หลงกลรักวิศวะร้าย Novels & Stories

ปรายฟ้ารู้สึกหมดคำพูดกับความยึดติดในเหตุผลของเขา มือเรียวกำแน่นจนสั่นเทา “ผมแค่พูดตามความเป็นจริง” ภาคภูมิกล่าว “และผมก็หวังว่าครั้งหน้า คุณจะทำความเข้าใจหลักการพื้นฐานของวิศวกรรมให้มากกว่านี้ จะได้ไม่สร้างปัญหาซ้ำซากให้คนอื่นอีก”

Bad Engineer 29 - รู้ใช่ไหมว่าจะฉันจะจัดการกับเธอยังไง ทางด้านไฟ @ตึกคณะวิศวะ

คณะบริหาร "เดินผ่านทุกวัน ไม่เคยเห็นว่าเขาจะสนใจเลย พรุ่งนี้กูไม่ไปแล้วนะ เบื่ออีตานั่น แซวอยู่ได้" คาเทียร์บ่นพึมพำ เธอไม่ชอบผู้ชายเรียนวิศวะเลย ถึงพ่อเธอจะเป็นศิษย์เก่ามาก่อนก็เถอะ ผู้ชายท่าทางเถื่อน ๆ พวกนั้น ไม่พ้นนิสัยก็คงเถื่อนไม่ต่างกัน

ลมถามเพื่อนสาว. "สโลแกนของวิศวะอะนะ" เธอก็เคยได้ยินแถมเห็นสาวคณะอื่นหมายตาใครถ้าคู่กันแล้วหนุ่มวิศวะก็สวมสร้อยให้แปลว่าถูกใจ

ทางด้านของเพนตี้วันนี้เธอมากินข้าวที่ตึกวิศวะ เอาตามความจริงก็คือมาทุกวันเพราะยัยเพื่อนตัวดีเนี่ยแหละ หลงผู้ชายตามมามองหน้าเขาทุกวัน ตั้งแต่แอบชอบจนตอนนี้ได้คบกันแล้ว แต่เธอแปลกใจอยู่อย่างหนึ่งว่าจู่ ๆ ปอร์เช่ก็เปลี่ยนใจมาจีบเพื่อนเธอซะอย่างนั้น ทั้งที่อุตส่าห์แ อบชอบมาตั้งแต่ปี 1 จะว่ามันแปลกอยู่นะ หรือว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง "แว่นฉันไปก่อนนะคืนนี้จะไลน์หา" เพนตี้เท้าคางมองหน้าเพื่อนที่ตอนนี้ดูอินเลิฟสุด ๆ "ฉันดีใจนะที่แกมีความสุข ขอให้มันรักแกจริง ๆ นะหม้อแกง"

ล้เลียตั้งแต่ข้างแก้มของเขาจนถึงติ่งหูก่อนจะถูกขบเม้มเบา ๆ เสียงหอบหายใจของอีกฝ่ายยิ่งทำให้เจโรมอยากมากขึ้นกว่าเก่า “เราจะเอากันไหม” คนใต้ร่างถามเสียงสั่น “อยากให้กูเอามึงไหม” วิศวะหนุ่มละหน้าขึ้นมาจากต้นคอขาวนวลนั้น จ้องมองคราบน้ำลายที่เขาทิ้งไว้ก่อนใช้น ิ้วปาดมันเบา ๆ

คณะวิศวะ บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวะวันนี้ดูจะหนักอึ้งและขุ่นมัวเป็นพิเศษ รอบกายของเลโออบอวลไปด้วยกลุ่มควันบุหรี่สีขาวที่ถูกพ่นออกมามวนแล้วมวนเล่าอย่างไม่ขาดสาย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ บัดนี้กลับบึ้งตึงและเต็มไปด้วยร่องรอยของความขุ่น มัวที่สลัดไม่พ้น เวกัสที่นั่งสังเกตอาการเพื่อนสนิทมาพักใหญ่ถึงกับขมวดคิ้ว เขาเห็นความร้อนรุ่มในแววตาของเพื่อนสนิทที่ดูจะมากกว่าการหงุดหงิดเรื่องเรียนหรือเรื่องทั่วไป

เสียงเฉอะแฉะของรูรักที่โดนเอ็นร้อนสอดแทรกเข้ามาไปละ กลีบเนื้อผุดออกจนแดงเปล่ง “อื้ม...ที่รัก อ๊า เสียวมั้ยคะ” “หื้ม....เสียว” ลิ้นร้อนเลียวนรอบ ๆ ย้อนปทุมในขณะที่ร่างบางยังเคลื่อนไหวเอว แขนเรียวคล้องคอเขาพรางลูบไล้ไปตามท้ายทอย

การกระทำของแอริน มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ฝั่งตรงข้ามตึกของคณะวิศวะ ตรงนั้นคือลานจอดรถของคณะบริหาร ชายหนุ่มร่างสูง สวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกระเบียบ สวมแว่นตาทั้งที่สายตาไม่ได้สั้นขนาดนั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่กำลังหยอกล้อกับรุ่นพี่คณะวิศวะ ในมือคีบบุหรี่ที่เ พิ่งจุดสูบ ระงับอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัว

ฉันฉีกยิ้มกว้างวันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขอีกวันในชีวิต ได้อยู่กับสิ่งที่ชอบกับคนที่ฉันรัก ไม่มีอะไรที่จะสุขไปมากกว่านี้อีกแล้ว "ถ้างั้นรีบไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดหนา ๆ ได้แล้วค่ะ" "มีเซอร์ไพรส์อีกใช่ไหมคะเนี่ย…" ฉันมองเขาอย่างรู้ทัน "ถ้าอยากรู้ก็ต้องรีบอาบน้ำค่ะ พี่รับรอง ว่าคืนนี้แน่นอนว่ามิวต้องชอบมากกว่านี้อีกแน่" ขยันทำให้ฉันตกหลุมรักเสียจริง รุ่นพี่วิศวะตัวร้าย…แค่นี้ก็หลงกลไม่รู้จะรักอย่างไรเสียแล้ว