จักรพรรดินักรบผู้ทรงพลัง の小説・ストーリー

คือผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยใช้เพียงเรี่ยวแรงของตน ปกป้องแผ่นดินและราชบัลลังก์แทนพระองค์ เป็นคนที่แบกรับความมืดในจิตใจมาตลอดหลายปีเพื่อราชบัลลังก์ของพระองค์ ในเมื่อบัดนี้ พระองค์คือจักรพรรดิ เป็นที่เคารพของผู้คนทั่วแผ่นดิน ถือครองอำนาจอันยิ่งใหญ่ เช่นนั้น ก็ย่อมต้องคอยปกป้องน้อ งชายคนนี้ให้ดี

“ลองมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์ของเรา นับพันปีที่ผ่านมา แต่ละราชวงศ์ล้วนมีผู้มากความสามารถที่โดดเด่นนับไม่ถ้วน อ๋องผู้มีอำนาจแข็งแกร่งก็มีมากมาย” “แต่ในบรรดาพวกเขา มีเพียงหนึ่งเดียวที่ประสบความสำเร็จในการก่อกบฏ นั่นคือจักรพรรดิหมิงเฉิงจู่ จูตี้ ถึงกระนั้น เขาก็ย ังอาศัยช่วงเวลาที่องค์จักรพรรดิหนุ่มยังเยาว์วัย ไร้ความสามารถในการควบคุม และไม่มีรากฐานในราชสำนัก จึงฉวยโอกาสประกาศว่าราชสำนักเต็มไปด้วยขุนนางชั่วร้าย และยกกองทัพขึ้นมาปราบปรามในนามของการกำจัดคนชั่วเพื่อปกป้ององค์จักรพรรดิ”

“ฝ่าบาท... พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิ มิใช่เพียงบิดาของแผ่นดิน แต่คือผู้ชี้เป็นชี้ตายแก่ระเบียบราชสำนัก ความใจอ่อนในยามเช่นนี้... อาจมิใช่พระเมตตา แต่คือเชื้อเพลิงให้ไฟทรราชย์ลุกโชน!” คำกล่าวอันเต็มไปด้วยกลอุบายหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย ทุกวาจาแม้เอ่ยด้วยถ้อยแห่งความจง รักภักดี แต่กลับเจือด้วยแรงปรารถนาเร้นลับ การโค่นศัตรูทางอำนาจให้สิ้นซากด้วยพระนามของความยุติธรรมและที่บัลลังก์มังกร จักรพรรดิหนุ่มยังคงเงียบงัน พระเนตรทอประกายลึกดุจห้วงเหมันต์ สะท้อนให้เห็นชัดว่าพระองค์... มิได้หวั่นไหวเพียงเพราะเสียงโหมกระหน่ำเหล่านั้น

ตรงหน้า บุรุษผมสีเงินแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบกดข่ม บุรุษชุดสีน้ำเงินกระอักเลือดออกมาคำโตเพราะไม่สามารถทนแรงกดดันของพลังมหาศาลที่ไม่สามารถวัดค่าได้ของเขา แม้พลังของบุรุษชุดสีน้ำเงินจะอยู่ขั้นหยวนหยิงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้านายท่านแล้ว เหมือนเขาเป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่าเท่านั้น " เยี่ยจื่อลงโทษตัวเองซะ"

เสิ่นเวยเอ่ยรำพึงเสียงใสพลางยกมือบางขึ้นเท้าสะเอว ผู้ช่วยจำเป็นผู้มีรูปร่างแกร่งกล้า ลาดไหล่กว้าง และสวมชุดคลุมไหมสีเทาฟ้าที่บัดนี้มีรอยคราบแป้งสีขาวเปรอะเปื้อนอยู่ตรงพระอุระ... ชายผู้นั้นมิใช่ใครอื่น ทว่าคือจักรพรรดิจ้าวลวี่ผู้เกรียงไกรนั่นเอง ยามนี้สองพระหัตถ์ที่เคย จับกระบี่เหล็กกล้าฟาดฟันศัตรูทั่วมหานคร กลับกำลังถือสากหินขนาดใหญ่บดขยี้กะทิและน้ำตาลในครกดินเผาด้วยท่าทางเคร่งเครียดดุดัน พระขนงเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นตรง สายตาคู่คมกริบจ้องเขม็งลงไปในครกราวกับกำลังวิเคราะห์แผนการค่ายกลทหารก็มิปาน

[ชื่อ: เซียวอวี่ (ฉายา: พยัคฆ์ขาวแห่งเทียนซาน) ] [สถานะ: รัชทายาทเพียงผู้เดียวของจักรพรรดินีผู้ครองแดนประจิม] [พลังปราณ: นิลกาฬเยือกแข็ง (ระดับราชันขั้นสูง) ] [หมายเหตุ: แดนประจิมคือมหาอำนาจที่กุมเส้นเลือดใหญ่ทางการค้าของโลกใบนี้!]

ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลื่อมใส ‘ปีศาจร้าย’ ตัวเปื้อนเลือดตรงหน้านี้นัก ถ้านิรนามสามารถเป็นคนของเขาได้ มีพลังรบแข็งแกร่งกับความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อเช่นนี้ ไม่ว่าจะอยู่สมรภูมิใดก็คือตัวตนไร้เทียมทานแทบทั้งนั้น

อ๋องจ้าวรุ่ยแห่งแคว้นจ้าวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ออกรบ ต้องออกรบ หากไม่ได้สั่งสอนต้าชิ่ง ไม่สามารถตัดหัวเฉินฝานคนนั้น ชื่อเสียงของข้าคงจะเสื่อมเสียเป็นแน่”

หลังจากตะโกนสองคำสุดท้าย จักรพรรดิจิงชางก็ดูเหมือนจะถูกดึงพลังทั้งหมดออกจากร่างกายเขารู้สึกวิงเวียนศีรษะและอ่อนแรง และแทบจะหลุดออกจากเก้าอี้มังกร คนรับใช้ฝ่ายในและองครักษ์ของจักรพรรดิรีบช่วยเขาออกไป และมีเสียงตะโกนว่า"จักรพรรดิของข้าทรงพระเจริญ"ก็ดังมาจากด้า นหลังเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้สึกถูกประชดอย่างมาก

ก็ไม่อาจทำได้เท่าพวกเขา ตระกูลเซียวไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน แม้ว่าพวกเขามีต้นทุนที่พร้อมจะก่อการกบฏ แต่เจ้ามีอะไรอยู่ในมือบ้าง? ต่อให้เจ้าได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิ ก็ไม่พ้นเป็นจักรพรรดิที่ปราศจากพลังอำนาจ แม้แต่ในราชวงศ์นี้ เจ้ายังไม่อาจสู้รบตบมือกับใครเลย เจ้าสู้อ๋องหนานหวา ยไม่ได้ด้วยซ้ำ หากเจ้ากล่าวว่าตนเองพ่ายแพ้ ใช่ เจ้าเป็นสุนัขจริง ๆ ทว่าเป็นเพียงสุนัขหลงทาง!”