5 4 3 2 1 สุขสันต์วันลา

5 4 3 2 1 สุขสันต์วันลา

last update最終更新日 : 2025-09-16
作家:  นิราอร連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
52チャプター
793ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

อ่านฟิน

อิสระ

วันไนท์สแตนด์

เคาท์ดาวน์

"บิวแค่ต้องการพี่ภัค" หัวใจของภคภัทรกระตุกโลด ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆ หรี่แคบลง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของหญิงสาว "ต้องการในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งต้องการผู้ชายคนหนึ่ง" คนที่เพิ่งจะบอกว่าต้องการเขากล่าวย้ำ เสียงลมหายใจสั่นพร่าทอดยาวดังเข้ามาในโสตประสาทของบุญญาพร แต่เพียงแค่นั้นขนกายของหญิงสาวก็ลุกเกรียว ราวกับถูกลูบไล้ด้วยฝ่ามือหยาบใหญ่คู่นั้น

もっと見る

第1話

EP.1 บทนำ

Regina’s POV

Pregnant?

I blinked. The word didn’t land right away. It hovered in the air between me and the doctor, strange and unreal, like it belonged to someone else. My heart skittered in my chest. A prickling heat crept up the back of my neck.

It was my twenty-seventh birthday. I’d come in bracing for heartbreak. I’d practiced disappointment: the brave smile, the nod, the half-hearted “maybe next time.” I hadn’t prepared for this.

“You’re pregnant,” the doctor repeated, gentler now. “Early, but viable.”

My hands shook. I pressed them against my thighs. After the hell I went through, after six months off my medication, after white-knuckling through insomnia, after crying myself hollow... I was finally going to be a mother.

I had to bite down hard on my lip to contain the sob.

“The fetus looks healthy,” the doctor said gently, flipping through my chart. Then came the pause. His brows tightened. “But Regina... you stopped your medication six months ago?”

I nodded. “I needed to.” My voice dropped. “To try for a baby.”

He set the chart down. “Without medical supervision?”

“I know it wasn’t ideal. But I’ve been fine. Mostly. I would’ve said something if I felt I was slipping,”My hand went to my abdomen on instinct. “I wanted this baby more than anything.”

“Does your husband know?”

I looked away. Shame tightened around my throat like a fist. “No. Please… don’t tell him. He doesn’t know about… any of it. The meds. The diagnosis.”

Maxwell couldn’t know about my bipolar disorder and severe insomnia. Or the way my foster father abused me in ways I don’t want anyone to know. There were things I buried so deeply, even I couldn’t touch them most days.

Even to Maxwell.

Especially to Maxwell.

The doctor sighed, clearly torn, but moved on."This has to be temporary, Regina. Your mental health affects not just you, but now your child as well." I didn’t answer. My throat was thick with everything I didn’t want to admit.

He softened. “If anything changes, you come in. No waiting. Understood?”

I nodded, eyes stinging. “I will. I promise.”

When I finally left, I practically ran. Out into the air that suddenly felt too thin. Every step home was a tug-of-war, light and heavy all at once. I pressed a hand to my stomach again.

You’re here. I’ve got you now.

When I opened the front door, my pulse was still hammering. I was going to tell Maxwell. I had to.

I took a couple of steps inside before I froze as my eyes fell onto the sight awaiting me.

Maxwell with... Morgana.

Morgana used to be my friend in architecture school,  but now she was more like Maxwell’s right-hand person. I was the one who brought her into the company years ago. Slowly, she shifted from assistant to something closer, someone Maxwell trusted and relied upon. 

She was the root for all the problems Maxwell and I had, and at the moment, it seemed like she wasn’t only the root, but the entire trunk.

The two weren’t kissing or anything. They weren’t even touching. In all honesty, they didn’t have to be. The way her shoulder leaned in subtly toward him, the way his eyes softened when she laughed. He used to be like that towards me only.

From where I stood, the air between them crackled in a way that didn’t belong to casual friendships.

My pulse stuttered as a thousand alarms rang in my head.

Morgana had been around a lot lately. Too much. Ever since she joined the company and slowly started filling in for me, replacing me. And Maxwell let her. Encouraged her, even.

I swallowed thickly and straightened up my shoulders before walking up to where they both sat on the couch.

I forced a smile. “Hey,” I said gently. “Didn’t mean to interrupt.”

When Maxwell’s eyes met mine, his gaze darkened. I stopped short once more because I had never seen him look at me with such coldness. Was our relationship strained now?

“Pretending to care again?” he sneered as he stood up languidly, his cold eyes still locked onto mine.

I blinked. The words hit harder than I expected. “Maxwell…” I started, voice soft, “I was going to make dinner. You’ve barely eaten today, and I-”

He scoffed. “Spare me. You don’t get to play the doting wife now. That’s rich, coming from someone who vanishes for hours without a word. Always secretive. Always ‘fine.’”

I flinched. “I was at the doctor. I-”

“And I’m supposed to just believe that?” he snapped. “You only care when it’s convenient for you. When you want something.”

My chest tightened. “That’s not fair.”

“Neither is being married to someone who hides everything,” he said flatly, cutting me off again.

“Let’s not do this on her birthday,” she cooed gently, before walking over to the open kitchen counter and pouring both of us a glass of juice.

“Happy birthday,” she said, handing me one of the glasses and clinking hers against mine.

I pressed my lips together, hard. Swallowing the bitterness down, I took a sip of the juice and just as I was about to thank her–

“Congratulations,” she whispered, leaning in close, eyes filled with something I couldn’t read. “You’re about to lose your husband.”

A shudder went through my body at her words. My heart pounded and my knees went weak, but I forced myself to stand upright.

“Can you really enjoy your birthday like this?” Maxwell’s voice boomed again. His face was icy, and his eyes accusatory as he came to stand beside Morgana.

He threw a pile of pill bottles and several bags of white powder onto the floor.

“What the hell is this?” he snapped, his jaw clenched. “I come home to this? Drugs? Pills? After everything?”

I blinked, looking at the pills and powder in a daze. “What...?”

He scoffed. “Don’t lie to me, Regina. Morgana already told me everything. The drugs. The disappearing. And the money! Not just from the company, but from me. Thousands gone. You thought I wouldn’t notice?”

My mouth went dry. “Maxwell, I swear! I never-”

“Morgana tried to hide it from me to protect you,” he went on, barely looking at me, his eyes flashing with disgust. “And I wanted to believe there was some other explanation. But now?” He gestured to the mess on the floor. “You really had the nerve to bring this filth into my house.”

I stared at the mess on the floor. The pill bottles... I recognized them. My old ones. For sleep. For stability. But I had hidden them. Locked them away. I never brought them here.

And the powder? No. That wasn’t mine. That wasn’t mine!

“I-I don’t know what this is,” I stammered. “Maxwell, I didn’t-”

Morgana stepped forward, her voice low, almost pitying. “I tried to protect her reputation. But you deserve to know the truth, Maxwell. All of it.”

I turned to her, my voice trembling. “This is a setup. You’re framing me.”

She raised her brows in mock surprise. “You think I planted your pills in your own house? How exactly would I do that?”

I let out a bitter scoff, glancing between the two of them. “I wonder why,” I snapped. “She’s always here, always whispering in your ear. Or is that not all she’s been doing?”

“You don’t get to do this, Regina,” Maxwell pointed his index finger between the three of us. “Not when I have this.”

He threw his phone at me. It landed at my feet, the screen playing a video. It was of a woman. But then I looked closely and realized that it was... me. Or someone who looked too much like me. She was with another man, arms draped around his neck, mouth to his jaw, lost in the moment.

“I didn’t! Maxwell, it’s fake! That’s not me!”

“Shameless,” he spat, eyes filled with disappointment and hatred as he looked at me. “You disgust me.”

My chest tightened as the room tilted. A part of me was screaming, tell him, tell him you’re pregnant, but the words caught in my throat. My hands pressed to my belly protectively, instinctively. He wouldn’t believe me. Not now. Not like this.

Then he was on the phone, voice devoid of emotion.

“My wife has a drug abuse problem,” he said. “I need your help.”

And just like that, my world started spinning. My knees buckled, and I felt myself tilting into darkness.

Everything I fought to rebuild collapsed under the weight of lies I didn’t even recognize. 

This had never been about love. This was war.

And I had just lost the first battle.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
52 チャプター
EP.1 บทนำ
บทนำ“รีบไปนะ จะได้เห็นว่าที่ฉันพูดน่ะเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”ข้อความที่ได้รับทำให้บุญญาพรร้อนผ่าวไปตลอดร่างกาย น้ำตาเอ่อท้นด้วยความรู้สึกปวดร้าวก่อนจะขับรถตรงไปยังสถานที่คุ้นเคยด้วยอาการชาไปทั้งร่าง แต่หัวใจกลับเต้นแรงรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอกไม่จริง มันต้องไม่ใช่แบบนี้...เสียงรำพึงรำพันดังออกมาจากความคิดเมื่อมาถึงจุดหมาย ขณะเดียวกันทุกย่างก้าวที่ผ่านพ้นไปก็เชื่องช้าลง ความหวาดกลัวทำให้การทำงานของร่างกายสวนทางกับจังหวะเต้นของหัวใจ กระทั่งร่างระหงมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องภายในคอนโดฯ มือเรียวสั่นสะท้านยามเอื้อมไปยังประตูเปลือกตาคู่งามปิดลงพร้อมกับสูดลมหายใจ ริมฝีปากขบเม้ม กระทั่งประตูบานนั้นเปิดเข้าไปช้าๆ ภายในห้องรับแขกเงียบเชียบก็จริง ทว่ามีเสียงบางอย่างดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนข้างๆมือเท้าของผู้ที่ก้าวเข้ามาเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัว ร่างบอบบางหยุดนิ่งที่หน้าประตูห้องนอน หลับตาลง พยายามรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่หวาดกลัว แล้วในที่สุดประตูบานนั้นก็ถูกผลักเข้าไปอย่างรวดเร็วปัง!เสียงบานประตูกระทบผนังอีกด้านของห้อง ทำให้ร่างของคนทั้งสองที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่กลางเตียงผละออก
続きを読む
EP.2 บทนำ
พูดจบหญิงสาวก็สะบัดมือออกจากการฉุดรั้งของคนรัก“ไม่นะบิว พี่รักบิวได้ยินไหม เรากำลังจะแต่งงานกันแล้วนะที่รัก อย่าทิ้งพี่ไปเลย พี่ผิดไปแล้ว ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำอีก พี่สัญญา บิว”ตฤณตามมากอดรัดร่างของคนรักเอาไว้แน่น แต่หญิงสาวก็สะบัดเต็มแรงเหมือนกัน ในเวลานี้ความรักความอ่อนหวานที่เคยมีให้เขาแปรเปลี่ยนเป็นความขยะแขยงชิงชัง“ปล่อยบิว!” ไม่พูดเปล่าแต่หญิงสาวผลักเขาจนกระเด็นออกไปชนกับผู้หญิงอีกคนที่เดินตามเข้ามา เพราะทนดูชายหนุ่มที่ตนหลงรักมานานงอนง้อคนรักของเขาไม่ไหวอีกต่อไปบุญญาพรมองคนทั้งสองด้วยสายตาเกลียดชังปนเจ็บปวด ก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังประตู“บิว” ตฤณวิ่งตามคนรักไปโดยไม่สนใจนิษฐาที่ฉุดเขาเอาไว้จากข้างหลัง เขาคว้ามือบุญญาพรไว้แต่หญิงสาวสะบัดทิ้ง พร้อมเปิดประตูกว้างจนชายหนุ่มต้องชะงัก“เก็บข้าวของแล้วออกไปจากห้องของบิวซะ”ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ดวงหน้าที่เผือดสีก่อนหน้านี้ค่อยๆ แดงก่ำ“แล้วร้านของเราล่ะ”หญิงสาวกระตุกยิ้ม ตวัดตามองเขาอย่างสมเพช“ไม่ต้องห่วง บิวจะประกาศขาย แล้วแบ่งกันคนละครึ่ง แต่ถ้าพี่อยากได้เอาไว้ทั้งหมด ก็เอาเงินมาซื้อหุ้นของบิวก็แล้วกัน”ตฤณผงะ เขาจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อส่วนข
続きを読む
EP.3 บทนำ
“อะไรนะ!” พรรษาอุทานหน้าตาตื่น บุญญาพรที่สะอื้นออกมาเบาๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเพื่อน พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา“เรื่องจริง พวกมันสองคนรวมหัวกันหักหลังฉัน สารเลว ไอ้ชั่ว” น้ำเสียงนั้นสั่นเครือ ดวงตาก็มีหยาดน้ำตาออกมาอีก จนพรรษาต้องรีบบอก“ขึ้นห้องกันก่อน”หญิงสาวพยักหน้า พลางหยิบกระเป๋าถือและสัมภาระส่วนตัวเดินตามเพื่อนรักเข้าไปในคอนโดฯ ที่พักเมื่อทั้งสองเข้ามานั่งในห้อง พรรษาก็เอ่ยถาม“แล้วตกลงแกจะเอาไงเรื่องพี่ตฤณ อีกแค่เดือนเดียวก็แต่งงานแล้ว”เป็นเรื่องที่น่ากลัดกลุ้มไม่น้อย เพราะเตรียมการทุกอย่างเอาไว้แล้ว จ่ายมัดจำค่าสถานที่ ค่าเช่าชุด จ่ายเงินค่าถ่ายภาพพรีเวดดิง แจกการ์ดไปหมดแล้วด้วยบุญญาพรก้มหน้านิ่งราวกับหมดอาลัยตายอยาก และกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก สักพักจึงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยออกมาว่า“ไม่มีงานแต่งแล้วละพรีม เพราะฉันไม่มีวันกลับไปดีกับเขาแน่” พอพูดถึงตฤณน้ำตาก็ไหลออกมาอีกพรรษาขยับเข้าไปนั่งชิดและกอดเพื่อนรักเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าบุญญาพรกับตฤณคบหากันมานาน ทั้งสองคบกันทั้งแต่บุญญาพรยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน และตฤณก็เป็นเพื่อนของพี่ชายหล่อน ตฤณเข้าหาบุญญาพรโดยผ่านทางพี่ชายของพรรษาตฤณเป็นคนม
続きを読む
EP.4 ตัดใจ
๑ตัดใจเมื่อตัดสินใจเลิกกับตฤณเด็ดขาด หญิงสาวจึงส่งข่าวให้ทุกคนรับรู้ว่างานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในเดือนหน้านี้มีอันต้องยกเลิก เพื่อนร่วมงานที่ได้รู้ความจริงว่าเกิดจากเหตุใดต่างเข้ามาให้กำลังใจหญิงสาวกันอย่างเนืองแน่น ส่วนตฤณนั้นยังไม่หยุดเดินหน้างอนง้อคนรัก เขาพยายามดักเจอที่หน้าบริษัทและที่พัก แต่หญิงสาวก็ยังหลบหน้าทุกครั้ง กระทั่งหัวหน้างานที่รู้เรื่องและสนิทกับหญิงสาวมากพอเอ่ยออกมาอย่างเห็นใจ“ใกล้ปีใหม่แล้ว พี่ว่าบิวทำเรื่องขอลาพักร้อนก็ดีนะ”บุญญาพรสบตาหัวหน้าสาวใหญ่ พลางยิ้มให้อีกฝ่าย พี่เนตรเองก็มีสถานะเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเช่นเดียวกัน“พี่รู้นะ ว่าบิวรู้สึกยังไง แต่ได้รู้เช่นเห็นชาติกันตอนนี้ยังดีกว่ามารู้ตอนอยู่กินกันไปแล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนั้นพี่บอกเลยว่าเจ็บกว่าเยอะ ไหนจะลูก ไหนจะเรื่องอื่นๆ อีก กว่าจะเลิกกันได้ไม่ใช่ง่าย มันติดขัดไปหมด ดูอย่างพี่เป็นตัวอย่าง ตอนมีโอกาสเลิกก็ไม่เลิก ให้อภัยไม่รู้กี่ครั้งกี่หน สุดท้ายก็ต้องมาเลิกอยู่ดี แต่ตอนนี้สบายแล้ว” พี่เนตรเปรยยิ้มๆ อย่างคนโล่งสบายจริงๆบุญญาพรเองก็คิดตรงกัน หญิงสาวกำลังจัดการเรื่องร้านให้เรียบร้อย ตั้งใจลางา
続きを読む
EP.5 ตัดใจ
บุญญาพรส่ายหน้า“ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นอีก แต่ฉันก็ลืมเขาไม่ได้ พรีม ฉันคบกับเขามาหกปีนะ ไม่เคยเผื่อใจให้ใคร อนาคตที่วางไว้ก็มีแค่เขาที่อยู่ข้างๆ แล้วแกดูสิ ตอนนี้มันคืออะไร ทุกอย่างพังหมด พ่อกับแม่ก็อับอายจนไม่อยากไปไหน ออกจากบ้านก็มีแต่คนถามเรื่องนี้ ฉันทำให้ทุกคนผิดหวังกันไปหมด”คนฟังขมวดคิ้ว“บ้าสิ คิดอะไรแบบนั้น แกไม่ผิดสักหน่อย ก็ใครมันจะไปรู้ว่าไอ้พี่ตฤณมันจะเลวขนาดนี้ นี่ดีเท่าไรที่ยังไม่แต่งกันไป”บุญญาพรเช็ดน้ำตาป้อย พรรษามองเพื่อนนิ่งนาน ก่อนเอ่ยออกมากับสิ่งที่คิดไว้ก่อนหน้านี้“ปีใหม่นี้ไปเที่ยวบ้านฉันนะ”คนที่นัยน์ตาแดงก่ำเพราะร้องไห้สบตาเพื่อน พลางคิดถึงบ้านสวนขนาดกะทัดรัดที่มีพ่อที่ชอบเลี้ยงไก่ ชอบนอนกลางวันและฟังวิทยุทรานซิสเตอร์ในตอนเย็นนั้นยังแจ่มชัดในภาพจำ ส่วนลูกชายกับลูกสาวก็เข้ามาเรียนและทำงานอยู่ในเมืองหลวง ลูกชายคนโตเพิ่งกลับบ้านไปเมื่อสองปีก่อน เหตุผลเพราะพ่อป่วยทำให้พี่ชายของพรรษาตัดสินใจลาออกจากหน้าที่การงานที่มั่นคงเพื่อกลับไปดูแลบิดา ขณะที่น้องสาวยังคงทำงานอยู่ที่เดิมภาพครอบครัวเล็กๆ แต่อบอุ่นผ่านเข้ามาในความทรงจำ ต่างจากภาพของครอบครัวหล่อนที่เต็มไปด้วยควา
続きを読む
EP.6 ตัดใจ
สองเพื่อนรักเดินทางมาถึงบ้านเกิดของพรรษาในเวลาห้าโมงเย็น นายก้องกิจกำลังยืนอยู่หน้าบ้าน รดน้ำต้นไม้ที่เมียรักปลูกทิ้งเอาไว้ก่อนจากโลกนี้ไป ผิวปากฮัมเพลงลูกทุ่งไปพลาง พอรถยนต์ไม่คุ้นตาเคลื่อนมาจอดที่หน้ารั้วบ้านเขาก็เขม้นตามอง แต่เมื่อเห็นร่างเล็กของลูกสาวลงมาจากรถคันนั้นเขาก็ยิ้มกว้างส่งเสียงร้องทักทายดังลั่น“อ้าว ไอ้พรีม จะมาก็ไม่บอก” ทิ้งสายยางที่ถือรีบเดินตรงไปยังรั้วและเปิดให้รถยนต์เคลื่อนเข้ามา“สวัสดีจ้ะพ่อ” พรรษากอดบิดาแน่นพลางหอมแก้มท่านไปสองฟอด เช่นเดียวกับนายก้องกิจที่ลูบหัวลูกสาวอย่างคิดถึงและเอ็นดู จากนั้นจึงมองไปยังร่างระหงของสาวสวยอีกคนที่เดินลงมาพร้อมกับยิ้มให้ท่าน“สวัสดีค่ะพ่อ จำบิวได้ไหมคะ”นายก้องกิจเลิกคิ้วสูง แล้วพยักหน้ายิ้มจนเห็นฟันหลอหนึ่งซี่“เออๆ จำได้สิลูกจำได้ มาๆ ลูกมา เข้าบ้านกันก่อน ไม่ได้เจอเสียนาน สบายดีกันใช่ไหม”“สบายดีค่ะ พ่อก็สบายดีใช่ไหมคะเนี่ย”นายก้องกิจหัวเราะพลางยิ้มกว้าง“สบายดี ตอนนี้แข็งแรงกว่าเมื่อก่อนเสียอีก”“ลูกชายเขาดูแลดีน่ะ” พรรษาหันไปแซวพี่ชายกับเพื่อนรัก บุญญาพรยิ้มขัน จากนั้นทั้งสามจึงเข้าไปนั่งกันที่เก้าอี้หน้าบ้านพร้อมกับของฝาก
続きを読む
EP.7 ตัดใจ
“ก็เห็นยุ่งๆ เลยไม่ได้บอกใครเลย ทั้งพ่อทั้งพี่ภัค”“สวัสดีค่ะพี่ภัค สบายดีใช่ไหมคะ” บุญญาพรเอ่ยทักทายพี่ชายเพื่อน“พี่สบายดี บิวเองก็ดูดีเหมือนเดิมเลยนะ ว่าแต่จะมาพักกันกี่วันล่ะ” ภคภัทรเอ่ยถาม มือก็หยิบจับข้าวของโดยไม่ร้องขอให้ใครช่วยเหลือ แต่สองสาวเห็นเช่นนั้นก็พากันกุลีกุจอช่วยกันขนอาหารไปยังห้องครัว“พรีมหยุดหกวันค่ะ ส่วนบิวลาต่ออีก รวมวันหยุดแล้วก็ราวๆ ครึ่งเดือนนั่นแหละ”คนตัวโตเลิกคิ้วสูง ขณะวางของแล้วเดินตรงไปยังอ่างล้างมือ ทุกการกระทำของเขาเป็นไปอย่างธรรมชาติไม่ขัดตา ดูคล่องแคล่ว ทะมัดทะแมงน่ามองบุญญาพรกะพริบตาถี่ กระแอมเบาๆ ในลำคอ เพิ่งรู้ตัวว่าตั้งแต่เพื่อนรักสะกิดให้คิดถึงพี่ชายในอีกแบบหนึ่ง หล่อนก็เผลอลอบมองเขาอย่างพิจารณาเสียบ่อยครั้งตั้งแต่พบหน้ากันอย่างมีนัยสำคัญในความคิด“บิวหยุดนานเลย ว่าแต่มีแพลนจะไปเที่ยวที่ไหนต่ออีกไหม” เขาหันมาถามเพื่อนของน้องสาวขณะเช็ดมือ จากนั้นก็เดินมาหยุดลงตรงเคาน์เตอร์แบบฝรั่ง ซึ่งมีอาหารสดที่ช่วยกันขนขึ้นมาวางเอาไว้มากมาย“ยังเลยค่ะ พี่ภัคพอจะมีที่แนะนำบ้างไหมคะ” หญิงสาวถามพลางยิ้มให้ชายหนุ่ม คนตัวโตทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มแหย“บ้านพี่ไม่ม
続きを読む
EP.8 สวัสดีปีใหม่
๒สวัสดีปีใหม่สวัสดี ปีใหม่แล้ว... เสียงเพลงสวัสดีปีใหม่ ดังกังวานมาจากเสียงตามสาย ทำให้คนที่กำลังรับสายจากทางบ้านถึงกับหน้าเจื่อนลงทันที แตกต่างจากสามคนพ่อลูกที่กำลังยิ้มและหัวเราะขณะพูดคุย “แกควรกลับบ้าน”“แม่ก็รู้ว่าทำไมหนูไม่อยากกลับ ขอเว้นปีนี้สักปีนะแม่” บุญญาพรตอบมารดาไป“แกต้องกลับ ทำให้พ่อแม่พี่น้องขายหน้ายังไม่พอใจอีกเหรอ ปีใหม่ก็ยังจะไม่กลับอีก”“ก็เพราะแบบนี้ไงแม่ หนูถึงไม่อยากกลับ กลับไปก็มีแต่คนจ้องจะถาม หนูยังไม่พร้อมเจอใครทั้งนั้น”“ฮึ! ยังมีหน้ามาพูด พวกฉันไม่ได้บังคับให้แกไปแต่งกับมันนะ แล้วนี่ปีใหม่ลูกหลานคนอื่นเขากลับบ้านกันหมด มีแกที่ไม่กลับ”“หนูมาบ้านเพื่อน บอกแม่ไปแล้วนี่”“แต่ฉันอยากให้แกกลับบ้าน เพื่อนแม่เขามาเยี่ยม พาลูกๆ มาด้วย”“หนูไม่แต่ง” บุญญาพรสวนกลับไปทันที เพราะก่อนที่หล่อนจะตัดสินใจแต่งงานกับตฤณ มารดาได้ห้ามปรามเพราะไม่ชอบเขา แต่ต้องการให้แต่งงานกับลูกชายเพื่อนแม่แทน ซึ่งหล่อนก็ไม่ชอบลูกชายเพื่อนแม่เช่นกัน จึงทำให้มีปากเสียงและไม่ค่อยลงรอยกันนับแต่นั้นมา พอหล่อนทำให้ท่านต้องเสียชื่อเสียงคราวนี้ จึงถูกเพ่งเล็งและต่อว่าอย่างหนัก นี่เป็นอีกเหตุผลที่ท
続きを読む
EP.9 สวัสดีปีใหม่
“น่าสนใจนะ”“ใช่ บรรยากาศคล้ายงานวัดนั่นแหละ” เขาบอก ดวงตาคมสบตาคู่สวยนั้นมีรอยยิ้ม ทำให้คนมองรู้สึกอุ่นในใจอย่างประหลาด จนต้องเสมองไปทางเพื่อน“ไปด้วยกันไหมพรีม”คนที่เพิ่งวางสายจากเพื่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงๆ“เราคุยกันว่าจะไปเที่ยวงานปีใหม่ในอำเภอ”“อืม” พรรษาทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะเหลือบตามองไปยังเพื่อนรัก “ง่วงอะ บิวไปกับพี่ภัคสองคนได้ไหม”ภคภัทรหันไปมองตาบุญญาพรราวกับนัด และเป็นฝ่ายหลังที่ต้องหลบสายตาคมนั้นไปเสีย ด้วยความรู้สึกแปลกๆ อาจเป็นเพราะหล่อนคอยแต่จะคิดถึงเรื่องที่คุยกับพรรษาเมื่อช่วงเย็น จนทำให้มองตาเขาได้ไม่สนิทนัก“ว่าไงบิว ยังอยากไปอยู่ไหม” ภคภัทรเอ่ยถามพรรษามองเพื่อนที่ทำท่าลังเล จึงตัดบท“โอ๊ย ไปเถอะบิว นานๆ จะได้เดินเล่นงานวัดงานบ้านๆ สักครั้ง”“แต่พรีมง่วงแล้วนี่ ใครจะไปเป็นเพื่อนล่ะ” บุญญาพรอิดออด“อ้าว ก็พี่ภัคน่ะสิ ไปกันเถอะ นะ ไปเปิดหูเปิดตา”บุญญาพรสบตาเพื่อนอย่างรู้ทัน แต่ฝ่ายนั้นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เช่นเดียวกับภคภัทรที่รู้ทันเหลี่ยมน้องสาว ว่ากำลังวางแผนให้เขากับเพื่อนรักอยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่เขาก็ทำเฉยเสีย ไม่ได้แสดงออกว่ารู้สึกเช่นไร...“ไปไหมบิว ถ้าไม่อยากไ
続きを読む
EP.10 สวัสดีปีใหม่
เขาตอบเหมือนเดิมพลางมองไปรอบๆ หญิงสาวมองตาม เห็นผู้หญิงหลายคนแอบมองชายหนุ่มแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บางคนที่รู้จักก็ถึงกับเข้ามาทักทายและพูดคุยกับชายหนุ่มนานสองนาน ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าข้างๆ เขามีหล่อนอยู่ด้วย บุญญาพรรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างหน้าตาดี อาจไม่หล่อเหลาเท่าตฤณแต่บุคลิกที่ตราตรึงใจและอะไรหลายอย่างที่รวมเป็นเขานั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจสาวๆ ได้ไม่ยาก จนหญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าหากเขาทำท่าว่าสนใจหล่อนขึ้นมาในช่วงเวลาเดียวกับที่ตฤณแสดงออกอย่างชัดเจนว่าสนใจหล่อน หล่อนจะเลือกใครระหว่างผู้ชายนิ่งขรึม ดูเป็นผู้ใหญ่ จริงจังกับงาน กับผู้ชายอีกคนที่เต็มไปด้วยเสน่ห์พราว ร่าเริงสนุกสนาน ดึงดูดสายตาใครต่อใครได้ในทันทีที่พบหน้าหญิงสาวหลุบตาลง แล้วบอกตนเองว่าเพ้อเจ้อ จากนั้นก็เงยหน้ามองคนข้างๆ แล้วเอียงคอน้อยๆ อย่างครุ่นคิด เมื่อฝ่ายนั้นหันมาหญิงสาวก็ยิ้มให้เขาแล้วเอ่ยถามออกไปตรงๆ“พี่ภัคกับพี่อุ่นยังคบกันอยู่ไหมคะ” หญิงสาวแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว และชายหนุ่มเองก็มั่นใจว่าหล่อนรู้ดีว่าเขากับอุ่นไม่ได้คุยกันมานานนับปีเช่นกัน“เปล่า ห่างกันไปสักปีเห็นจะได้” เขาตอบตรงๆ อันที่จริงสถานภาพข
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status