มาเฟีย(หัวใจ)พิการ Novels & Stories

ภวินท์เน้นคำอย่างชัดเจนก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนตัวพอกัน แม้นว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ แต่บาดแผลแค่นี้เทียบไม่ได้เลยกับร่างเล็กที่กำลังตัวสั่นระริกอยู่ในตอนนี้ ภวินท์เป็นห่วงจารวี “หึ คนอย่างมึงมีหัวใจด้วยเหรอไอ้วิน” “...” “กูไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่มีหัวใจเหมือนน้ำแข ็งอย่างมึงจะรักใครหรือเห็นใจใครเป็น”

ข้าวฟ่างพูดด้วยความเป็นห่วง “ไม่รู้เหมือนกันผมรู้สึกปวดๆ หัว” เสียงของวุฒิชัยตอบกลับมาด้วยเสียงที่อ่อนโรย

ทั้งหมอกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลต่างก็อยู่ที่นี่ หมอมีสีหน้าเคร่งเครียด "พวกเราเพิ่งควบคุมอาการติดเชื้อในปอดของคุณชายน้อยไว้ได้ แต่ตอนนี้พบว่าหัวใจของเขามีปัญหาร้ายแรงมากครับ" "เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิดรุนแรงครับ" ตู้หลานเจิน: "อะไรนะ?" เซี่ยอวี่ปิงได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน ้าซีดเผือดเช่นกัน "โรคหัวใจพิการแต่กำเนิด? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ลูกที่น่าสงสารของฉัน..."

รับฟังเริ่มกังวลและเป็นห่วงอาการอกหักของเจ้านายที่เริ่มจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง คงเป็นเพราะบรรยากาศภายในผับที่มีทั้งสุราเคล้านารีทำให้ปลุกปั่นอาการน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องหัวใจมันยากที่จะเข้าถึงไม่เกิดกับใครบ้างก็คงจะไม่มีวันเข้าใจขนาดมาเฟียผู้เยือกเย็นดั่งน้ ำแข็งขั้วโลกยังเจ็บปางตายเพราะก้อนเนื้อข้างซ้ายที่เรียกว่าหัวใจ บอบช้ำจากเพศที่อ่อนแอกว่า เรื่องหัวใจมันไม่เข้าใครออกใครเลยจริงๆ

"เพราะถ้าศัตรูเขารู้ว่าหัวใจของนายวางอยู่ตรงไหน... นายก็รู้ดีว่าจุดจบมันจะเป็นยังไง" ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของมาเฟียหนุ่ม ปีเตอร์ก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่กดดันยิ่งกว่าเดิม

“คนปากสวะ ไอ้ชาติชั่ว ในสมองของแกคงมีแต่ความคิดต่ำทรามสินะ ฉันถึงไม่นึกแปลกใจเลยสักนิดทำไมแกถึงเป็นได้แค่มาเฟียหน้าตัวเมีย ก็ทั้งความคิดและคำพูดของแกมันชี้ชัดถึงสติปัญญาและความโสมมในตัวแกขนาดนี้นี่ไง” คำปรามาสร้อนแรงแสนเจ็บแสบทำเอาเจ้าพ่อมาเฟียชักสีหน้า� �มโหเดือด นัยน์ตาสีควันบุหรี่วาวโรจน์เสมือนมีดวงไฟดวงเล็กๆ พราวระยิบระยับ ไม่เคยมีใครกล้ามายืนด่าเขาปาวๆ เหมือนมายาวี เดวิสกดฝ่ามือหยาบกระด้างลงกับบนเนื้อนุ่มด้านหลัง ขยี้ขยำมันด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล

กะแก! พรึ่บ! ”พ่อ!!“ สิ้นเสียงของลูกชาย ชายสูงวัยก็เกิดอาการหน้ามืดด้วยโรคประจำตัวของเขาและคำพูดแทงใจดำจากลูกชายที่เขาไม่เคยได้ยินทำเอามาเฟียใหญ่ทรุดลงไปที่พื้นด้วนอาการของโรคหัวใจอย่างรวดเร็ว

ผมพึมพำกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน ก้อนความกังวลจุกอยู่ที่อกจนหายใจลำบาก ผมที่เคยสั่งเป็นสั่งตายคนได้ทั้งโลก กลับต้องมานั่งอับจนหนทางเพียงเพราะหัวใจดวงเล็กๆ ของผู้หญิงคนเดียว “ต้องทำยังไง... เธอถึงจะยอมเปิดใจรักมาเฟียอย่างฉันได้บ้าง?”

“ต่อจากนี้เราสองคนอย่าทะเลาะกันอีกเลยนะไม่อย่างนั้นฉันต้องตายแน่ ๆ” กระทิงรู้ตัวดีว่าเขาแบกรับความรู้สึกอึดอัดแบบนั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มันทรมานเกินไปสำหรับมาเฟียที่มอบหัวใจทั้งดวงให้น้องไปหมดแล้ว

การกระทำของพิชาภัทรยิ่งทำให้หัวใจมาเฟียเถื่อนลังเลสับสนจะหยุดหรือเดินหน้าไปต่อ แต่หากหยุดคนที่จะตายคือเขา และถึงวันนี้ไม่กระแทกเธอ วันพรุ่งนี้เขาก็ต้องกระแทกเด้าบดขยี้เธอบนเตียงนอนนุ่มอยู่ดี “อ่า...พระเจ้า เจ็บก็ร้องออกมา ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรำคาญ ร้องจนกว่าจะพอใจเบบี้”