ราชวงศ์

ราชินีทหารรับจ้างยุคปัจจุบันข้ามชาติไปอยู่ในร่างอยู่ของมู่จิ่วซีคุณหนูใหญ่จวนขุนพล ถูกใส่ร้ายว่าคบชู้จนกำลังจะถูกขังกรงหมูจับถ่วงน้ำ จากนั้นก็ถูกผู้สำเร็จราชการแทนถอนหมั้นทำลายชื่อเสียง ผู้คนคิดว่าคุณหนูใหญ่จะถูกคนหัวเราะเยาะ ไม่คิดเลยว่านางจะไม่เจ็บไม่คันสักนิด ไม่ปราณีพวกแม่พระ กดขี่เหล่าแพศยา ทุบตีสุนัขเจ้าเล่ห์ จับเป็นฆาตกร ลูกไม้ต่างๆ ได้รับทักษะมามากมาย พร้อมงัดมาใช้ได้ตลอดเวลา ผู้สำเร็จราชการแทนเห็นว่านางงดงามน่าหลงใหล วันๆ ถูกเย้าแหย่จนใจจักจี้ “จิ่วซี ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งได้ไหม?” “he--tui！”。

...นางก็เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่โลกใบก่อนไม่ต้องการ ส่วนเขาถูกผู้คนกล่าวขานว่าเย็นชาเสมือนไร้ใจ ไม่สนสตรีนางใดเสมือนไร้รัก! แล้วไหงถึงได้...กับนางเล่า?

ฮุ่ยหมิง หญิงสาวยุคปัจจุบันทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายที่ตนเองก่นด่าว่าโง่เง่า ไม่รักดีอยู่ทุกวี่วัน ทำอะไรก็เป็นรองนางเอกตลอด ไม่เคยชนะสักที โชคดีมีตัวร้ายฝ่ายชายมาคลั่งรัก ดันไม่เลือก เสือกเลือกพระเอกที่เขารังเกียจเดียดฉันท์ตนเองปานไส้เดือนกิ้งกือ ทุ่มเท พยายามทุกอย่าง แต่ผลตอบแทนที่ได้กลายเป็นความตายแสนอนาถ หล่อนมันโง่ จางฮุ่ยหมิง ฉันจะทำให้เห็นเองว่าถ้าทุ่มเท พยายาม ให้ถูกคนถูกที่ ก็เป็นที่หนึ่งเพียงคนเดียวได้ไม่ยาก เริ่มเลยย

อยุ่ดีดีทาสอย่างข้า ก็กลายเป็นราชบุตรเขยซะอย่างนั้น จะทำอย่างไรได้ในเมื่อข้านั้นเกิดมารูปงามเกินใคร ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะขอเป็นพระสวามีที่ดีที่สุดของท่าน องหญิงค์ห้าท่านอย่าคิดที่จะหนีจากข้าเชียว!.....

จะเป็นอย่างไร เมื่อบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ต้องมาเจอกับสตรีตัวเล็กๆ ที่คิดว่าตนเอง ยิ่งใหญ่กว่า “จะทำอะไรน่ะ” หลินหลินถามเสียงเบาเมื่อคนตรงหน้าโน้มริมฝีปากเข้ามาหา “เจ้ารู้อยู่แล้ว” หลี่หงจินหยางตอบเสียงพร่าเมื่อถูกนิ้วเรียวๆของใครบางคนกดปิดริมฝีปากของเขา “หยุดเลย” หลินหลินปรามอย่างดุดันเบาหวิว “เมื่อคืนยังบอกว่า อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางปรามอย่างดุดันยิ่งกว่า “อะไร เมื่อคืนข้าบอกว่า อย่านะ หยุดนะ ต่างหากเล่า” หลินหลินเริ่มเถียงอย่างอับอาย “เจ้าบอกว่า อย่านะ อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางเถียงอย่างนึกขัน “หื้อ!” หลินหลินอุทานในลำคอ “หึหึ!” หลี่หงจินหยางหัวเราะในลำคอก่อนจะจับเอานิ้วของใครบางคนออกจากริมฝีปากแล้วโน้มใบหน้าของตนเข้าหาใบหน้าได้รูปงดงามอย่างถือวิสาสะ หลินหลินถึงกับตาโตทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าช่างร้ายกาจเหลือเกิน ร้ายกาจมาก... มากเกินไปแล้ว...

เมื่อวิศวะกรสาวข้ามภพสู่ยุคจีนโบราณกลายเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทผู้เย็นชาเธอต้องเผชิญทั้งอำนาจเกมการเมืองในวังศัตรูที่มุ่งร้ายความรักระหว่างเธอกับองค์รัชทายาทเธอจะเอาตัวรอดในโลกที่ไม่รู้จักได้อย่างไร

อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา วันว่างว่างของหญิงใหญ่ เมื่อดาราสาวโดนยมทูตเก็บวิญญาณผิดพลาด จนต้องมาอยู่ในร่างของชายาผู้ไม่เป็นที่ต้องการของสามี แต่กลับเป็นที่ต้องการของชายหนุ่มงานดีอีกหลายคน ชีวิตท่ามกลางหนุ่มๆที่พัวพัน จะเข้ามาช่วยหรือทำให้ชีวิตพัง เมื่อดาราสาวโดนยมทูตเก็บวิญญาณผิดพลาด จนต้องมาอยู่ในร่างของชายาผู้ไม่เป็นที่ต้องการของสามี แต่กลับเป็นที่ต้องการของชายหนุ่มงานดีอีกสามคน เอ๊ะ...หรืออีกหลายๆคน ชายหนุ่มคนแรก เพื่อนรักวัยเด็ก ที่เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกัน ชายหนุ่มคนที่สอง องค์ชายหนุ่มน้อยที่เป็นเพื่อนคนเดียวในวังหลวง ชายหนุ่มคนที่สาม หัวหน้าพรรคชื่อดังที่เข้ามาพัวพันกันอย่างไรก็ไม่รู้ได้ นางฟื้นขึ้นมาด้วยอาการสูญสิ้นความจำ ชีวิตอยู่ท่ามกลางหนุ่มๆที่เข้ามาช่วยหรือเข้ามาทำให้ชีวิตพัง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการ ตัวละคร ชื่อแคว้นและสถานที่ไม่มีอยู่จริง หากเรื่องเล่าจากฝั่งนางเอกจะใช้ภาษาปัจจุบัน นอกจากนั้นจึงจะเป็นภาษาจีนโบราณ แนวเรื่องนางเอกเป็นสาวงามล่มเมืองกับผู้ชายงานดีที่เข้ามาพัวพันหลายคน ไม่มีดราม่าหนักหน่วง เดินเรื่องเร็ว จบดีมีฉากNCบ้างค่ะ

เพื่อบุรุษที่ไม่มีใจ นางถึงกับทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง แต่แล้ว...จุดจบกลับกลายเป็นความตายที่เขามอบให้ นางยังจดจำน้ำเสียงเย็นชาและสายตาที่มองมาอย่างไม่ไยดี ครานี้รู้แล้ว ความรักหาใช่ทุกสิ่ง เซี่ยหรงเหยา บุตรีจากจวนโสวฝู่ สตรีที่ถูกขนานนามว่าเป็นอันธพาลน้อยแห่งเป่ยหมิง หลังถูกชายที่รักสังหาร นางจึงได้เกิดใหม่ และคิดจะถอยห่างจากตัวหายนะเหล่านั้น ใช้ชีวิตให้ดี...เพื่อจะได้ไม่ถูกถูกตีตายเหมือนชาติที่แล้วอีก ทว่า...พี่ชายของมู่หรงจ้าน ที่ได้ยินนางเล่นกู่ฉินครั้งแรก กลับตามติดนางไม่ห่าง คิดจะใช้ชีวิตไปวันๆ กลับต้องพัวพันกับเรื่องยุ่งยาก แต่หลังจากได้ใกล้ชิดชายหนุ่มผู้นั้น นางพบว่าเขาช่างแตกต่างจากน้องชาย และยามนี้ คนผู้นั้นได้เริ่มจริงจังกับนางแล้ว

เขาเหลือบสายตามองแก้มบางที่อยู่ไม่ห่างจากปาก จมูกน้อย ๆ ของนางคลอเคลียอยู่ที่ลำคอของเขาเมื่อก้าวเดิน เขาไม่คิดให้เสียเวลา ลดฝีเท้าในการเดินให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วคิดกำไรด้วยการจูบมุมปากและหอมแก้มของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็แผ่วเบานุ่มนวล เพราะไม่อยากทำให้นางตื่นจนเสียโอกาส มือไม้ก็ลูบไล้ความนุ่มเนียนจนลื่นมือของผิวแท้ ที่มีเพียงผ้าผืนน้อยปิดกั้นไว้ “สตรีขี้เมามันไม่งาม แต่ข้าก็ชอบถ้าเป็นเจ้า” เขาพึมพำชิดริมฝีปากอวบอิ่ม ประทับจูบลงไปแนบแน่นเมื่อวางร่างของนางลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว...

นางขอสมรสพระราชทานเพราะรัก แต่คืนแต่งงาน เขารังเกียจนางและทิ้งไป ห้าปีผ่านไปพระชายาที่ถูกลืม กลับเป็นสตรีที่เขาต้องตามจีบ และศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเขาก็คือลูกชายของตนเอง