เสียใจ Novels & Stories

ชาติก่อนถูกสามีทำร้ายจิตใจนางจนต้องตรอมใจตาย เกิดใหม่ชาตินี้นางตั้งมั่นในใจว่าจะไม่แต่งงาน แต่เหตุใดแผนการของนางต้องมาพังลงเมื่อได้เจอกับเขา...นักปราชญ์หนุ่มสุดเย็นชา

กู้เฉิงเหยียนกำลังจะแต่งงานกับรักแรก เจียงหร่านที่อยู่กับเขามาเจ็ดปีกลับไม่ตีโพยตีพาย แล้วยังช่วยจัดงานแต่งให้พวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ด้วย วันที่เขาจัดพิธีมงคลสมรส เจียงหร่านก็สวมชุดเจ้าสาวเช่นกัน บนถนนอันกว้างใหญ่ รถแต่งงานสองคันแล่นสวนกัน ตอนที่เจ้าสาวทั้งสองแลกช่อดอกไม้กัน กู้เฉิงเหยียนได้ยินเสียงเจียงหร่านบอกว่า “ขอให้มีความสุขนะ!” กู้เฉิงเหยียนไล่ตามอยู่ไกลหลายสิบกิโลเมตร ถึงได้ตามรถแต่งงานของเจียงหร่านทัน เขาดึงเจียงหร่านเอาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจียงหร่าน เธอเป็นของฉัน” ผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถแต่งงานแล้วดึงเจียงหร่านเข้าไปกอด “ถ้าเธอเป็นของคุณ แล้วผมล่ะเป็นใคร?”

การอยู่เป็นของตายที่ยังมีลมหายใจ เพื่อเฝ้ามองผู้ชายที่เคยรักคั่วกับผู้หญิงอื่น ‘มันเจ็บนะ’ ที่ทนอยู่ทุกวันเพื่อเลี้ยงรัก เด็กชายที่เขาไม่ต้องการให้เกิดมา เธอเฝ้ารอวันที่ตัวเองหมดใจเพื่อจากไปอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวด

เธอคงจะผิดมากสินะที่เกิดมาไม่มีพ่อมีแม่เหมือนคนอื่นเขา เป็นเพราะเธอเป็นเด็กกำพร้าเหรอ? มันถึงทำให้ทุกคนถึงได้เกลียดเธอขนาดนี้ เธอคงจะผิดจริงๆผิดที่เธอเลือกเกิดไม่ได้ เธอไม่ได้อยากเป็นเด็กกำพร้าเลย ถ้าเธอเลือกได้เธอก็ต้องการเกิดในครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนกับคนอื่นเขา.. การที่เธอเติบโตจากสถานสงเคราะห์… มันทำให้เธอดูเป็นคนไม่ดีไปเลยใช่ไหม.. ถึงแม้ว่าเธอจะถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่ดีแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขโมยลูกของเธอไปจากอ้อมกอดของเธอ…

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยน รักแรกของเวินถิงเยี่ยนดันเดินทางกลับมจากต่างประเทศ ในคืนนั้น เจี่ยนจือพบว่าเวินถิงเยี่ยนพร่ำเพ้อถึงรักแรกขณะกำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ที่แท้ นี่ก็คือเหตุผลที่เวินถิงเยี่ยนไม่เคยแตะต้องเธอเลยนับตั้งแต่แต่งงานกันมาห้าปี "เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงกลับมาคนเดียว น่าสงสารมาก ฉันแค่ช่วยเธอในฐานะเพื่อน" เวินถิงเยี่ยนว่า "เข้าใจแล้ว" เธอขานรับ "เจี่ยนจือ ฉันเคยรับปากเฉิงเฉิงว่าจะไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอที่เกาะ ฉันแค่ทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้" "ดี" เธอตอบ "เจี่ยนจือ งานเลี้ยงนี้ต้องการผู้ช่วยที่ออกหน้าออกตาได้ เฉิงเฉิงเหมาะสมกว่าเธอ" "อืม ไปเถอะ" เธอตอบ ตอนที่เธอไม่โกรธ ไม่ร้องไห้และไม่โวยวายอีกต่อไป เขากลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมา จึงย้อนถาม "เจี่ยนจือ ทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ" เธอก็ต้องไม่โกรธอยู่แล้วน่ะสิ เพราะเธอเองก็กำลังจะจากไปแล้วเหมือนกัน เธอเบื่อหน่ายกับชีวิตแต่งงานที่นิ่งสนิทเหมือนน้ำตายมานานแล้ว จึงแอบเรียนภาษาอังกฤษ สอบไอเอล และแอบยื่นใบสมัครเรียนต่อต่างประเทศเงียบ ๆ ในวันที่วีซ่าอนุมัติ เธอก็โยนใบหย่าให้เขา "เลิกล้อเล่นได้แล้ว ไม่มีฉันแล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง" เวินถิงเยี่ยนถาม ไม่นานเธอก็ซื้อตั๋วเครื่องบิน บินไปทวีปยุโรป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ตอนที่เขาเห็นข่าวเธออีกครั้ง ก็คือวิดีโอที่เธอสวมชุดสีแดงร่ายรำสไตล์จีนอยู่กลางอากาศในต่างประเทศ วิดีโอนั้นโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต... "เจี่ยนจือ ต่อให้ไปไกลสุดขอบฟ้า ฉันก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ได้!" เขากัดฟันพูด

เขาไม่เคยรัก เธอเองก็เหนื่อยจะรั้ง หากการเป็นกำลังใจให้กันมันยาก งั้นก็แยกกันอยู่ไปเลยจะดีซะกว่า

เขาเป็นคนอันตรายสำหรับหัวใจของเธอ เดิมทีก็ไม่คิดหวังสูงยุ่งกับผู้ชายคนนี้ แต่จู่ ๆ หนุ่มฮอตอย่างรุ่นพี่วิศวะคนนี้ก็เข้ามาหาเธอ เขาทำดีกับเธอดูแลเอาใจใส่ ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอหวั่นไหว จนกระทั่งเธอยอมปล่อยตัวปล่อยใจเพราะคิดว่านั่นคือความรัก จนมารู้ความจริงว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่การเดิมพันเพียงเท่านั้น

เอเลนอร์ แอชฟอร์ด คือกุหลาบงามแห่งลอนดอน เธอเกิดมาในตระกูลเอิร์ลผู้มั่งคั่ง แต่พ่อของเธอกลับผลาญสมบัติไปกับการพนันจนสิ้นเนื้อประดาตัว ทิ้งหนี้มหาศาลไว้ก่อนจะจบชีวิตลง ทางเดียวที่ครอบครัวจะรอดจากการถูกยึดคฤหาสน์และไม่ต้องไปนอนข้างถนน คือการรับข้อเสนอของ "เซบาสเตียนเขาคือลูกชายคนงานในเหมืองที่เคยถูกพ่อของเอเลนอร์ขับไล่ออกไปอย่างทารุณในอดีต แต่ตอนนี้เขากลับมาในฐานะมหาเศรษฐีเจ้าของโรงงานถลุงเหล็กที่ร่ำรวยที่สุด เขาซื้อหนี้ทั้งหมดของแอชฟอร์ดไว้ แลกกับการที่เอเลนอร์ต้องแต่งงานกับเขา เอเลนอร์ติดต่อกับจูเลียนเพื่อหาทางหนี แต่เธอกลับค้นพบความจริงที่น่าใจหายว่า จูเลียนคือคนที่ร่วมมือกับนายธนาคารปั่นหัวพ่อของเธอให้ล้มละลายเพื่อหวังจะฮุบที่ดิน และเซบาสเตียนต่างหากที่เข้ามาขวางไว้ ในคืนพายุเข้า เอเลนอร์เห็นรอยแผลเป็นบนหลังของเซบาสเตียน ซึ่งเกิดจากการถูกโบยเมื่อครั้งเขาเป็นเด็กรับใช้ในบ้านของเธอ เพราะแอบเด็ดดอกกุหลาบมาให้เธอ คืนหนึ่งเซบาสเตียนเมาและสารภาพความในใจว่าเขาไม่ได้ต้องการล้างแค้นตระกูลเธอ แต่เขาแค่ต้องการ คู่ควรกับเธอ แม้จะต้องใช้วิธีที่สกปรกที่สุดเพื่อให้ได้เธอมาครอบครองก็ตาม

อยู่ด้วยกันมาหลายปีสุดท้ายกลายเป็นตัวแทนของรักแรก เมินเฉย เย็นชา ไม่เห็นค่า ที่แท้ก็แค่ไม่รัก " คุณให้มันมาอยู่ในบ้านเราได้ยังไง" " ทีคุณยังพาเมียเก่าเข้ามาอยู่ในบ้านได้เลย แล้วทำไมฉันจะพาผัวเก่าเข้ามาอยู่บ้างไม่ได้"