู่ ใบหน้าของนางกับสตรีคนนี้ช่างเหมือนกันมากนัก เพียงแต่นางแต่งกายประหลาด ผีเสื้อสีทองบินหายเข้าไประหว่างหว่างคิ้วของสตรีนางนี้ จางอวี้ถึงนั่งมองก่อนที่นำตาจะไหลออกมา นางต้องไปแล้วจริงๆหรือจะฝากฝังท่านปู่กับลี่จูกับสตรีผู้น

่วมชั้นเรียนในครั้งจึงถูกจับตามองมากเป็นพิเศษ เพราะต่อไปในภายภาคหน้า พวกนางเหล่านี้อาจจะเป็นสตรีที่ทรงอำนาจมากที่สุดในแผ่นดินแคว้นโจว เมื่อลู่ฟางหนิงก้าวลงมาจากรถม้า สตรีที่มาถึงก่อนหน้านั้นก็หันไปจ้องมองนางเป็นตาเดียว ทว่าลู่ฟางหนิงก็หาได้สนใจสตรีเหล่านั้นนัก เพราะนางเองก็ไม่คิดที่จะผูกมิตรกับใครอยู่แล้วนอกจากองค์หญิงสาม

ท่ามกลางค่ายพักทัพที่มีทหารเรือนแสนกลับทอดทิ้งสตรีผู้หญิงให้ตกอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้คนคุ้มกัน. จู่ๆ หนิงซินก็วาบความคิดที่ทำให้ตนเองต้องอกสั่นขวัญผวาขึ้นมา ทำเอาเนื้อตัวที่สั่นเท่าเพราะความหนาวถึงกับสั่นระริกขึ้นอีกเป็นเท่าตัวอย่างห้ามไม่อยู่