หมอมาเฟียคลั่งรักเด็กเปิ่น Novels & Stories

“ไม่หรอกลูก... เมศวร์รักใคร แม่ก็รักคนนั้นแหละ คนเราจะดีจะชั่วอยู่ที่การกระทำ ไม่ใช่ที่ฐานะ” “ขอบคุณครับแม่... ผมรักแม่ที่สุดเลย” ชายหนุ่มสวมกอดมารดาด้วยความซาบซึ้งใจ

ประธานมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่เกาหลังคอแก้เขิน แถเนียน ๆ ไปว่าแค่เผลอกดสั่ง ทั้งที่จริง ๆ สั่งมาแทบจะเปิดเนิร์สเซอรีได้อยู่แล้ว “เอาล่ะ ๆ เลิกเถียงกันเรื่องสุขภาพและเรื่องเห่อลูกสักทีค่ะคุณพ่อคุณแม่ทั้งหลาย” เจไดตบมือแปะ ๆ เรียกสติทุกคนให้กลับมาสนใจแฟ้มตรงหน้า

ยิ่งรู้มาว่าเขาเป็นลูกคนมีอิทธิพล เป็นลูกมาเฟีย ออร่านายน้อยหน้านิ่งโหดๆ ก็เปล่งประกายไปทั่วสารทิศอย่างอัตโนมัติ วาสนาเด็กปีหนึ่งวิศวะเนอะได้เฮดว้ากเป็นลูกมาเฟีย ตอนว้ากคงจะดุจนฉี่ราดแน่นอน เฮ้อ~ เอาไงดี นี่ฉันกำลังจีบลูกมาเฟียเลยนะเว้ย จะไปต่อหรือพอแค่น ี้ดี

พี่เฟยหลงตอบรับคำที่ม๊าฝากฉันไว้ และแน่นอน ฉันร้องไห้เหมือนเด็กน้อยอีกครั้ง ฉันโผเข้ากอดม๊าทันที และซุกหน้าไปที่อ้อมอกของท่าน ฉันรักม๊า รักม๊ามากๆ แม้ม๊าจะดุ จะตีฉัน แต่ฉันไม่เคยโกรธเลย ฉันรู้ว่าทุกอย่างที่ม๊าทำ ท่านทำไปเพราะรักฉันมากๆ "ไปกันได้แล้วลูกๆ ด

เมื่อพูดเสร็จสมองของฉันก็ประมวลผลเสร็จ ตายแล้วยัยมีนแกพูดอะไรบอกไปเนี้ย ปากพาซวยจริงๆ มาเฟียหนุ่มชะงักเพราะเขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไหนกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาแบบนี้เพราะเขาเจอแต่ผู้หญิงที่พร้อมจะถวายตัวให้ตัวเอง แต่กับผู้หญิงตรงหน้านี้เธอกับกล้าต่อปากต่อคำกับผม ได้ ความคิดบางอย่างของผมตอนนี้คือ เด็กสาวตรงหน้าเริ่มหน้าสนใจแล้วสิ “ฉันคงไม่เอายัยเตี้ยแบบเธอมาทำแม่พันธุ์”

เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าหงึกหงัก ขับรถเข้ามาใกล้มาเฟียใหญ่อย่างไร้เดียงสา “ถ้าหล่อจริง มี้คงไม่ทิ้งมามีคลาวด์หรอก (-_-;)” เพียงทำพูดใสซื่อไม่ประสีประสาหลุดออกมาจากเด็กลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ปี กลับทำให้มาเฟียหนุ่มกัดฟันกรอด และเผลอยกมือกุมอกซ้ายเพราะรู้สึกเจ็บราวกับถูกหอกนับ ร้อยทิ่มแทง เขาอยากตกรางวัลความปากดีด้วยการจับโยนลงน้ำป๋อมแป๋มให้รู้แล้วรู้รอด

>นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ มาเฟียคลั่งรัก< ณ สาธารณรัฐอิตาลี ตับ ตับ ตับ!

ในระหว่างที่มาเฟียหนุ่มเผลอเด็กสาวก็ใช้เข่าแทงเข้าที่กลางเป้าโดนแก่นกายใหญ่ที่กำลังดีดผงาดแข็งชันอย่างแรงทำให้มาเฟียหนุ่มคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมานจนล้มตัวลงนอนคำรามอยู่ที่พื้น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำอย่างหนักมือหนาทั้งสองข้างกุมเป้ากางเกงเอาไว้อย่างหวงแหน "นามิ" ม าเฟียหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันขบกรามกรอดดวงตาอำมหิตแดงก่ำอย่างหนักพลางจ้องมองเด็กสาวอย่างเจ็บใจ "อ๊าก!!อ๊ากกกกก!!!" มาเฟียหนุ่มคำรามโฮกขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเด็กสาวเดินตรงเข้ามาใช้เท้าเตะเข้าที่แก่นกายใหญ่อย่างแรงคล้ายกับเตะลูกบอลอย่างไรอย่างนั้น

คำว่า ‘ฆ่า’ ที่หลุดออกมาจากปากของเด็กชายอายุแปดขวบทำให้ฉันตกใจมากจนต้องกอดเขาเอาไว้ให้แน่นกว่าเดิม “พี่จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายฮิโรชิทั้งนั้น” ฉันพยายามบอกและกอดปลอบฮิโรชิเอาไว้ ร่างกายของเขาสั่นมากเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ที่กำลังตกอยู่ในอาการหวาดผวา “ไอ้พวกเด็กที่ติ ดยาแถวตลาดครับ” ฮิโรชิสารภาพเสียงสั่น

>>เด็กเลี้ยงมาเฟีย<< เปิดเรื่องแล้งนะคะ เป็นเรื่องราวของน้องชายพระเอกค่ะ อัพเรื่องแยกไว้ให้แล้วสามารถอ่านต่อได้เลยค่า