มาเฟีย(หัวใจ)พิการ นิยาย & เรื่องราว

ฉันได้ยินเสียงมาร์โกแทรกเข้ามา "หมอบอกว่าอาจจะพิการถาวรครับ" ลูเซียโน่เริ่มร้องไห้ผ่านหน้าจอ หัวหน้ามาเฟียผู้เคยไร้เทียมทาน ตอนนี้กลายเป็นเพียงเด็กน้อยที่น่าสมเพช

คำประกาศกร้าวที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่มผู้ไร้หัวใจ ทำให้เอวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น สรรพนามที่เขาใช้ประกาศสถานะของเธอต่อหน้าคนสำคัญมากมายในงานแต่งงานระดับประเทศ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน ไม่ใช่แค่เอวาเท

“คุณ คนบ้าจะมารักอะไรฉัน ฉันกับคุณก็แค่หมอกับคนไข้” “แต่ผมไม่อยากเป็นแค่คนไข้ของหมอไงครับ มาเฟียไม่ได้ไม่ดีไปทั้งหมด อย่าไปเชื่อสิ่งที่คนอื่นพูด ผมอยากให้หมอมองผมใหม่อาจเห็นอะไรดีๆ ในตัวผมบ้าง”

คามินหน้าเครียดจัด เขารู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม สมองระดับมาเฟียที่สั่งการธุรกิจพันล้านบัดนี้กลับตื้อตันไปหมด "ถ้าพี่ทำไม่ได้ ก็กลับไปเลยค่ะ กลับไปเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ของพี่ซะ แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก" มีร่าเน้นเสียงเข้มพลางชี้นิ้วไปที่ประตู "คนอย่างคุณมันดีแต่ปาก จะใ ห้ฉันเชื่อใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่ไปแอบกกเด็กนั่งดริ๊งที่ไหนอีก ถ้าขนาดเรื่องแค่นี้คุณยังพิสูจน์ความจริงใจให้ฉันเห็นไม่ได้!"

เปรี๊ยะ! นายท่านเฟิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจแตกออกเป็นสองส่วน โรคหัวใจก็เหมือนจะกำเริบ ต่อให้เขาโง่เขลาเพียงใด ก็เดาได้ว่า

แพรวพูดขึ้นด้วยสีหน้าออดอ้อนขอร้องแทนเพื่อนสาว ก่อนที่เพื่อนๆ ของเธอก็พยักหน้าเห็นด้วย ส่วนน้ำหวานั้นเอาแต่เงียบกริบ “เดี๋ยวนะ...คุณแฟรงค์...เจ้าของผับที่นี่ไม่ใช่หรอคะ? หรือฉันจำผิด...เป็น เอ่อ...มาเฟีย?”

น่าจะได้ ยาหยีเริ่มขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อย จนลืมคิดไปว่าไม่ได้อยู่ที่คอนโดของตัวเอง “โอ๊ะ ลืมตัว” บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อย้ายสายตาไปวางที่ใบหน้ามาเฟียทรงแบด ยาหยีได้แต่ทำท่าทางเลิ่กลั่ก เพราะเขาก็มองมาเหมือนกัน สายตาแบบนั้นอีกแล้ว แม้ที่ผ่านมาจะไม่เคยสนใจผู้ช ายคนไหน แต่คนนี้มัน... รู้สึกแปลกๆ ราวกับมีผีเสื้อร้อยตัวบินวนในท้อง

พีชเอ่ยบอกเพื่อนสาวด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย "ที่แกหายไปนี่เกี่ยวกับเจ้าพ่อมาเฟียที่ชื่อหวงเฟยหงด้วยใช่ไหม" "อืม" "เฮ้อ! เวรกรรมของแกแท้ ๆ ที่ดันไปสะดุดตาเจ้าพ่อมาเฟียเข้าให้" "ใช่คงเป็นเวรกรรมของเรา" พีชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า

“เมียครับ” หัวใจดวงน้อยพองฟูเมื่อมาเฟียหนุ่มยอมขยับเรียวปากหยักเอ่ยเรียกภรรยาด้วยสรรพนามที่คนตัวเล็กอยากได้ยิน ใบหูมังกรค่อยๆ แดงเถือกขึ้นมาด้วยความเขินอายจากการเรียกซอจินว่า ‘เมียครับ’

มาเฟียหนุ่มฉีกกระชากเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกอย่างแรงจนมันขาดวิ่นก่อนจะโยนทิ้งอย่างไม่ใยดีเผยให้เห็นแผงอกแกร่งกำยำได้อย่างชัดเจนเด็กสาวจ้องมองท่าทางน่าเกรงขามนั้นของมาเฟียหนุ่มด้วยความหวาดกลัวยิ่งได้เห็นรอยสักรูปสิงโตคำรามของเขาเธอยิ่งหวาดกลัวเขาจับใจ "ตุ๊กต