จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง の小説・ストーリー

47 พิมดาว จวนตระกูลมู่เงียบเชียบราวกับจวนร้าง แต่ยังมีเสียงเล็ดลอดออกมาทำให้รู้ว่าแท้จริงที่นี่มิได้ร้างผู้คน สตรีวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเตียงสีหน้าเศร้าหมองไม่น้อย นางชี้หน้าผู้เป็นสามีต่อว่าเขาแต่ตนเองกับร่ำ ๆ จะร้องไห้

หากไม่นับอดีตพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องหนานจิงชวน สตรีผู้นี้ก็คือโฉมสะคราญผู้งดงามเป็นหนึ่งในแคว้นถิงโจว กลางดึกเรือนร่างกึ่งเปลือยหมดสติ ถูกนำมาโยนไว้หน้าตำหนักจวิ้นอ๋องแห่งเมืองท่า เงาดำหลายสายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แน่ชัดแล้วว่าผู้ลงมือคือชาวยุทธ์

แต่เมื่อเห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยพาบุรุษเข้าโรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ ฮูหยินเฉียวก็ยังคงรู้สึกยากจะเชื่อ ในใต้หล้านี้ เหตุใดยังมีสตรีที่ปล่อยตัวปล่อยใจไร้ยางอายถึงเพียงนี้ได้กัน?

“นั่นใช่…สตรีผู้นั้นคือนางงั้นหรือ” ฮ่าวจื่อหรงขยี้ตารัวเมื่อเห็นสตรีที่เขาพึ่งจะพูดไปว่าน่ารังเกียจ ไร้แก่นสานกำลังทำบางอยู่ในสวนผักกับสตรีอีกสี่คน สองคนน่าจะเป็นสาวใช้ของนาง ส่วนชาวบ้านอีกสองคนน่าจะเป็นสองแม่ลูกที่เขาเห็นว่ามีเรื่องกับนางในวันก่อน

เรือนร้างท้ายจวนนั้นเป็นสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้ามาเลยสักคน เมื่อฝีเท้าของเหล่าทหารเกือบถึงเรือนแห่งนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะแหลมสูงของใครบางคนดังแว่วออกมาแล้ว จวิ้นอ๋องและเยี่ยอ๋องเร่งฝีเท้าไปจนถึงประตูบานเก่าที่ถูกเปิดแง้มเอาไว้ด้านในนั้นมีคบไฟที่ถูกจุดเอา ไว้ประปราย แต่นั่นก็พอจะทำให้พวกเขามองเห็นสตรีนางหนึ่งที่กำลังยืนจังก้าถือมีดอยู่ในมือท่าทางของนางหมายที่จะเข้าไปทำร้ายหญิงสาวที่นั่งจมปุกอยู่บนพื้นในอ้อมแขนของนางมีเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วยกัน

จวนตระกูลเสวียนถูกทิ้งร้างไร้ผู้คนดูแล แต่ก็ต้องแปลกใจจวนที่คิดว่าถูกริบคืนกลายเป็นของหนี่เซียนไปเสียแล้ว แต่เจ้าตัวกลับมิได้นำพา หรือจะเรียกได้ว่านางไม่เหลียวแลมันเลยด้วยซ้ำ ความหลังที่ไม่น่าจดจำในจวนแห่งนั้นนางอยากจะลืมมันไปเสีย กระนั้นจะปล่อยทิ้งร้างไปก็น่าเสียดาย นางจึง

มีเรื่องอะไรที่จะสำคัญไปกว่าฟู่จาวหนิงอีก? ต่อให้เขาจะไปแล้ว แต่องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนก็ยังต้องทิ้งอยู่ที่นี่ ทำไมถึงปล่อยคนแปลกหน้าไว้ ล้อกันเล่นหรือเปล่า

อีกอย่างเขามองเธอคล้ายจะหักคอเธอทิ้ง รดาจึงไม่กล้าตามเขาไป “อ้อ” ภารดีพยักหน้าเข้าใจ “รดาก็เจอเขาอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งด้วยค่ะ” ภารดีจ้องหน้ารดานิ่งด้วยความสนใจ “ผู้หญิงเหรอ”

“มีสตรีสภาพราวกับตุ๊กตาผ้าที่ถูกสุนัขรุมกัดถูกหามออกจากจวนเหยียนอีกแล้วขอรับ” “อืม คนของชินอ๋องซื่อจื่อเห็นเรื่องนี้หรือไม่” “เห็นขอรับ” “เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาผู้นั้นจัดการเถิด” จะได้ไม่ต้องแปดเปื้อนมือเขา อีกอย่างบัณฑิตผู้นี้ทำกับสตรีราวกับไม่ใช่มนุษย์เห็นทีต้องถึงเว ลาเก็บกวาด