ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย แต่พี่ชายทั้งห้าก็รักข้า Novels & Stories

หยางเฟยหลงกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหดหู่และเสียใจ เนื่องจากชีวิตนี้เขามีพี่ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น หนิงหว่านซูเมื่อเห็นสามีทุกข์ใจมานาน นางก็ทุกข์ใจไม่ต่างกัน และรู้สึกเสียใจที่ช่วยเขาไม่ได้ จึงได้แต่คิดในใจว่า ‘หากในมิติมียาบำรุงร่างกายก็ดีสิ แต่ข้าไม่รู้ว่าฝ่าบา ทป่วยด้วยโรคอันใด เหตุใดร่างกายถึงได้ทรุดลงรวดเร็วอย่างนี้’

"อ้อ...สตรีคนไหนกันที่น้องชายพี่ตกหลุมรัก" "ข้ารักเซียวเซียวขอรับ นางน่ารักมีนิสัยเหมือนพี่สาวสามคนรวมกันข้าชอบนาง"

เธอได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องกลับบ้านไปเยี่ยมลูกชายสักหน่อย ยังไงเสียเธอก็คือเจ้าของร่างเดิม และเจ้าของร่างเดิมก็คือเธอ ไม่อาจแยกออกจากกันได้อีกต่อไป แม้เธอจะเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ในชีวิตจริงยังไม่เคยมีความรักมาก่อน แต่ในตอน นี้...เธอกลับมีลูกชายแล้ว จะปล่อยปละละเลยไม่มีท่าทีอะไรเลยก็คงไม่ได้ ถึงแม้เธอจะเป็นเพียงวิญญาณที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ แต่ในท้ายที่สุด...เด็กทั้งสองก็เป็นลูกที่เกิดจากร่างกายของเธออยู่ดี เธอจึงต้องรับผิดชอบชีวิตของพวกเขา

“ข้าไม่ชอบ! แต่ไม่ได้หมายความว่าน้องสาวข้าจะไม่ชอบเขานี่ อะไรที่นางสุขใจ ข้าที่เป็นพี่ชายย่อมยินดีทำให้เสมอ” น้ำเสียงที่เอ่ยถึงน้องสาว ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ทว่านี่คือความคุ้นชินของทุกคน ที่ต่างก็รู้ดีว่าพี่ชายทั้งสี่ของคุณหนูห้าถานไห่ชิน รักน้องสาวยิ่งกว่าสิ่งใด แม้ว่าพี่ชายคนโตและ คนรองจะออกเรือนไปแล้ว ทว่าสะใภ้ทั้งสองก็รักและเอ็นดูน้องสามี เสมือนบุตรสาวคนโตเลยก็มิปาน

เธอออกมาจากมิติ คนแรกที่เธอเจอ เธอนึกว่าจะเป็นพ่อและแม่เสียอีก ที่ไหนได้เป็นพี่ชายของเธอที่หายไปนาน สงสัยแม่ต้องโทรบอก และตามพี่ชายกลับบ้าน เซียวตงหยางเดินเข้ามาในบ้านเขาตกใจมาก ที่อยู่ดีๆ น้องสาวของเขาก็โผล่ออกมาอยู่ตรงหน้าเขา แสดงว่าเรื่องที่แม่บอกเขาก็เป็นเรื่ องจริง ที่บอกว่าน้องของเขามีมิติ ความจริงที่แม่ของเขาได้โทรไปบอก ทำให้เขาไม่อยากจะเชื่อเลยล่ะ ถ้าแม่ไม่บอกให้เขากลับมาบ้าน และได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาคงไม่เชื่อจริงๆ

งนางคงเจ็บปวดทรมานน่าดู ... ท่านแม่ทัพไม่สงสารฮูหยินหนิงลี่หรือเจ้าคะ” “ข้า... ไม่คิดว่าท่านแม่จะกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของบุตรชายอกตัญญูอย่างข้า ห้าปีที่ท่านแม่ผ่านมา นางคงเจ็บปวดจิตใจมามากมายจริง ๆ ข้ายอมรับในผลของการกระทำตัวเอง ถึงแม้ท่านแม่จะโกรธจะเกลียดข ้าเช่นไรก็ไม่เป็นไรข้าทนได้”

พราวกอดอก ท่าทางสงบนิ่งราวกับผู้คุมเกม "ฉันแค่มาเพื่อบอกว่า... ฉันอโหสิกรรมให้คุณทุกอย่าง ในฐานะที่ฉันทะลุมิติเข้ามาเคลียร์บัญชีแค้นในโลกนี้ ตอนนี้บทบาท 'นางร้าย' ของคุณมันจบลงแล้ว และคุณก็ต้องรับโทษตามกฎหมาย" เมลินดาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลนองหน้า "อโหสิ กรรมเหรอ? แกมันนางเอกนี่พราว! แกได้ทุกอย่างไป ทั้งชื่อเสียง ทั้งคุณธันวา แม้แต่พี่คเชนทร์... เขาก็ยอมรถคว่ำเพื่อแก ยอมกลายเป็นหมาเชื่องๆ ที่รอคอยเศษใจจากแก! แล้วฉันล่ะ? ฉันไม่เหลือใครเลย!"

“เสี่ยวเหลียนไม่เข้าใจ ข้าผิดต่อบิดา และยังเป็นเครื่องมือให้ฟ่านเทียนโหว ชีวิตนี้จบสิ้นแล้ว ถึงอย่างนั้น ก็มีแต่เจ้าที่จะช่วยได้ รีบไปกับข้า... อยู่ให้ห่างทุกคน เพราะเมื่อมีเจ้า ทั้งฟ่านเทียนโหว และบิดาย่อมไม่อาจตัดหัวข้า” “คุณชายห้า ท่านยกย่องข้าเกินไปแล้ว สตรีต่ำต้อยผู้หน� �่ง ย่อมไม่อาจทำให้ท่านสมหวังในสิ่งที่ต้องการ อีกอย่างที่กล่าวมาทั้งหมด ยิ่งแน่ชัดว่า ท่านรักเพียงแต่ตัวเอง”

ซ่งเจียซินที่ได้ยินเจ้าซาลาเปาน้อยหน้าประตูเรียกขาน ก็ถึงกับอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง แค่เธอทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นสตรีร้ายกาจจนถูกสามีหมางเมินก็ยากจะทำใจยอมรับแล้ว ตอนนี้ยังมีลูกอีกหนึ่งคนมาให้เลี้ยงเพิ่ม. สวรรค์พวกท่านว่างมากหรือไง ถึงได้เล่นตลกกับชีวิตคนเช ่นนี้ เพียงแต่ตรงหน้ามีเด็กชายเพียงหนึ่งคน แต่ภาพในหัวของซ่งเจียซินกลับปรากฏเด็กชายสามถึงคน เด็กชายอีกสองคนเป็นใครกัน เพราะใช้ความคิดมากเกินไป ซ่งเจียซินจึงมีอาการปวดหัวจนต้องหลับตาขมวดคิ้วแน่น

เรื่องราวที่วุ่นวายอยู่แล้ว กลับยุ่งมากขึ้น เมื่อเธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของว่านชิงชิง แถมยังต้องทำภารกิจให้สำเร็จ จึงจะกลับโลกของตัวเองได้ แต่เรื่องราวที่ได้รู้มาเพิ่มเติมทั้งหมดนั้น มันจะช่วยให้เธอทำภารกิจได้สำเร็จไหม หรือจะยุ่งยากกว่าเดิม หรือจริง ๆ แล้ว เธ อไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากตามน้ำไป และไม่ว่าพี่ชายทั้งสามจะว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้น