รวย

เมื่อความรักสร้างความเจ็บปวดให้กับออสติน เขาไม่อยากมีความรักอีก เขาอยากเป็นโสดตลอดชีวิต เขาไม่อยากแต่งงาน เขาไม่อยากมีแฟนแต่โมเดลกลับเป็นคนทำลายความตั้งใจของเขา

ขณะที่พนักงานนำไวน์มาเสริฟให้เราทั้งคู่อยู่เรื่อยๆ ฉันจำใจต้องดื่มบ้าง เพราะเขากำลังจะจ้างให้ฉันเป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้าของเขา แม้ใจของฉันไม่ได้อยากทำ เพราะตอนนี้สิ่งที่ฉันได้รับ มันเพียงพออยู่แล้ว แต่ฉันก็ขัดอะไรผู้ใหญ่ไม่ได้ เพราะฉันยังมีสัญญาอยู่กับทางค่าย ฉันจึงต้องเข้าพบเขาในวันนี้ ตอนนี้ฉันดื่มไวน์ไปเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกมึนหัว เมื่อสายตาของฉันมองตรงไปที่เขาก็พบว่าสายตาของเขาคอยจับจ้องมองดูฉันอยู่ตลอด "พลอยขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ฉันลุกขึ้นยืนและพยายามพาร่างตัวเองเดินไปยังห้องน้ำ "คุณไหวไหม เดี๋ยวผมพาไป" เขาประคองฉันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องน้ำ "คุณรอตรงนี้แหละ" เมื่อฉันทำทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมา ฉันเดินตรงไปยังอ่างล้างมือ ทันใดนั้นฉันก็อาเจียนออกมาทันที “โอ้ก...แหวะ” "คุณ!!! ไหวไหม" เขารีบพุ่งตัวเข้ามาในห้องน้ำและลูบหลังฉัน "ไม่ไหวค่ะ พลอย...อยาก...จะ....นอน" ฉันตอบเสียงยืดยาวออกไป และเริ่มเข้าสู่สภาวะทิ้งตัว ราวกับว่าพื้นห้องน้ำคือเตียงที่แสนนุ่ม "เฮ้ย!!! พลอย"

เขาไม่เคยนอนกับใครซ้ำ จนได้ขึ้นเตียงกับเธอ **เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน**

เมื่อความผิดหวังมาเยือนหญิงสาวสองคนพร้อม ๆกันทั้งเจ้าของคาเฟ่และพนักงานพาร์ทไทม์อกหัก ต่างคนต่างปลอบใจจนคิดได้ว่าไม่ควรเสียเวลาร้องไห้เราสองคนควรมาลองรักกันดูมั้ยหัวใจอาจบอกว่าใช่ก็ได้

อัยยา...หญิงสาวที่ต้องแต่งงานกับ....ปรินท์....เพื่อใช้หนี้บุญคุณ เธอไม่เหลือทางเลือกแม้แต่ทางเดียวเพราะคำว่า ""บุญคุณของผู้มีพระคุณ"" ค้ำคอ

'เนียร์อยู่ใกล้เฮียในระยะนี้มันโอเคแล้ว เพราะยิ่งใกล้เท่าไร ยิ่งอันตราย' เพราะยิ่งใกล้เขา เธอยิ่งหวั่นใจ

เมื่อความสนุกคึกคนองจนทำให้ก้าวพลาดทำลายชีวิตผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงอย่างไม่รู้ตัว เมื่อผลของการกระทำเผยออกมาในรูปแบบของเด็กน้อยตาดำๆที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เมื่อพ่อไม่ได้รักแม่ และแม่ไม่รู้จักพ่อ เรื่องราวความดราม่าในความรักจึงเกิดขึ้น

"คงไม่มีโอกาสได้เจอกันแล้วสินะ ลาก่อนคุณลุงแฟนวันเดียวของฉัน ลาก่อนที่รักของฉัน" เอรินสะอื้นเบา ๆ นึกถึงความใจดีที่ได้รับจากชายหนุ่มแล้วได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา หล่อนจะจดจำมันเอาไว้ให้ลึกสุดใจ ไม่ว่าเขาจะจำได้หรือไม่ แต่ความรักครั้งนั้นจะยังติดอยู่ในใจ... ไม่รู้ลืม "แกชื่อเจ้าฟิเรนเซ่จมูกดื้อก็แล้วกันนะ" จมูกดื้อเหมือนเจ้าของมันไม่มีผิด... ชานนท์เผยอยิ้มบาง ๆ จ้องพินอคคิโอจมูกยาวไม่วางตา มันเคยเป็นของที่เขาผ่านตาไม่เคยสนใจ ตอนนี้มันกลับเป็นเหมือนสายใยบาง ๆ ที่ผูกพันเขาไว้กับสาวน้อยกุหลาบชมพูที่เพิ่งจากกัน เสียใจ... ใช่ เขาเสียใจที่ไม่รั้งหล่อนไว้อย่างที่ใจคิด แต่เขามีภารกิจที่ต้องทำให้ลุล่วงมากกว่าที่หัวใจต้องการ หนึ่งปีที่บอกให้หล่อนรอนั้น... เขาพูดจริง...

ชายปริศนาบนเตียงในคืนนั้นดันมาเป็นเจ้านายของเธอในวันนี้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาดนำพา แต่โชคชะตาก็เหวี่ยงเขาและเธอให้วนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้โชกโชนด้วยประสบการณ์รัก แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้กับหญิงสาวที่ไม่ปะสีปะสาและด้อยประสบการณ์อย่างเธอ หรือเสือซุ่มเงียบอาจจะกลายร่างเป็นแมวน้อยไปเสียแล้ว

ความรักระหว่างเธอแหละเขา ความรักระหว่างนักศึกษากับมาเฟียหนุ่มโหด จะจบลงเอ่ยได้อย่างไร เธอก็ดื้อ เขาก็คลั่ง