จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง Novels & Stories

รอยยิ้มของสตรีผู้นี้งดงามดั่งดอกไม้บานจริงๆ หลายวันมานี้แม้นางจะอาศัยอยู่แต่ในจวนไม่ได้ทำอะไรแล้วอย่างไรกัน ชุนฟางชินจึงเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายไม่น้อยมิหนำสถานการณ์ของนางและเผ่ยเหยียนซือนั้นยังย่ำแย่ไม่ลงรอย

จนกระทั่งฮ่องเต้กงหนิงเจี้ยนได้เสด็จมายังลานกว้างแห่งนี้ ร่างกายสูงใหญ่ที่มีกลิ่นอายของหนุ่มเจ้าสำราญ แต่กลับคงความน่าเกรงขามจนพวกนางได้แต่มองมาด้วยความตกตะลึง สตรีทุกคนต่างพากันใจเต้นแรงเมื่อได้ยลโฉมของฮ่องเต้กงเจียวลู่ แต่เห็นจะมีเพียงสตรีหนึ่งเดียวเท่านั

รั้ง เขารู้ดีว่าฮ่องเต้กำลังวางแผนสิ่งใดอยู่ ทว่าในใจลึกๆ ก็ยังกังวลกับท่าทีของฟู่โหรว สตรีอย่างนางจะยินยอมง่ายๆ เลยหรือ แม้จะบอกว่าเพื่อช่วยเซี่ยอวิ๋น แต่หลังจากนั้นเล่าการควบคุมนางไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ ยิ่งในจวนของเขาเต็มไปด้วยเด็กเล็ก อีกทั้งจวนตระกูลสือนั้น...ไ ร้นายหญิงโดยสิ้นเชิงเช่นนี้

จวนสกุลจาง เรือนร้างที่จางซูฉีเคยอาศัยอยู่ภายในห้องบนเตียง มีสตรีเรือนร่างขาวผ่องกำลังนอนกางขาให้บุรุษด้านบกขยับกระแทกใส่นางอย่างรุนแรง เสียงครวญครางดังมาจากริมฝีปากบางไม่หยุด นางสุขสมครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้มีแค่นางยังมีสตรีอีกหนึ่งที่ไล่ดูดดุนลูกตุ้มที่ห้อยโต งเตงยอมเขากระแทกใส่อีกคน

"เหล่าอนุทั้งหลายที่ไม่เคยออกมาคารวะหม่อมฉันเลยสักครั้ง ครั้นให้รั่วซีไปตามพวกนางยังตำหนักท้ายวังกลับพบเรื่องน่าประหลาด ไม่มีสตรีนางใดอยู่ที่นั่นเลยแม้แต่คนเดียว ข้าวของเครื่องใช้ของสตรีที่มีค่าก็ล้วนถูกวางทิ้งเอาไว้ราวกับก้อนกรวด พวกนางไปอยู่ที่ใดเพคะ" เจิ้งจื่อห้าวพลันล

ทว่าที่แห่งนี้กลับมีสถานที่อีกแห่งที่เต็มไปด้วยสภาพแห่งความอดสูชวนน่าสังเวชใจ “เจ้าจะหนีไปไหน คนงาม” มันผู้นี้กำลังจะกระทำหยามเหยียดกับเหล่าสตรีที่พวกมันต่างฉุดคร่ามาราวกับมิใช่คน

ต่อมาพวกนางก็ถูกพาออกไป และคาดว่าอีกไม่ถึงชั่วยาม เรือนรองคงว่างเปล่าไร้ผู้คนอยู่อาศัย ครานี้เขาจึงหันมาหาสตรีที่ถูกสงสัยเช่นกัน ทว่าภรรยาตัวน้อยกลับเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่เขาจะได้กล่าวอันใด

ภายในจวนโอบล้อมไปด้วยดอกไม้อันบ่งบอกว่าที่แห่งนี้ไม่เพียงมีแค่บุรุษอกสามศอกอยู่เท่านั้น แต่ยังมีสตรีอาศัยอยู่ด้วย “ซี๊ด อือ~” และแล้วเขาก็ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาดังมาจากพุ่มดอกไม้ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากตัวเรือนนัก

เหล่านี้ที่อยู่รอบตัวพวกนาง ก็เป็นสตรีเหมือนกัน ตามที่ซ่งชิงเหยียนปรารถนา นางยินดีที่จะจัดหาที่พักพิงให้กับสตรีที่ไม่มีที่พึ่ง ซ่งชิงเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองไปยังทิศทางของจู๋อิ่ง

“ข้าอยากจัดการเรื่องยุ่งยากกับชินอ๋อง” ลานหน้าเรือนในจวนชินอ๋องยามนี้ เต็มไปด้วยสตรีงามมากมายต่างร่ำไห้แทบกลายเป็นสายเลือดก็ไม่ปาน