Novel & Cerita 純愛

เด็กชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาตอนที่ภัคธีมายืนอยู่คนเดียว เธอรีบรับจดหมายนั้นเอาไว้ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำ พอคลี่อ่านข้อความในจดหมาย ก็เป็นจดหมายของธร เขาอยากมอบของขวัญให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก ขอแค่ได้เจอหน้าเธออีกครั้งเท่านั้น

ไม่โกรธกันใช่ไหมคะพี่ทัพ เมื่ออารมณ์พุ่งทะยานชายหนุ่มก็กลืนกินหญิงสาวโดยลืมแม้กระทั่งการป้องกัน ความสุขที่ไม่เคยพานพบทำเอาร่างบางรู้สึกเหมือนมีพลุจุดขึ้นมันสวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยความน่ากลัว หลงระเริงในความสุขจนกระทั่งเขาเอ่ยบอกรัก ชื่อที่ไม่ใช่ชื่อเธอ “รักปลาย ทัพรักปล าย” น้ำตาเม็ดโตไหลออกมา เธอนอนบนเตียงหันหลังให้เขาแต่ร่างสูงไม่ยอมปล่อยดึงร่างบางเข้าไปกอดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

เขายิ้มเมื่อเธอด่า “เป็นโรคจิตหรือไงคะ พลอยด่าพี่อยู่นะคะ ทำไมถึงยังยิ้มอยู่อีก” “แฟนด่าแปลว่าแฟนรัก” เขาชอบให้เธอสนใจเขา ด่าก็ไม่เป็นไร เขาก็รับฟัง เธอจะทำอะไรกับเขาก็ได้ ขอแค่ให้เธออยู่กับเขา สนใจเขา เจตน์ไม่ชอบให้เธอสนใจอย่างอื่นหรือคนอื่นมากกว่าเขา

เด็กสาวเอ่ยตอบด้วยเสียงหายใจปะปนกับเสียงหอบจาการวิ่งตามหาตึกคณะเป็นเวลาร่วมชั่วโมง “ฉันมิ้ลเชค เธอล่ะชื่ออะไร?” “น้ำหนา…” คนตัวเล็กยังแนะนำตัวไม่ทันจบดีก็ต้องชะงักไปกลางคัน เมื่อฝ่ายตรงข้ามมิ้ลเชคสมชื่อดูได้จากหน้าอกคัพดีที่กระเพื่อมไหวเวลาเธอก้าวเดิน ไหนจะบั้นท้ายที่เด้ง งอนราวลูกบอลโยคะชนิดที่เรียกว่า น้อง ๆ นิกกี้มินาจเลยก็ว่าได้ประกอบกับการแต่งตัวที่ดูเป็นแฟชั่นจ๋าตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งต่างกับเธอราวฟ้ากับเหว

​“ก็พัดชา...พัดชาที่เคยไปช่วยพี่เก็บขยะด้วยหนก่อนไง” ​“อ้าวเฮ้ย” หวานใจถึงกับเบิกตาโต พัดชาที่ว่า คือสาวร่างเพรียว หน้าใส ลุ๊คของหล่อนคือสาวหล่อ...หืม? ​“นั่นมันทอมนะไอ้นาวิน”

ฮ่องเต้เริ่มเล่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่มีเพียงนางได้ยิน “เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงทหารยามธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ ทว่ากลับทำให้ความสัมพันธ์ของเรามีความบริสุทธิ์และจริงใจ” เจียงหนิงยิ้มและตอบอย่างอ่อนหวาน “ท่านดูโดดเด่นยิ่งกว่าใครในชุดองครักษ์ และสำหรับข้า แค่เ ป็นสาวใช้ที่ไม่มีความพิเศษอะไร การได้พบรักกับท่านมันเป็นความรักที่ธรรมชาติและเรียบง่ายเพคะ”

กิริยาน่ารักน่าเอ็นดูจนชายหนุ่มอดใจไม่ไหวต้องขโมยหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่ นั่นแหละถึงทำให้สาวน้อยรู้สึกตัว ก้มหน้าแดงก่ำนิ่งไม่กล้าสบประสานกับนัยน์ตาหวานซึ้งคู่นั้นแม้แต่เสี้ยวนาที ดวงหน้าสวยหวานซีดสลับแดงด้วยความเขินอายเหลือคณา พยายามทุบตี จิกข่วนไปทั่วอกแกร่งเ พื่อให้เขาปล่อย แต่พ่อคนหนังหนาก็ไม่สะทกสะท้าน จนเธอเหนื่อยหัวเหอยุ่งเหยิง หอบตัวโยนในวงแขนแกร่ง ไม่นานก็ผล็อยหลับไปในสภาพที่ใบหน้าจิ้มลิ้มซบอยู่ตรงอกกว้างโดยไม่รู้ตัว