จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง Novels & Stories

ฉันไม่ขยับแล้ว ฉันคือผู้หญิงที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ผู้หญิงที่ถูกทำให้เลือนหายไปอย่างช้าๆ ไร้เสียง แล้วขาของฉันก็ยอมแพ้ ฉันปล่อยตัวลงบนเก้าอี้สูง ตรงปลายสุดของเคาน์เตอร์ ที่ที่แสงสลัว ที่ที่ไม่มีใครมองคุณนานเกินไป

ณ ตำหนักเย็นท้ายวังที่ถูกทิ้งร้าง สภาพของตำหนักเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ หน้าต่างไม้ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงลมจนทำให้คนกลัว ที่นี่คือสถานที่ที่น่ากลัวที่สุดสำหรับสตรีในวังหลัง เพราะมันหมายถึงการถูกลืมเลือนไปชั่วกัปชั่วกัลป์ ไทเฮานั่งเหม่อลอยอย ู่บนเตียงไม้แข็ง ๆ ในชุดชาวบ้านเนื้อหยาบสีตุ่น ๆ ผมเผ้าที่เคยเกล้าสูงประดับปิ่นทอง บัดนี้หลุดลุ่ยขาวโพลน นางยังคงพึมพำกับตัวเอง

กลับยิ่งลุกลามราวเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้เถ้าถ่าน และมันรอเวลาที่จะลุกไหม้ได้ทุกเมื่อ เซี่ยหรงเหยาแม้จะไม่สนใจเรื่องที่สตรีเหล่านั้นมาหาเรื่องตนเองเพราะความเข้าใจผิด แต่จ้าวเค่อก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน ภายในเรือนของเขามีสตรีมากมาย แต่มีเพียงหนึ่งที่ทำหน้าที่คอยปกครองพวกนางมิใ ห้ก่อเรื่องวุ่นวาย แต่หลัจากเรื่องทุกอย่างจบลง สตรีนางนั้นก็ยังไม่ปรากฏตัว

จวนตระกูลหวง สตรีสองคนเดินทอดน่องอยู่ในสวนข้างจวน หยางฮูหยินมองไปยังเบื้องหน้าขบคิดถึงแผนการที่คิดเอาไว้

"นั้นสิ เข้าไปดูเสียหน่อยก็ดีแม้จะเป็นสตรีกับหญิงชราและเด็กอีกหนึ่งคนอาจจะคิดหนีก็ได้ " "ฮ่า ฮ่าเจ้านี่คิดได้อย่างไรหากพวกเราปล่อยให้สตรีร่างบางนั้นหลุดมือไปได้นั้นถือว่าเจ้าไร้ฝีมือยิ่งนัก"

ผู้ใต้บัญชาคุกเข่าเป็นแถวอยู่ตรงหน้าซือคงอวี้ ถูกชิ้นส่วนบาดหน้าก็ยังไม่กล้าขยับตัว "ทิ้งพวกเจ้าเอาไว้ตั้งมากมายที่วังสวน! แต่นี่แค่ผู้หญิงคนเดียวก็เอาไม่อยู่! ขยะทั้งนั้น! ไอ้พวกขยะ! ถึงกับทำให้นางพาตาแก่พวกนั้นออกจากเรือนออกไปอย่างผ่าเผยได้ขนาดนี้"

ยามกลางวันเช่นนี้ บุรุษมากมายต่างก็ไปเข้าเวรทำงาน ภายในจวนจึงเหลือเพียงสตรีที่อยู่เฝ้าเรือนเท่านั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนที่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป จึงเอ่ยถามนางขึ้นมาว่า “ผู้ใดตบท่านกัน?”

ฝั่งนั้นไม่มีความเคลื่อนไหว ทว่าฝั่งนี้พอคนที่คิดคดได้ยินข่าวก็ตกใจจนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น ดึงสติกลับมาไม่ได้ไปพักใหญ่ ในบรรดาคนเหล่านี้ ที่ลุกลี้ลุกลนที่สุดคงหนีไม่พ้นจวนอัครเสนาบดีและจวนไท่ฟู่ “เพล้ง” เสียงเครื่องลายครามแตกกระจายและเสียงสตรีแผดร้องอย่างอัดอั้นดั งมาจากเรือนพักสตรีแห่งหนึ่ง สตรีวัยกลางคนหน้าตางดงามที่รีบร้อนเดินมาถึงหน้าเรือนได้ยินเสียงก็โบกมือไล่บ่าวรับใช้ข้างกายออกไป

มาจากสตรีที่ยามนี้กำลังเอนกายอยู่ข้างเขาอย่างสบายใจ และยิ่งไม่มีผู้ใดรู้ว่า สำหรับเว่ยจิ่นซูแล้ว การล่มสลายของจวนจิ้งอันโหวยังไม่ใช่จุดจบ

เยว่ซินกลอกตามองกระบี่เขาด้วยความระแวง “ข้าไม่เชือดเจ้าทิ้งหรอก แล้วที่นั่นก็ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียว ยังมีเซียนสตรีอีกมากอาศัยอยู่ด้วย พวกนางจะช่วยดูแลเจ้าได้”