ภรรยาดูแลงานบ้าน の小説・ストーリー

กัญญาภรณ์ยังบ่น “แก่นแบบนี้ใครจะเอาทำเมีย ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง งานบ้านงานเรือนก็ไม่เอาอ่าว ดีแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ งานการก็ไม่เคยคิดช่วยทำหรือแม้แต่จะศึกษาดูงาน ที่สำคัญทอดไข่ยังไหม้” “พูดไปก็เข้าตัวเองนะเนี่ย” สิงหนาทพูดเย้าภรรยาที่หน้าหงิกใส่ “เธอเองงานบ้านก็ไม่ไ

ภรรยายังคงนิ่งสงบ ไม่ตักอาหารบนโต๊ะกินข้าวอีก ระหว่างนั่งรอสามีให้กินอาหารอิ่มเสียก่อนจึงช่วยบ่าวจัดการโต๊ะอาหาร ค่อยไปดูเรื่องตระเตรียมน้ำในอ่าง งานทั้งหมดนั้นให้บ่าวรับใช้เป็นผู้จัดการ แต่นางเป็นภรรยาผู้ดูแลจวนอ๋องนี้ นางจะตรวจตราความเรียบร้อยอีกครั้งหนึ่ง เมื่

“ตุ๊กตาแกจะกินข้าวใช่ไหม.... มาฉันช่วยแกเอง.. คุณเควินก็รีบๆกินนะคะจะได้ไปทำงานต่อ” " ฉันว่างช่วงบ่าย... ไม่ต้องมาไล่.... ฉันเฝ้าเมียฉันตั้งแต่บ่ายจนถึงรุ่งเช้า" ก๊อกก๊อกก๊อก

“แม้ว่าภรรยาของผมจะแต่งตัวสวยอยู่บ้านวัน ๆ ไม่ทำอะไรผมเองเต็มใจที่จะดูแลเธอเช่นนี้ตลอดไปครับ เพราะงานที่โรงงานผมเป็นคนดูแลเกือบทุกอย่างต่างจากพี่สะใภ้กับพี่ซืออี้ที่ไม่ทำอะไร แต่ละเดือนทำเพียงรอเงินจากกงสี ที่ผ่านมาผมไม่เคยพูดอะไรเพราะเห็นแก่คุณแม่ และต่อจากนี้พี่สะใ�

“ก็ตั้งแต่ไม่มีเขาฉันเหมือนทำงานไม่เป็น” “ตอนนี้ทำอะไรอยู่” เข้าใจดีในสิ่งที่หล่อนพูด ยอร์ลไม่เคยปล่อยให้ภรรยาตัวเองต้องทำงานหนักสักครั้ง หล่อนเป็นแม่บ้านเต็มตัว แต่พอสามีตายทุกอย่างก็ตาลปัตร

หน้าที่ที่จะต้องใช้ประโยชน์จากร่างกายของหล่อน ให้คุ้มกับเม็ดเงินที่ติดค้างกันเอาไว้ หล่อนมันก็แค่... แค่เมียขัดดอก ผู้หญิงที่ทอดกายเพื่อชดใช้หนี้สินของครอบครัว ไม่ได้มีค่ามากไปกว่านี้เลย...

หลี่โจวให้กำลังใจภรรยาจนนางเข้าใจ และยอมทำงานบ้านแต่โดยดี พอครอบครัวรองไม่อยู่งานทั้งหมดคงตกมาที่ภรรยาข้า แต่ข้าก็ต้องอ่านหนังสือไม่อาจไปช่วยนางได้ เรื่องงานไร่งานสวนก็ยิ่งแล้วกันไปใหญ่ ท่านแม่คงไม่ให้ข้าไปจัดการหรอกมั้งเพราะท่านคาดหวังไว้กับข้าสูงมาก ท่านคงไปจ้างวานให

ประโยคที่หวงเล่อหยางค่อยแขวะว่า ‘ลืมหน้าที่ของตัวเอง’ คงจะเป็นเรื่องที่ภรรยาต้องคอยปรนนิบัติสามีละมั้ง ความจริงตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้เธอก็ยังไม่เคยทำตัวให้มีประโยชน์เลยนี่นะ มีแต่สามีหน้าดุที่ทำเองทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นงานบ้านงานเรือน ทำกับข้าว หาบน้ำ ตัดฟืน หรือ รดน้ำผัก

“พวกเจ้าดูแลเซี่ยเจินเหยียนภรรยาข้าให้ดี พานางไปเปลี่ยนอาภรณ์และพักผ่อนในห้องที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้” “เจ้าค่ะคุณชาย” สาวรับใช้โค้งตัวคำนับคุณชายผายมือให้เจินเหยียนเดิมตามพวกนางไปห้องพัก ยามนี้เจินเหยียนเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาต่อกลอนกับซานหลง จึงยอมเดินไ ป

ะไรนอกจากอาหารกินในแต่ละวัน ซึ่งมันก็เป็นความต้องการของภรรยาของเขาอยู่แล้วที่จะไม่ให้ในบ้านมีสาวใช้ “คุณคะ กลับมาแล้วหรอ มาค่ะฉันเอาเสื้อไปเก็บให้ คุณมานั่งก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาน้ำกับของว่างมาให้” เธอทำหน้าที่ดูแลสามีเหมือนทุก ๆ วัน แม้จะร้อนใจ แต่ก็ตั้งใจดูแล สามีที่ออกไปทำงานเหนื่อย ๆ อย่างดี