Novel & Cerita จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง

“เหลวไหล! ที่นี่ไม่มีกลิ่นอายอัปมงคลใดๆ ทั้งสิ้น เชิญท่านออกไปได้แล้ว” “ที่จวนแม่ทัพหาใช่ที่นักต้มตุ๋นอย่างเจ้าจะมาปากพร่อย ท่านพ่อลูกจะไล่มันออกไปเอง” คุณชายรองพุ่งเข้าไป หมายจะขับไล่นักพรตน่ารังเกียจนั่น แต่ถูกมารดาตนเองขวางเอาไว้

สถานที่แห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยบุรุษร่างกำยำ ทั้งแต่ละคนยังมองนางด้วยสายตาดูถูกอีกทั้งเหยียดหยาม ถึงนางจะอยู่ในอาภรณ์ของบุรุษผู้ใดก็ดูรู้ว่านางคือสตรี นางถูกพวกเขาปล่อยเอาไว้ที่นี่เพื่อฝึกฝน เมื่อพ้นสายตาของลู่หนิงหวังและหานเซียวแล้ว นางซึ่งเป็นสตรีเพียงค นเดียวย่อมได้รับคำดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างเปิดเผย

ยามกลางวันเช่นนี้ บุรุษมากมายต่างก็ไปเข้าเวรทำงาน ภายในจวนจึงเหลือเพียงสตรีที่อยู่เฝ้าเรือนเท่านั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนที่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป จึงเอ่ยถามนางขึ้นมาว่า “ผู้ใดตบท่านกัน?”

เจิ้นเป่ยอ๋องกลับเข้าจวนอ๋องในช่วงเย็นย่ำ ทว่าการกลับเข้าจวนในครานี้แตกต่างจากทุกครั้ง อาจเพราะในจวนมีสตรีอีกคนที่คอยอยู่ ซ้ำยังจัดแจงทุกอย่างคอยต้อนรับเอาไว้พร้อมสรรพ

แม้จะเป็นแผนที่เหลียงอ๋องวางไว้จริง แต่ปู้ชิงเหยาก็มีความคิดเช่นนั้นอยู่ก่อนแล้ว หาไม่แล้วสตรีผู้หนึ่งย่อมไม่มาปรากฏตัวลำพังในตำหนักข้างเช่นนี้ สถานที่ที่ท่านอ๋องใช้พักผ่อน สตรีมาที่นี่ยังจะเพื่อสิ่งใดได้อีกเล่า?

“หนานจวิ้นอ๋องนี่เจ้า เฮอะ! จริงๆ เชียวไยเจ้าปล่อยให้สตรีตัวคนเดียวซ้ำยังไม่ออกเรือนไประเห็จลำบากอยู่ภายนอก ถึงที่นั่นจะเป็นร้านของนางแต่ใช่ว่าปลอดภัยคดีความของบิดานางก็ยังไม่กระจ่าง ผู้ใดอยู่เบื้องหลังรึก็ยังตรวจสอบไม่พบ ไยเจ้า ๆ ช่างแล้งน้ำใจต่อนางนัก ฮึ!

ส่วนใหญ่ชายหนุ่มก็มักจะอยู่ที่นี่มากกว่าตำหนักแห่งนั้นเพียงแต่เขาเองก็ไม่คิดว่าจวนร้างข้าง ๆ ที่ปล่อยให้ร้างมานานจะมีคนเข้ามาอยู่เสียแล้ว แถมยังเป็นหญิงสาวที่ดูเหมือนจะมีความน่าสนใจอยู่ไม่น้อย “ปิงฉาง ไปสืบมาว่าใครที่ย้ายเข้ามาอยู่จวนร้างข้าง ๆ เรา” ร่างสูงที่กำลังยืนพิงข อบหน้าต่างเอ่ยบอกองครักษ์คนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนอย่างเคย

อันที่จริง เรือนแห่งนี้มีแค่สตรีห้ามบุรุษเข้ามา แต่เจิ้งจื่อหมิงนั้นย่อมได้รับสิทธิพิเศษ... บนเตียงนอนในห้องอีกฝั่ง

ไหนคุณชายเซียวบอกว่าจะมารับคุณหนูของนางกัน. ในป่าใกล้ๆ กับหมู่บ้านชาวนา ด้านในกระท่อมของพรานป่าที่ถูกทิ้งร้างมีสตรีร่างบางถูกตระกองกอดโดยบุรุษร่างใหญ่บนพื้นไม้ นี่ก็นับว่านานหลายชั่วยามแล้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าซวี่รุ่ยเข่อจะยอมปล่อยนางไป

ทว่าน่าเสียดาย ต่อให้นางมีดีหรือต่อให้ถึงขั้นงามเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็ตาม แต่ติงยวี่ถิงผู้นี้กลับเป็นเพียงสตรีที่ผ่านการหย่าร้าง เป็นหญิงหม้ายที่ถูกสามีทิ้งขว้าง สตรีต่อให้งามล้ำเลิศทว่าตำหนินี้ช่างด่างพร้อยยิ่ง สิ้นความบริสุทธิ์ของพรหมจรรย์ ยังมีดีอันใดคู่ควรให้ เอ่ยถึง