روايات وقصص ضمن จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง

ฉันไม่ขยับแล้ว ฉันคือผู้หญิงที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ผู้หญิงที่ถูกทำให้เลือนหายไปอย่างช้าๆ ไร้เสียง แล้วขาของฉันก็ยอมแพ้ ฉันปล่อยตัวลงบนเก้าอี้สูง ตรงปลายสุดของเคาน์เตอร์ ที่ที่แสงสลัว ที่ที่ไม่มีใครมองคุณนานเกินไป

ฝั่งนั้นไม่มีความเคลื่อนไหว ทว่าฝั่งนี้พอคนที่คิดคดได้ยินข่าวก็ตกใจจนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น ดึงสติกลับมาไม่ได้ไปพักใหญ่ ในบรรดาคนเหล่านี้ ที่ลุกลี้ลุกลนที่สุดคงหนีไม่พ้นจวนอัครเสนาบดีและจวนไท่ฟู่ “เพล้ง” เสียงเครื่องลายครามแตกกระจายและเสียงสตรีแผดร้องอย่างอัดอั้นดั งมาจากเรือนพักสตรีแห่งหนึ่ง สตรีวัยกลางคนหน้าตางดงามที่รีบร้อนเดินมาถึงหน้าเรือนได้ยินเสียงก็โบกมือไล่บ่าวรับใช้ข้างกายออกไป

เยว่ซินกลอกตามองกระบี่เขาด้วยความระแวง “ข้าไม่เชือดเจ้าทิ้งหรอก แล้วที่นั่นก็ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียว ยังมีเซียนสตรีอีกมากอาศัยอยู่ด้วย พวกนางจะช่วยดูแลเจ้าได้”

จิ่งซานหลางตัวสั่นทีหนึ่งอย่างสุดระงับ เผชิญหน้ากับสตรีเช่นนี้ไม่ธรรมดาเหมือนที่ได้เห็น ล้ำลึกเกินหยั่ง!

เมื่อมองไปโดยรอบก็พบว่าที่นี่คือจวนองค์ชายรองของจินฟาน นางหันมามองหน้าเขา แต่เซวียหงเย่กลับส่ายหน้าเป็นสัญญาณบอกนางว่าห้ามถาม นางจึงเงียบทันที ตอนนี้นางและเขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ที่มีพุ่มไม้หนาทึบและไม่มีคนพบเห็น แต่กลับกันนางสามารถมองเห็นภาพเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ร ออยู่ไม่นานในที่สุดก็ได้ยินเสียงของสตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้น "จินฟาน ท่านจะทิ้งข้าเช่นนี้ไม่ได้ ยามนี้ข้าไม่เหลือผู้ใดให้พึ่งพึ่งแล้ว ท่านต้องช่วยข้านะ จินฟาน ท่านต้องแต่งงานกับข้านะ!"

เหยียนหว่านเอ๋อร์ยื่นหน้าเข้ามากระซิบถาม “หอหลังของวังเมฆาอัคคี คือเรือนพักของสตรีที่ถูกยกให้ท่านจ้าววังเพื่อกระชับไมตรีเจ้าค่ะ แต่ตั้งแต่ต้นเขาก็ยังไม่เคยย่างก้าวเข้าไปในนั้นเลย” อวิ๋นหยากระซิบตอบนางเสียงเบา รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวคนนี้เป็นอย่างมาก เพราะนานแล้วที่ไม่เค ยเห็นมีใครกล้าหยอกล้อเสวียนหมิงเช่นนี้มาก่อน

ในจวนอ๋องติ้งเป่ย สตรีสามคนของหยุนเจิงต่างหน้าแดงด้วยความอาย แม้แต่เมี่ยวอิน ผู้ที่ปกติกล้าหาญในเรื่องเช่นนี้ ยังถึงกับเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก

“ช่างเป็นสตรีที่โง่เขลาจริงๆ คนอื่นตบตีแย่งชิงกันแทบตายเพื่อเข้าไปอยู่ในจวนโหว!” “ยอมทิ้งหนทางสู่ความสุขสบายเช่นนี้ ไม่รู้จะหยิ่งในศักดิ์ศรีอะไรนักหนา”

ซ่งเสวี่ยนยังคงจ้องสตรีบนเตียงด้วยสายตาแน่นิ่ง “ข้าจะพานางกลับจวน” เห็นได้ชัดว่าหลีหนิงหนิงคงไม่ได้รับการปฏิเสธจากคนที่นี้อย่างเท่าเทียมนัก มองดูได้จากเรือนนอนที่เจ้าของเรือนไม่อยู่กลับถูกปล่อยให้สกปรกคลุกฝุ่นเช่นนี้

เพราะเรื่องนี้เป็นที่โจษจันทั่วเมืองหลวง “ช่างบังอาจนัก! กล้าวางแผนร้ายกับลูกของเจิ้นเชียวรึ ตอนนี้สตรีผู้นั้นออกเรือนไปอยู่ที่ตระกูลใด”