Novel & Cerita กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน

สุดท้ายฉันก็ต้องสารภาพไปตามตรงว่ายังคิดถึงพี่ดินอยู่เพราะพี่แดนไทยพูดเหมือนกับว่าอยากให้ฉันกลับไปคืนดีกับพ่อของลูกแต่ฉันเป็นผู้หญิงขี้หึงขี้หวงห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ค่อยได้นานฉันไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดนั้นอีกถ้าเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิม "แต่มันรักกล้วยแล้วกล้วยก็รัก มันไม่ใช่เหรอ" "ค่ะกล้วยยังรักเค้าอยู่แต่กล้วยยังไม่พร้อมจะกลับไป" "พี่ขอถามอะไรกล้วยหน่อยสิ"

ได้แต่บอกตนเองว่า อันหนิงเจ้าไม่มีสิทธิ์ นั่นไม่ใช่คนของเจ้าตัดใจเสีย แล้วไปเริ่มต้นใหม่ อย่างว่าแต่มีสิทธิ์ในตัวของหวังเหล่ยเลย แค่การมีความรู้สึกก็ไม่สมควร รักได้แต่อย่าได้หวังครอบครองอยากได้คนที่ไม่ใช่ของเรา การที่นางได้หวนคืนครั้งนี้ก็เพื่อจะมาแก้ไขให้ถูกต้องมิใช ่หรือ อย่าได้ลืมว่าการมาที่นี่คืออะไร

“ท่านคือรักแรกของข้า และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป แต่ว่าหยางจิ่ง การกลับมาในชาตินี้มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย ข้าเองยังจดจำเรื่องที่ท่านทำในชาติก่อนได้ แต่ทว่าข้าไม่ได้เกลียดท่าน ท่านเองก็ยังอยากมีโอกาสเปลี่ยนเรื่องราวใหม่ ข้าเองก็เช่นกัน ในเมื่อข้ามีโอกาสได้ย้อนกลับมาใหม่ ข้าก็คว รมีโอกาสที่จะได้เลือกสิ่งใหม่เช่นกัน หวังว่าท่านจะเข้าใจข้านะ” หยางจิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มขมขื่น ก่อนจะเอ่ย “เดิมที ตั้งแต่วันที่เจ้ากลับมาจากแคว้นเยี่ยน ข้าก็พอเดาออกแล้ว ว่าอาจจะไม่ได้ใจของเจ้าอีก”

“หึ! เธอไม่ต้องห่วงความรู้สึกพี่ไปหรอกแป้ง พี่สัญญากับตัวเองเมื่อหลายปีก่อนว่าถ้าพี่ทำใจได้เมื่อไหร่พี่จะกลับมา และในวันนี้พี่ก็ทำใจลืมเธอได้แล้ว ไม่ต้องห่วง” ผมพูดเพื่อทำให้เธอสบายใจขึ้นเท่านั้นเอง ใบหน้าแสนหวานกับคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง เหมือนกับว่าเธอเองก็คงลืมผมได้แ ล้ว ยอมรับตามตรงว่ายังรักอยู่ แต่ไม่ได้อยากกลับไปหรืออยากได้เธอคืน ภายในใจยังหวังดีและเป็นห่วงเธอในแบบที่ผมเคยเป็น เพียงเห็นเธอสบายดีผมก็ดีใจ

เธอกลับบ้านมาพร้อมพี่รุต พ่อกับแม่ยังไม่ได้กลับแต่ก็ตามมาหลังจากนั้นไม่นาน เพราะข้อความที่พี่รุตส่งไปบอก ตอนท่านกลับมาถึงบ้านพวกเธอก็เข้าห้องกันไปแล้ว พวกท่านจึงยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกชายตัวเอง เธอกลับมาถึงเชียงใหม่ในช่วงเย็นของอีกวัน กลับมาใช้ชีวิตตามปกติที่เคยอยู่มาจนชิน แม้จะแค่ระยะเวลาปีกว่า แต่การกลับมาในครั้งนี้เธอแบกความหวังเล็กๆ ที่เขาสัญญากลับมาด้วย

ก็อย่างที่เขาว่ากันว่า อะไรที่คนเรามักโหยหาที่จะได้มาครอบครอง แต่พอเมื่อไหร่ที่ได้ครอบครองแล้ว สักพักก็จะเบื่อ และเมื่อถึงวันนั้นเขาก็ต้องกลับมามองที่ฉัน คนที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด. ความหวังที่เพิ่มขึ้นในหัวใจ ทำให้ฉันมีแรงที่จะสู้ต่อไป ฉันจะสู้เพื่อคนที่ฉันรักมานาน ฉ ันเหมาะสมที่จะเป็นสะใภ้ของตระกูลธิพัฒน์เดชะไพศาลที่สุด...

ป้าหวังแจ้ง “เนี่ยนเนี่ยน ในที่สุดเธอก็กลับมาได้เสียที ฉันรอเธอตั้งนานแล้วเนี่ย” เฉิงหว่านซินวางนิตยสารลง

เตชินเงียบไม่ตอบ ณัชชาจึงเอ่ยต่อว่า " พี่อย่าไปหวังอีกเลย ว่าจะได้คุณพิมกลับคืนมา อย่าหวังว่าคุณพิมจะให้อภัย เพราะการง้อแบบพี่มันไม่ได้แสดงถึงความจริงใจที่พี่มีต่อคุณพิมเลยสักนิด

เฟิงหย่าเสวี่ยพยักหน้า นางมองดูผู้อพยพที่ค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยความรู้สึกอิ่มเอิบใจ ความหวังที่กลับคืนมาอีกครั้งทำให้นางรู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดไม่สูญเปล่า ท่ามกลางความหนาวเหน็บและความโกลาหล แสงแห่งความหวังได้ส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง แม้จะเป็น

คนถามรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางชักอยากกลับไปเป็นสตรีอ่อนแออีกครั้ง รอให้เขาคนที่นางมีใจไม่ต่างกัน โอบอุ้มประคองไว้ทุกความรู้สึก ‘อยากถูกรัก และอยากลองรักอีกสักครั้ง’ “กลับมาแล้วขอรับ ตอนนี้น่าจะใกล้เดินทางมาถึงเต็มที” “แล้วมีเรื่องใดอีก ท่านคล้ายอยากพูดบางอย่าง”