虐戀 นิยาย & เรื่องราว

ภัคธีมาร้องไห้อย่างหนัก เธอกอดธรเอาไว้แนบอก สะอึกสะอื้นออกมาจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด การได้รักใครสักคนมันดีมากๆ แต่การได้รักแล้วไม่ได้อยู่ด้วยกันมันทรมานและเจ็บปวดเหลือประมาณ

อน _________________ ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ก่อนถึงบริษัท GB เกล็ดมุกปัดหน้าจอมือถือด้วยนิ้วอันสั่นระริก ภาพที่โชว์เต็มจอ แทบไม่ต้องเดาถึงความสัมพันธ์ของบุคคลทั้งสองในนั้น เธอเจ็บปวดกับความจริงที่ต้องเผชิญ เขาไม่เคยรักเธอเลย เธอมีค่าแค่ตอนที่อยู่บนเตียงเท่านั้น แค่คิดก็อยากจ ะอาเจียนให้กับความโง่งมของตัวเอง อยากจะหลอกตัวเองต่อไปอีกสักหน่อย แต่คงไม่มีวันนั้นแล้ว ในเมื่อเขาเปิดตัวผู้หญิงคนนั้นในฐานะสำคัญที่เธอไม่มีวันได้เป็น

ใบหน้าคมซบลงที่พวงมาลัยน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาช้าๆ เธอไม่ใช่รักแรกแต่กลับเป็นรักที่ฝังใจและทุ่มเทมากที่สุด ตามตื้อหลายปีก็ยังไม่ใจอ่อนทว่าพอได้คบกลับเหมือนว่าทุกอย่างไม่เดินหน้าไปไหนเลย คงต้องพยายามมากกว่านี้ การจะคว้าใจของหญิงสาวไม่ง่ายเลย เพราะเธอไม่มีหัวใจเนื่องจากฝา กไว้กับใครอีกคนมาแสนนาน

ขนาดเขาง้อและขอโทษเธอยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากเขาเลย ทำไมเธอจะเข้าใจไปว่า ‘เขายังรักอีกคน’ บ้างไม่ได้ล่ะ ยิ่งเห็นแพนนีญาร์ในวันนี้เธอก็ยิ่งอยากลาออกพรุ่งนี้เลย ‘เสียใจ’

คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง

“ขอบคุณมากค่ะที่ให้กำลังใจ ฝากตัวด้วยนะคะ พี่กวิน” “ครับ” น้ำตาล นาตาลี มองสบตากับพระเอกในดวงใจของตัวเองนิ่งนาน เธอหลงรักความหล่อและมีเสน่ห์ของผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่เขาแสดงละครเรื่องแรก จากนั้นเธอก็ปฏิญาณตนเลยว่าจะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นนางเอกละครที่ได้ตำ แหน่งคู่จิ้นกับเขาแทนที่มะลิสุดสวยดอกนั้นให้จงได้ และวันนี้ ความฝันของเธอก็เป็นจริงแล้ว

วอยู่นะ ​หวานใจถอนใจ ความรักอะไรนี่ ก็ดีหรอกนะ แต่บางทีก็เหมือนกับเหรียญสองด้าน เพราะมันก็ปะปนมาด้วยความทุกข์ และจะทุกข์หนักเสียด้วยสิ ทุกข์มากกว่าสุขหรือเปล่า? หวานใจไม่อยากตัดสิน แต่ดูจากท่าทางของน้องชาย มันก็กำลังจะเป็นไปตามนั้น ดูเอาเถอะ ต้องทนมาหวานอมขมกลืน เฝ้า มองหญิงที่รักแอบปลื้มผู้ชายอื่น เธอเองไม่เคยเฉียดใกล้กับคำว่าความรัก อ้อ...เคยมีบ้างรักแรก แต่ก็เป็นเหมือนรักแบบเด็กๆ ชื่นชมอีกฝ่ายเสียมากกว่า เหมือนชอบดาราขวัญใจอะไรแบบนี้

แพรไหมหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงวัตถุที่ถูกเขาครอบครองอย่างไร้สิทธิ์ที่จะต่อต้าน บทรักที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเป็นไปอย่างเร่าร้อนและรวดร้าว เป็นการสูญเสียครั้งสำคัญในชีวิตของเธอภายใต้เงื่อนไขที่แสนเจ็บปวด รุ่งเช้า แพรไหมลืมตาขึ้นมาในห ้องที่ไม่คุ้นเคย แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านบางเบา เธอหันไปมองข้างกายแต่ไม่พบเพทาย มีเพียงร่องรอยยับย่นของผ้าปูที่นอนเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ แพรไหมรีบลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

“ไม่เลยสักนิด” “แล้วทำไมหนูถึงไม่เชื่อ” “โธ่เตีย เรื่องมันแฟนตาซีแบบนี้จะให้หนูเชื่อลงยังไงล่ะ นี่มันนิยายชัด ๆ”

ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้นอกจากร้องไห้ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา "ร้องอะไรเยอะแยะวะ หยุดร้องได้แล้วยัยขี้แย" "นารักคุณอิฐ รักที่สุดเลย" "อืม ฉันรู้ว่าเธอรักฉันแต่...แต่ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอตอนนี้มันคือความรักหรือเปล่า แต่ฉันบอกได้แค ่ว่าฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนไม่เคยต้องการใครมากเท่าเธอไม่เคยอยากอยู่กับใครมากเท่าเธอไม่เคยร้องขอใครเหมือนที่ฉันร้องขอจากเธอ มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวถ้าฉันจะขอให้เธอรอ...เธอรอได้ไหมรอให้ฉันมั่นใจแล้วฉันจะบอกกับเธอว่าฉันรักเธอหรือเปล่า"