มาเฟีย(หัวใจ)พิการ Mga Nobela at Kwento

ปกรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ผมรู้สึกว่าตัดสินใจไม่ผิดเลยนะ ที่หลงรักเด็กอย่างคุณ" เธอเอื้อมมือจับมือเขาไว้ "ฉันก็ตัดสินใจไม่ผิดที่หลงรักมาเฟียเจ้าเล่ห์อย่างคุณ"

"โอเค ไม่หึงก็ไม่หึง" "ที่บอกว่ายัยนั้นเป็นหุ้นส่วนคือหุ้นส่วนอะไรหรอหรือพ่อยัยนั้นก็เป็นมาเฟียเหมือนกันนาย" "ใช่" "ถึงว่าทำเป็นกร่างขนาดนั้นที่ไหนได้มีพ่อคุ้มกะลาหัว"

มาเฟียหนุ่มนั่งนิ่งเป็นหิน นอกจากจะถูกปฏิเสธตรงๆ แล้วยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากอีกฝ่ายอีกด้วย นานแล้วที่หัวใจของเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอย่างนี้ ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ…

ไม่มีใครรู้ว่าประสาทสัมผัสของหูกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่อีกคนจะพูดด้วยใจที่จดจ่อ "ถ้าฉันท้อง ฉันไม่ยอมเดือดร้อนคนเดียวนะบอกเลย" "ทำไม เธอจะทำอะไร" มาเฟียใหญ่พลิกกายตะแคงข้าง คราวนี้พินิจมองดวงหน้างดงามไม่วางตา

เมอรีนยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันดูเพราะมันค่อยๆ หายไปแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก "แล้วนี่แกอยู่กับใครหรอ วันนั้นไอ้ต้าไปเห็นแกกับ....คุณสงคราม" "เค้าเป็นมาเฟียนะเว้ย แกไปอยู่กับเค้าได้ไง"

มาเฟียหนุ่มใช้เวลาอยู่ข้างถนนที่มีรถไม่ค่อยสันจรผ่านไปมา รถลีมูซีนคันหรูอีกหลายสิบคันที่จอดเรียงรายไม่กล้าเดินลงมา ใครจะรู้บ้างว่าหัวใจของเขาเจ็บปวดเพียงใด ร่างกำยำไร้เรียวแรงแม้แต่จะเหยียบคันเร่งมันกล้าฆ่าลูกน้องของเขา แล้วเมียเขาเล่าตอนนี้จะมีชีวิตอยู่อย่างไร หรือไร้วิญญ าณไปแล้วก็ไม่รู้

“ไม่มีใครทำอร่อยเหมือนเธอเลย” ความเงียบภายในห้องยังคงดำเนินต่อไปเหมือนเดิม ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง หัวใจที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้อ่อนแอลงจนแทบจะยอมแพ้ เขารู้แล้วว่าการเสียใครสักคนที่มีค่าในชีวิตมันทรมานเพียงใด

"ฮึก" "สาแก่ใจคุณหรือยัง" เหมยเมยเปล่งเสียงสั่นเครือปนสะอื้นถามมาเฟียหนุ่มที่ยังคาแก่นกายอยู่ในตัวเธอด้วยความเกลียดชังแต่ก็ได้รับเพียงความนิ่งเงียบแทนคำตอบ

ตึกแถวย่านมารุ ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่หัวใจของฉันเต้นเป็นปกติคือเมื่อไหร่ เพราะนับตั้งแต่ที่ฉันได้เจอโอยามะ ก้อนเนื้อในอกก็เหมือนจะต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา

ถ้าไอ้วินัยมันไม่สับคออีแพรว. แค่คิด ภาพระยำในบ้านร้างก็ฉายวาบขึ้นมาในหัว มาเฟียที่เคยสั่งเป็นสั่งตายคนอื่นมาทั้งชีวิต กำลังรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นล้วงเข้ามาบีบขั้วหัวใจจนหายใจไม่ออก