ทะลุมิติมาเป็น มารดาเลี้ยงแฝด3 ในยุค80

ทะลุมิติมาเป็น มารดาเลี้ยงแฝด3 ในยุค80

last updateLast Updated : 2025-08-13
By:  ชงเมิ่งCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 rating. 1 review
99Chapters
6.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ซ่งเจียซิน ถูกรถชนตาย ทว่าตายแล้วเกิดนับเป็นวัฏจักรชีวิต แต่การเกิดใหม่ของเธอแปลกประหลาดเกินไปไหม คนอื่นเกิดใหม่ในครรภ์มารดา แต่เธอกลับเกิดใหม่มาเป็นมารดาผู้อื่น ที่สำคัญผู้อื่นที่ว่ายังมีถึง 3 คน

View More

Chapter 1

บทนำ

SERAPHINA’S POV

I had just finished my duties when Alpha Caelum Ashford stumbled into my room. I looked up from the book I was reading, surprised to have company since I was not expecting anybody.

“Alpha Caelum? Are you lost?” I asked politely. “You are in the servant quarters.”

“I… know,” he mumbled, grabbing a seat and plopping down. “I… I… came to see you.”

I squinted my eyes, taking a proper look at him in the dim table light. Of course he was drunk. Alpha Caelum never stammers unless he is heavily drunk and he definitely never enters the servant quarters.

I dropped my book, standing up to my feet to help him up. “I'll help you to your quarters now.” I said, but he grabbed my arm firmly, before I could even touch him.

“I say sit. I want to talk to you.” He commanded, his voice final and terrifying.

I had no choice but to sit down.

“Sorry,” he mumbled, coming back to his senses. “I just needed someone to talk to.”

“It's fine.” I replied, shifting uncomfortably in my seat. What followed was a bitter laughter from his end.

“Do you have a sibling?” He asked out of nowhere.

I was completely taken unawares. “What?”

“Tell me about your family.” He said, studying my face like a book.

I closed my eyes for a moment feeling the familiar sting that I always felt when I was asked about my family.

“I have no one. I don't know my family, I'm an orphan.”

His hands tightened into a fist. “I'm sorry.” He replied. From his face I could tell that he was hurting. Something was troubling him deeply and that was why he came into my room.

Silence covered the room like a wet blanket, cold and harsh. Then he spoke again.

“I was supposed to have a sister.” He said quietly.

I looked up at him, trying to understand him. “What do you mean?”

His jaw tightened.

“My mother…” he continued. “She was heavily pregnant the day it happened. And I… I…”

I reached out to him, holding his hands that were slightly shaking. “What happened?”

“She died.” He replied painfully. “I killed my own mother and my sister.”

I squatted beside him, holding him closer to myself, not because I wanted to, but that was what the situation required. I wasn't supposed to be this close to him, he was the alpha while I was just a servant, but I just couldn't sit back and watch him unravel because of the pains in his past.

“You didn't kill her,” I said gently. I knew because I had heard the story. How he was just a kid playing with other pack children by the royal court when a car nearly hit him. His mother's first instinct was to save her child, so even though she was heavily pregnant, she ran to the road and saved her son taking the hit in his place.

“Your mother loved you very much, my lord. She died because she loved you so much and she would give her life to save yours.” I replied, still holding him.

He stood up slowly, holding my two hands and looking into my eyes.

“Do… Do you really think so?” He asked tearfully.

I nodded, tears had formed in my eyes too because I had never seen the alpha of Ironblood this vulnerable and emotional until today. And something passed between us. A quiet understanding of the pain, hurt and guilt he had to carry while talking on his royal responsibilities dutifully and flawlessly.

But nothing prepared me for what happened next.

When he kissed me, my eyes widened, then I blinked. I pulled back immediately.

“You are tired, my lord. Maybe I should help you to bed.”

“Please,” he said quietly and I couldn't resist those eyes which looked at me in a tender manner.

I opened my mouth to speak but he shut me up with a kiss which was more intense this time, sending heat down my neck.

I didn't push back, I didn't pull out. I kissed him back, savouring the faint taste of gin and alcohol on his lips.

His hands wrapped themselves around my waist, drawing me and slowly, my hands flew to his neck, our tongues found each other, enjoying the warmth that was created when our tongues intertwined.

He lifted me up, and suddenly wrapping my legs round his waist just felt like the right thing to do. Our lips were still locked in a fierce but passionate kiss, we were out of breath but we didn't want to let go.

Slowly, steadily, he dropped me on my small but firm bed and broke the kiss. My chest rose and fell in waves as he stared deeply into my eyes like he was searching for something he could only find in my soul.

“Should I?” He asked quietly. I nodded slowly. He didn't even need to ask. I had fallen in love with him since I was sixteen and he had finally shown me that he felt the same way about me. What I didn't know was that I could be wrong.

He took his time in taking off the grey uniform I had on, then smacked his lips as he paused, taking in the sight of me on just my undies.

“Your breasts are lovely.” He whispered, planting a kiss on each of them.

He didn't stop at just my breasts. He kissed my chest, my arms, my stomach, and stopped at the top of my pants. “I can't wait to see how you taste down there, he murmured in my ears, sending shivers down my spine.

I closed my eyes, biting the bottom of my lips to stop the moan trying to escape them. His fingers were below my abdomen, touching, teasing and playing with my clitoris despite still having my pants on. My clit was hard, aroused and hungry, begging for his dick.

A gasp escaped my lips as he touched the wet area of my pants. A grin spread across his lips. “You want me, say it.”

I shuddered. “I… I want you,” I moaned.

He had shifted my pants to the side, thrusting me with his fingers. Softly, patiently, like he had all the time in the world to do just that. But I was going insane.

“Please…” I begged. He chuckled, then ignored me and planted a kiss on my lips while simultaneously unhooking my bra from behind.

“I want to suck your breasts first.” He murmured, using one finger to play with my nipples. “I bet they're so soft. Your nipples are hard for me, you dirty, little slut.”

I moaned softly, closing my eyes and throwing my head back as he worked on my pussy simultaneously. One hand fumbled my breasts, the other fucked my pussy softly while stimulating my clit and his lips shut my up, stoping me from moaning too loud.

Until I didn't know what was happening to me. I lost all sense of time and place, my legs were shaking wildly, my whole body vibrating then something warm and liquid poured out of me, spreading itself on his fingers.

“You came, you dirty slut. Now you've earned my dick, open your mouth.”

I obeyed, opening my mouth wildly. He buried his dick inside my mouth. Groaning in satisfaction as he fucked my mouth with his dick.

“I'm going to cum and you're going to swallow it. Do you understand?” He growled while thrusting harder.

I tried to nod but it was difficult with him grabbing my head like that. “Fuck!” He growled as his cum shot down my throat, warm and salty. I swallowed everything.

“Good. Now I'm going to fuck your tight pussy. Turn around and bend, I need your ass.”

I did as he commanded and he spread my legs, positioning himself properly before placing the cap of his dick on my pussy, teasing me.

“Please…” I begged, my pussy was throbbing hard.

“Fine,” he mumbled. “I wanted you to drip all over me before I start but you're impatient, so brace yourself.”

He thrusted into me slowly and placed his hands on my mouth to muffle my screams.

“Fuck you were a virgin,” he growled as his dick filled up my insides. Pleasure and pain crashed inside me in waves, but he fucked me harder, tightening his hands around my lips to stop my screams and moans from disturbing the other servants.

“You're so close, I can feel it,” he groaned, increasing his pace till I almost couldn't keep up.”

“Fuck!” He groaned as we came together. He held me tight for a second, and we collapsed on my small tiny bed at the same time.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

mailชัชชญา สุ่มแสง
mailชัชชญา สุ่มแสง
ถามจริง...คือไม่อัพแล้ว..ว่างั้น..แล้วจะเขียนเพื่อ..ทิ้งคนอ่านตลอด...........
2025-03-30 10:43:11
1
0
99 Chapters
บทนำ
บทนำ“ที่นี่คือที่ไหน? ทำไมถึงมืดขนาดนี้ มีใครอยู่ไหมคะ ช่วยเปิดไฟให้หน่อยได้ไหม”ท่ามกลางความมืดสนิทที่มองไปทางไหนก็ไร้จุดหมาย ซ่งเจียซินเดินไปมาอย่างไร้ทิศทาง เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองกำลังจะเดินข้ามถนนเพื่อไปซื้อเนื้อหมูสดที่ตลาดฝั่งตรงข้าม แต่ขณะที่อยู่ตรงกลางถนนบังเอิญมีหญิงชราคนหนึ่งหกล้ม ด้วยคุณธรรมในใจจึงหันหลังกลับไปช่วยพยุงอีกฝ่ายลุกขึ้น"เจอกันอีกแล้วนะ""เจอกันอีกแล้วเอ่อ... เราสองคนเคยเจอกันมาก่อนด้วยหรือคะ"หญิงชราคนนั้นไม่ได้ตอบอะไร เพียงยิ้มให้เธอแล้วเดินจากไป ซ่งเจียซินแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ หมุนตัวเพื่อเดินไปยังอีกฟากของถนนเพื่อเร่งทำธุระของตนต่อใกล้ได้เวลาเข้างานแล้ว ถ้ายังไม่เร่งวันนี้เธออาจจะหมักหมูไม่ทัน แล้วพรุ่งนี้ก็คงไม่มีหมูไปย่างขายในขณะที่ซ่งเจียซินเร่งฝีเท้า แสงไฟจากรถบรรทุกคันหนึ่งก็สาดส่องมาที่ตัวเธอ ไม่ทันตั้งตัวสติก็ดับวูบ ร่างกายมืดมิดขึ้นมากะทันหัน คาดเดาตามสถานการณ์แล้วเธอต้องถูกรถบรรทุกคันนั้นชนตายอย่างแน่นอน แต่เพราะอะไรตอนนี้เธอจึงมาอยู่ที่นี้ หรือว่านี่จะเป็นเส้นทางไปยมโลกที่กล่าวถึงในนิทานระดับประถมแต่ไม่ทันได้คำตอบที่แน่ชัด ทั่วทั้งตั
Read more
บทที่ 1 ทะลุมิติ มาเกิดใหม่
บทที่ 1ทะลุมิติ มาเกิดใหม่“แม่! คุณฟื้นแล้ว!”แม่! ซ่งเจียซินที่ได้ยินเจ้าซาลาเปาน้อยหน้าประตูเรียกขาน ก็ถึงกับอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง แค่เธอทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นสตรีร้ายกาจจนถูกสามีหมางเมินก็ยากจะทำใจยอมรับแล้ว ตอนนี้ยังมีลูกอีกหนึ่งคนมาให้เลี้ยงเพิ่ม...สวรรค์พวกท่านว่างมากหรือไง ถึงได้เล่นตลกกับชีวิตคนเช่นนี้เพียงแต่ตรงหน้ามีเด็กชายเพียงหนึ่งคน แต่ภาพในหัวของซ่งเจียซินกลับปรากฏเด็กชายสามถึงคน เด็กชายอีกสองคนเป็นใครกัน เพราะใช้ความคิดมากเกินไป ซ่งเจียซินจึงมีอาการปวดหัวจนต้องหลับตาขมวดคิ้วแน่น “จื่อหมิง! จื่อชิง! พวกนายอยู่ไหน แม่ฟื้นแล้ว จื่อหมิง! จื่อชิง!"นี่คือจื่อหมิง จื่อชิง จื่อรั่ว ลูกชายของผมเสียงแนะนำลูกๆ ทั้งสามของหลี่อี้โจวในวันแต่งงานปรากฏขึ้นในความคิด พร้อมกับภาพที่เจ้าของร่างเดิมแสร้งปั้นหน้าแสดงท่าทางเอ็นดูรักใคร่เด็กๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปในทันทีที่หลี่อี้โจวเดินออกจากห้องแต่งตัวไป“แม่ คุณสวยมาก พวกเรา... โอ๊ย!เด็กชายตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเดินเข้าจับแขนของเสวี่ยชิงหยวน พร้อมกับเจรจาเสียงสดใส ทว่าหญิงสาวกลับมองรอยยิ้มของเขาอย่างดูแคลนกาอนจะสลัดเขาออกจากตัว จน
Read more
บทที่ 2 ภรรยาที่เปลี่ยนไป
บทที่ 2ภรรยาที่เปลี่ยนไปคศ.1980!!ซ่งเจียซินเร่งฝีเท้าเดินจนแทบจะกลายเป็นวิ่ง ตรงไปที่ปฏิทิน ก่อนจะหยุดยืนเพ่งมองปีบนมุมบนอีกครั้งเพื่อยืนยันในสิ่งที่ตนกำลังคิดนี่มันเป็นไปได้ยังไง ปกติแล้วการเกิดใหม่ควรหมุนเวียนไปวันเวลาข้างหน้าไม่ใช่หรือไง ทำไมเธอถึงได้หมุนวนย้อนกลับมาข้างหลังแบบนี้กัน หลี่อี้โจวค่อยๆ เปิดตาขึ้นมองหญิงสาวที่วิ่งไปดูปฏิทินด้วยความรู้สึกซับซ้อน ไม่รู้เพราะเหตุใดแต่เขากลับรู้สึกว่าเสวี่ยชิงหยวนคนนี้กับเสวี่ยชิงหยวนคนก่อนนั้นแตกต่างกันราวกับคนละคน แต่เมื่อคิดถึงความสามารถในการเสแสร้งของเธอ หลี่อี้โจวก็สลัดความสงสัยของตนเองทิ้งในทันทีความจริงเขารู้สึกตัวตื่นตั้งนานแล้ว ภาพที่เธอนอนดิ้นทุรนทุรายบนเตียงเขาก็มองเห็นอย่างชัดเจนตั้งแต่แรก แต่ว่าที่ผ่านมาเรื่องเสแสร้งแกล้งป่วยเป็นการกระทำที่เสวี่ยชิงหยวนถนัดที่สุด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้หลงเชื่อเธอแม้ว่าทุกกิริยาจะสมจริงแค่ไหนก็ตามทว่าสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจก็คืออาการตื่นตกใจ ราวกับว่าวันเวลาบนปฏิทินนั้นผิดปกติของเธอ หรือว่านี่จะเป็นผลข้างเคียงของดอกลำโพงที่เธอกินประชดเขาไปเมื่อวันก่อนดอกลำโพงนั้นเป็นสมุนไพรที่หาได้ง่า
Read more
บทที่ 3 หญิงร้ายกาจ
บทที่ 3หญิงร้ายกาจเสวี่ยชิงหยวน เธอช่างเป็นแม่เลี้ยงที่ประเสริฐจริงๆ อยู่ร่วมบ้านมาสองปีกลับจดจำพวกเขาไม่ได้เลยสักคนซ่งเจียซินก่นด่าเสวี่ยชิงหยวนอยู่ในใจพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าที่ปลายเตียงเดินเข้าห้องน้ำ จัดการอาบน้ำล้างตัวเปลี่ยนชุดแล้วเร่งลงมาที่ห้องโถงชั้นล่างก่อนหน้านี้หลี่อี้โจวบอกว่าใกล้ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว ซ่งเจียซินไม่ต้องการให้เด็กๆ รอนานจนส่งผลเสียต่อสุขภาพของพวกเขา จึงไม่แม้แต่จะเสียเวลาแต่งหน้ารีบลงมาในทันทีทว่าเมื่อมาถึงห้องโถงภาพที่เห็นกลับเป็นเด็กทั้งสามกำลังนั่งกินอาหารเช้าด้วยกันโดยไม่มีทีท่าว่าจะรอเธอ“นี่พวกนาย กินข้าวกันแล้ว!”ซ่งเจียซินไม่เคยมีลูกอีกทั้งตลอดชีวิตในชาติก่อนก็ทำแต่งานหาเงินเลี้ยงตัวเอง ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าต้องเปิดบทสนทนาอย่างไรจึงจะสร้างความประทับใจให้กับเด็กแฝดทั้งสามได้“แม่ พวกเราขอโทษ พวกเราไม่ได้...”“จื่อรั่วไม่ต้องเสียเวลาอธิบาย หากเธอจะตีฉันจะรับเอง”ซ่งเจียซินเอียงศีรษะมองเด็กชายสองคนตรงหน้า ที่แม้จะมีใบหน้าที่คล้ายกันแต่แววตาและท่าทางกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง“จื่อหลงพวกเรากินข้าวก่อนคุณแม่ นี่นับเป็นเรื่องไม่สมควรจริงๆ”“แต่ไหนแต่ไร หา
Read more
บทที่ 4 ความระแวงจากอดีต
บทที่ 4ความระแวงจากอดีต“แม่ คุณขับรถไม่เป็นไม่ใช่หรือครับแล้วจะพาผมไปโรงพยาบาลได้ยังไง”ซ่งเจียซินได้ยินคำพูดของหลี่จื่อรั่วก็ชะงักเท้าไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างช่างใจ ตระกูลเสวี่ยนนั้นร่ำรวยมาก ตัวเจ้าของร่างเดิมเสวี่ยชิงหยวนที่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวจึงได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี ไม่เพียงแต่ขับรถไม่เป็น งานการใดๆ ก็ล้วนไม่เคยต้องทำสักอย่าง ดังนั้นหากซ่งเจียซินแสดงความสามารถของตนเองที่ติดตัวมาอาจจะถูกจับสังเกตได้เพียงแต่ในตอนนี้เด็กชายในอ้อมแขนบาดเจ็บหากไม่พาเขาไปโรงพยาบาลอาจมีผลเสียในภายหลังได้“แค่นายไม่เคยเห็นฉันขับ ไม่ได้หมายความว่าฉันขับไม่เป็นเสียหน่อย จริงไหม”“จริงครับ โอ๊ย!”“อดทนหน่อย แขนนายเต็มไปด้วยเศษอาหารต้องล้างออกให้หมดแล้วค่อยใช้ผ้าสะอาดพันปิดแผลไปโรงพยาบาล”“ครับ... โอ๊ย... เจ็บ! แม่ครับผมเจ็บ!”เสียงร้องของหลี่จื่อรั่วที่ดังออกมาจากห้องน้ำ ทำให้หลี่จื่อหมิงและหลี่จื่อชิงร้อนรนด้วยความห่วงใย ขยับตัวดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อให้หลุดจากการจับกุมของจูหลินอิง“ปล่อยนะ! ปล่อย! หญิงใจร้ายห้ามทำร้ายจื่อรั่วของพวกเรานะ ปล่อย!”หลี่จื่อชิงทั้งดิ้นรน ทั้งส่งเสียงโวยวาย หา
Read more
บทที่5 ข้อแลกเปลี่ยน
บทที่5ข้อแลกเปลี่ยน“ระวัง!”ซ่งเจียซินร้องห้ามรีบโน้มตัวมาดึงผ้าปิดแขนของหลี่จื่อรั่วเอาไว้เหมือนเดิม“จื่อรั่วถูกข้าวต้มลวก ฉันกำลังจะพาเขาไปโรงพยาบาล ไม่ได้จะพาไปปล่อย!”พูดพลางจ้องมองดวงตาของเด็กชายตรงหน้า หลี่จื่อหมิงเมื่อรู้ว่าตนเองเข้าใจมารดาเลี้ยงผิด ในใจก็รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เขาเข้าใจผิดแล้วอย่างไร หากไม่ใช่เพราะเธอเคยพูดเองกับปากว่าจะเอาพวกเขาไปปล่อยทิ้ง วันนี้เขาจะคิดเช่นนี้ได้ยังไง“ไม่จริง เธอไม่มีทางพาจื่อรั่วไปโรงพยาบาล จื่อหมิงนายอย่าไปเชื่อเธอนะ”หลี่จื่อชิงที่ถูกจูหลินอิงจับเอาไว้ร้องบอกพร้อมกับดิ้นรนต่อต้านการจับตัว เขาไม่มีทางเชื่อว่าหญิงใจร้ายคนนี้จะพาแฝดผู้น้องของเขาไปโรงพยาบาล เธอไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของพวกเขาจะมาใส่ใจพวกเขาได้ยังไง“จะไปโรงพยาบาลต้องมีเอกสารแสดงตัว คุณเอามาหรือยัง”“จื่อหมิง นายเชื่อเธอหรือ”“จื่อรั่วบาดเจ็บ ยังไงก็ต้องไปโรงพยาบาล จื่อชิงนายไปเอาสมุดประจำตัวของเขามา”ซ่งเจียซินมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชื่นชม ส่งสายตาให้จูหลินอิงปล่อยคน“จื่อหมิงนายนี่รอบคอบจริงๆ อิงอิงเธอไปกับจื่อชิงเอาสมุดประจำตัวของจื่อรั่ว
Read more
บทที่  6 ความสัมพันธ์ในอดีต(1)
โครม! เพียงประโยคเดียวที่ซ่งเจียซินพูดออกมาสิงฉู่หรันก็คล้ายทุกสิ่งรอบตัวหมุนไปหนึ่งหน แขนขวาราวกับถูกหัก แผ่นหลังถูกกระแทก ไม่ทันรู้ตัวร่างกายก็เซถลาล้มลงไปกองที่พื้น“ว้าย!”ซ่งเจียซินไม่คิดจะสนใจผลลัพธ์ของการกระทำของตนเอง เมื่อถีบส่งคนไปแล้วก็หันกลับมาสนใจหลี่จื่อชิงในทันที“จื่อชิง จื่อหมิง พวกนายเป็นอะไรไหม”“ไม่ต้องมายุ่ง คุณก็แค่...”“จื่อชิง!”ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันในทันทีที่พี่ชายฝาแฝดเรียกชื่อ ส่งสัญญาณทางสายตามาให้ หากแต่ก็ยังคงไม่ยอมรับการช่วยเหลือของหญิงสาวใจร้าย ขยับตัวลุกขึ้นด้วยตนเอง“เมื่อครู่ผมแค่ไม่ทันระวังจึงล้มลง”“ไม่เจ็บตรงไหนก็ดีแล้ว”ซ่งเจียซินไม่ได้ต้องการให้เด็กทั้งสองซาบซึ้งในการกระทำของเธอ เพราะต่อให้คนที่ถูกสิงฉู่หรันลงมือเมื่อครู่ไม่ใช่พวกเขา เธอก็ยังคงจะทำเช่นนี้“เสวี่ยชิงหยวน! เธอกล้าทำร้ายฉันเหรอ”เสียงสูงชวนแสบแก้วหูดังขึ้น ซ่งเจียซินถอนหายใจยาวอย่างระอาใจก่อนจะลุกขึ้นมายืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย“สิงฉู่หรัน! เรื่องในอดีตมันผ่านมาแล้ว ฉันเองก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ส่วนเธอกับคุณเฉินก็แต่งงานกันแล้วเช่นกัน ทำไมยังยึดติดกับเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก”“ไร้สา
Read more
บทที่  7 ความสัมพันธ์ในอดีต(2)
“ฉันคือญาติของเด็กชายหลี่จื่อรั่วค่ะ!”ซ่งเจียซินหยุดเท้าที่หน้าพยาบาลสาวแล้วรายงานตัว“ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ”“ฉัน...”“เธอเป็นแม่ของพวกเราครับ”หลี่จื่อหมิงเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีอึดอัด มือเล็กกำหมัดแน่น รู้ดีว่าในใจของเสวี่ยชิงหยวนผู้นี้ไม่เคยคิดว่าพวกเขาสามพี่น้องเป็นลูก แต่ในเวลานี้พวกเขาอายุเพียงเจ็ดขวบ การตัดสินใจทางการแพทย์จำเป็นต้องให้เธอที่เป็นผู้บรรลุนิติภาวะแล้วรับรอง ดังนั้นไม่ว่าเธอจะยินดีหรือไม่ เขาก็จำเป็นต้องให้เธอยอมรับสถานะนี้ชั่วคราวเพื่อให้การรักษาหลี่จื่อรั่วไม่มีปัญหาซ่งเจียซินตกใจกับคำตอบของเด็กชาย แต่ก็รู้สึกดีที่เด็กชายรู้จักประเมินสถานการณ์ และวางตัวได้เหมาะสม“ใช่ค่ะ... ฉันเป็นแม่ของจื่อรั่ว”“เช่นนั้นเชิญคุณทางนี้เลยค่ะ คุณหมอโจวรออยู่”พยาบาลสาวผายมือแล้วเดินนำทางซ่งเจียซินไปยังห้องข้าง ๆ เมื่อมาถึงหน้าห้องแพทย์ซ่งเจียซินก็ชะงักเท้าเล็กน้อย ปรายตามองเด็กชายด้านหลังแล้วเอ่ยถามพยาบาลตรงหน้าด้วยท่าทางสุภาพ“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าฉันสามารถพาลูก ๆ และคนติดตามเข้าไปด้วยได้ไหม”แม้ซ่งเจียซินจะรู้ว่าสิ่งที่แพทย์ในห้องต้องการพูดคุยคืออาการเจ็บป่วยของห
Read more
บทที่  8 พวกเขาแค่ต้องการถูกปกป้อง
ซ่งเจียซินทอดสายตามองท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง เจ็ดวันแล้วที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างของเสวี่ยชิงหยวน เรื่องราวในตอนนี้แม้ว่ายากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ เธอได้กลายมาเป็นเสวี่ยชิงหยวน ภรรยาของหลี่โจวอี้นายแพทย์ทหารชั้นพันเอก และยังเป็นมารดาเลี้ยงของลูกแฝดอีกสามคนเมื่อคิดถึงเด็กแฝดทั้งสามคนซ่งเจียซินก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับลูกเลี้ยงนั้นช่างย่ำแย่เหลือเกิน แม้ว่าเจ็ดวันมานี้พวกเขาและเธอจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข แต่ซ่งเจียซินรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่คลื่นลมที่สงบชั่วคราวเท่านั้น“ขออนุญาตค่ะคุณหนู”เสียงขออนุญาตของหูหลินอิงดังขึ้นที่หน้าห้อง ก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแก้วนมอุ่น“นมอุ่นก่อนนอนค่ะ”“ขอบใจมาก ทางเด็ก ๆ ก็ได้แล้วใช่ไหม”“ได้แล้วค่ะ ดื่มหมดแล้วด้วย”ซ่งเจียซินพยักหน้ารับทราบ ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างของเสวี่ยชิงหยวน ก็ให้หูหลินอิงนำนมอุ่นไปให้เด็กชายทั้งสาม อีกทั้งยังบอกไม้เด็ดหากพวกเขาไม่ยอมดื่มให้บอกว่า ถ้าคุณชายทั้งสามไม่ดื่ม คุณเสวี่ยจะเข้ามาป้อนด้วยตนเองค่ะเด็กชายทั้งสามเว้นหลี่จื่อรั่ว ล้วนไม่มีใครต้องการยุ่งวุ
Read more
บทที่ 9 ความเชื่อใจ (1)
หลังจากที่เด็กชายทั้งสามไปโรงเรียนแล้ว ซ่งเจียซินก็เปิดตู้เสื้อผ้าดูของใช้ส่วนตัวของเสวี่ยชิงหยวน แม้จะบอกว่าเจ้าของร่างเดิมมีรสนิยมที่ดี แต่ว่าเสื้อผ้าหลายชิ้นและยุ่งยากในการสวมใส่เช่นนี้ซ่งเจียซินกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เกินความจำเป็นไปบ้างที่จะสวมใส่ในชีวิตประจำวัน“อิงอิง ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย เธอไปเตรียมตัว”“ค่ะ”เพราะความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังปะติดปะต่อไม่ได้ทั้งหมด ซ่งเจียซินไม่อยากไปหลงทางอยู่กลางเมือง ดังนั้นการพาอิงอิงไปด้วยนับว่าเป็นทางเลือกที่ดี“ฉันต้องการไปซื้อเสื้อผ้า แล้วก็ของใช้ส่วนตัว เธอพาไปหน่อยได้ไหม”“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะแจ้งลุงเหอให้เอารถออกนะคะ”“ไม่ต้อง สนามหญ้าด้านหลังหญ้าสูงมากแล้ว ให้ลุงเหอจัดการที ส่วนเรื่องขับรถเดี๋ยวฉันขับเอง เธอช่วยบอกทางก็พอ”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่รีบไปจัดการ”“ค่ะ”หูหลินอิงตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก ปกติตอนที่อยู่บ้านตระกูลเสวี่ยคุณหนูของเธอไม่เคยขับรถเลย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายสามารถขับรถได้อย่างคล่องแคล่วเช่นนี้ อีกทั้งยังจะขับเองอีกด้วยผ่านไปครึ่งชั่วโมงซ่งเจียซินก็ขับรถมาหยุดที่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status