Tuwing pumapasok ako sa klase, naiisip ko agad kung paano mabubuhay ang panitikan sa labas ng libro. Mahilig akong gumawa ng maliliit na eksperimentong pampagtuturo: halimbawa, babasahin namin ang unang talata ng isang nobela at hahayaan ko munang mag-buo ng haka-haka ang bawat isa tungkol sa panahon, emosyon, at layunin ng awtor. Pagkatapos, magsasagawa kami ng close reading kung saan hinahati-hati namin ang pangungusap at sinusuri ang salita, ritmo, at mga imahe.
Madalas kong sinasama ang performance bilang bahagi ng leksyon — pagbabasa nang may damdamin, monologo, o kahit mini-drama. Nakakatulong ito para maramdaman ng mga estudyante ang tono at boses ng teksto. Pinagsasama ko rin ang creative writing: hinahayaan silang gumawa ng alternatibong pagtatapos o sumulat ng tula na may parehong tema. Sa huling bahagi, may reflective na talakayan at simpleng rubric para sa feedback, kaya hindi lang marka ang napupunta kundi pag-unlad ng pang-unawa. Para sa akin, epektibo ang pagsasanib ng analisis at paggawa — hindi sapat na pag-aralan lang; dapat maranasan din ang panitikan.