บทที่ 6

เมษาเรียกคิรินให้ยืนตรงหน้าหุ่นตัดเสื้อพร้อมสายวัดในมือ ตอนแรกเมษาจะวัดให้ เอง แต่ทันใดนั้น เดย์ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเมษา ประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้ใบหน้าของเมษาเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

เมษาดูเหมือนจะ ลังเล อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะหันไปทางเกลด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

“เกล... ฝากวัดตัวคิรินก่อนได้มั้ย พอดีข้าวฟ่างอยากจะปรึกษาฉันเรื่องผ้าข้างนอกน่ะ”

เกลไม่ทันจะพูดถามเหตุผลหรือปฏิเสธ เมษาและข้าวฟ่างก็รีบลากเดย์ที่ยังยืนทำหน้ากวนประสาทออกไปจากสตูดิโออย่างรวดเร็ว ทุกคนในห้องนอกจากเธอกับคิรินก็ออกไปกันหมด

คิรินยิ้มอย่างได้ใจ เขายืนกอดอกมองเกลที่กำลังถือสายวัดอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ดีไซเนอร์” คิรินพูดกวน ๆ

เกลไม่พูดอะไร แต่ความโมโหทำให้เธอต้องระบายออก เธอฟาดไปที่ต้นแขนคิรินแน่นทันที ด้วยม้วนสายวัดที่อยู่ในมือ เสียงดัง "เพียะ" ดังขึ้นเบาๆ

คิรินไม่ได้เจ็บ แต่เขายิ้มกว้างกว่าเดิมอีก

“โอ๊ย! ทำอย่างกับไม่อยากอยู่ด้วยเลยนะครับ เพื่อนรัก”

เกลกัดฟันแน่น เธอตระหนักได้ทันทีว่าการวัดตัวนี้คือ กับดัก ที่คิรินกับเดย์วางแผนไว้แน่นอน

นอกห้องสตูดิโอ

เมษาที่เพิ่งออกจากห้องมาพร้อมกับข้าวฟ่างและเดย์ หันไปถามเดย์ด้วยสีหน้ากังวล

“แบบนี้จะดีหรอเดย์! เดี๋ยวสองคนนั้นตีกันตายทำไง! เดย์ก็รู้ว่าเกลหัวเสียแค่ไหนเวลาอยู่กับคิริน”

จริง ๆ แล้ว เดย์โดนคิรินสั่งมาว่าให้พาเพื่อน ๆ ของเกลออกไป และเดย์ก็เห็นดีเห็นงามด้วยความขี้แกล้งอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกเมษา” เดย์ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “คิรินมันไม่กัดเกลหรอก หลงยังกับอะไร”

ทุกคนชะงัก พิชชี่ ที่เพิ่งเดินกลับมาเพราะได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามาเสริมทัพทันที

“คิรินชอบเกลหรอคะ!” ข้าวฟ่าง ถามด้วยความสงสัย ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“ไม่รู้สิ มันคงอยากมีเวลากับเพื่อนสนิทมั้ง” เดย์ยักไหล่กวน ๆ

“เดย์! อย่าทำเป็นเล่นสิ” เมษาพยายามทำหน้าเคร่งเครียด

“ไปครับเมษา เดี๋ยวเดย์พาไปเลี้ยงขนมนะครับคนสวย” เดย์ยิ้มหวานอย่างเจ้าชู้ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้เมษาซักไซ้ต่อ

เมษาได้แต่เหนื่อยใจกับเดย์ แต่ก็แอบกังวลที่ทิ้งปลายเกลเอาไว้กับคิรินตามลำพัง

ภายในห้องสตูดิโอ

เกลไม่พูดอะไรแต่ความโมโหทำให้เธอต้องระบายออก เธอฟาดไปที่ต้นแขนคิรินแน่นทันที ด้วยม้วนสายวัดที่อยู่ในมือ เสียงดัง "เพียะ" ดังขึ้นเบาๆ

คิรินไม่ได้เจ็บแต่เขายิ้มกว้างกว่าเดิมอีก

“โอ๊ย! ทำอย่างกับไม่อยากอยู่ด้วยเลยนะครับ เพื่อนรัก”

เกลกัดฟันแน่น เธอตระหนักได้ทันทีว่าการวัดตัวนี้คือ กับดัก ที่คิรินกับเดย์วางแผนไว้แน่นอน

“ยืนนิ่งๆ ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” เกลสั่งเสียงลอดไรฟัน เธอทำใจแล้วหยิบสายวัดขึ้นมาอย่างมืออาชีพ

เธอเริ่มต้นวัดส่วนสูง คอ และไหล่ ก่อนจะมาถึง รอบอก เกลจำเป็นต้องเข้าใกล้ชิดกับคิรินจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมและกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขา

เธอต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองตัวเลขบนสายวัด ขณะที่มือของเธอกำลังพันสายวัดรอบแผงอกที่ดูกำยำและแน่นกว่าตอนเด็กๆ มาก

“ทำไมเงียบไปล่ะครับ” คิรินกระซิบเบาๆ “ปกติเห็นบ่นเก่งกว่านี้”

“เกลกำลังทำงาน” เกลตอบเสียงแข็ง พยายามบังคับสายตาให้โฟกัสที่ตัวเลข คิรินไม่ตอบ แต่เขากลับเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้ว ถอดเสื้อเชิ้ตออก อย่างกะทันหัน

“ถอดทำไม!” เกลสะดุ้งเล็กน้อย

“ก็วัดตัวไง” คิรินยิ้มอย่างท้าทาย “จะวัดให้มันแม่นยำก็ต้องวัดบนผิวเนื้อสิครับ ดีไซเนอร์”

คิรินโยนเสื้อเชิ้ตลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่สมบูรณ์แบบ เกลหน้าแดง ไม่ใช่เธอไม่เคยวัดผู้ชายมาก่อนในฐานะดีไซเนอร์ แต่ไม่มีใครหุ่นดีเท่า เพื่อนข้างบ้าน เธอเลยจริง ๆ

ตอนเด็กๆ คิรินดำเพราะตากแดดบ่อยๆ แต่ตอนนี้ผิวเขา ขาวจนมองเห็นเส้นเลือดได้ แผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมองก็รู้ว่าคงออกกำลังกายเยอะ ไม่มีขนสักเส้น หัวนมชมพูอีก เกลยอมรับในใจว่ามันเป็นผลงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบ เธอจำได้ว่าพอเริ่ม ม. 5 คนตรงหน้าก็รักหล่อขึ้นมาทันที ตอนนั้นสาวน้อยสาวใหญ่มาจีบคิรินจนหัวกระไดไม่แห้งเลย ส่วนเธอเหรอ... ยังเป็นหน้าสิวอยู่เลย ดีที่ตอนนี้ไม่มีสิวแล้ว กว่าเธอจะรักษาสิวหายก็เสียไปหลายบาทเลย

เกลรู้สึกว่าความไม่ยุติธรรมของโลกกำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงเธออีกครั้ง เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติทั้งหมดไว้ในมือที่กำลังถือสายวัด

“ยืนนิ่ง ๆ” เกลสั่งเสียงแข็ง พยายามมองร่างกายเขาให้เป็นแค่ 'หุ่นลองเสื้อผ้า'

เธอเริ่มต้นวัด รอบอก มือของเธอต้องสัมผัสกับผิวอุ่นๆ ที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ เกลขยับเข้าไปใกล้ขึ้น เพื่อให้สายวัดอยู่ตรงตำแหน่งที่ถูกต้อง

“ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้ครับ ยัยหนู” คิรินกระซิบเบาๆ “ฉันจะไม่ทำอะไรเธอหรอก... ตอนนี้”

เกลกัดฟันแน่น เธอตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังถูกยั่วให้เสียสติ เธอพยายามใช้สติทั้งหมดที่มีเพื่อวัดรอบอกของเขาให้จบเร็วที่สุด

“ไอบ้า!”

มือของเกลที่กำลังถือสายวัดและพยายามดึงตัวออกมาเพราะความหงุดหงิด ปัดไปโดนหน้าของคิริน อย่างแรงจนเขาต้องหันหน้าหนี

“เฮ้ย!” คิรินร้องออกมาด้วยความตกใจและเจ็บเล็กน้อย

เกลชะงัก เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายร่างกายเขาขนาดนั้น แต่ความหงุดหงิดมันควบคุมเธอไม่ได้ เรื่องอะไรจะขอโทษละ!

“ก็พูดอะไรลามกทำไมละ!” เกลสวนกลับอย่างรวดเร็ว โดยเลือกที่จะตำหนิคำพูดของเขาทันที

คิรินจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดนิดๆ เขาใช้มือลูบแก้มเบา ๆ ถ้าเขากลบไม่ทันนะ หลังแหวนแน่ ๆ หน้าเขาเป็นแผลชัวร์ ภาพลักษณ์เทพบุตรของเขาคงจะพังลงต่อหน้าดีไซเนอร์ปากกล้าคนนี้

“ฉันพูดว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอ” คิรินตอบเสียงเข้ม แต่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่กำลังระงับไว้

 “ตรงไหนที่ลามก! เธอต่างหากที่มือไว! หรือว่า... เธออยากให้ฉันทำมากกว่าการวัดตัวครับ ยัยอ้วน”

เกลไม่ตอบ แต่สายตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแค้น เธอเลื่อนสายวัดลงไปที่ รอบเอว ของเขาอย่างรวดเร็ว เพื่อให้การวัดตัวครั้งนี้จบลงโดยเร็วที่สุด

“ก็พูดอะไรลามกทำไมละ!” เกลสวนกลับอย่างรวดเร็ว คิรินจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดนิดๆ เขาใช้มือลูบแก้มเบา ๆ “ขอโทษฉันซะ เกล” เกลเบิกตากว้าง

“ทำไมเราต้องขอโทษ! คินต่างหากที่พูดจาลามกใส่เราก่อน!” ใบหน้าสวยแสดงสีหน้ามุ้ยด้วยความโมโห

“ฉันพูดว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอ! ไม่ได้ลามก!” คิรินขึ้นเสียง “แต่เธอตบหน้าฉัน! เธอต้องขอโทษ!”

ทั้งสองคนทะเลาะกันเป็นเด็กๆ ความตึงเครียดเรื่องความใกล้ชิดถูกแทนที่ด้วยการโต้เถียงที่ไร้สาระราวกับกลับไปอยู่ชั้นประถม

“ไม่! เกลไม่ขอโทษ!” เกลยืนกราน “นายต่างหากที่ลามกและหยาบคาย! ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ!” คิรินยิ้มเหี้ยม เขายกสมาร์ทโฟนขึ้นมาอย่างเชื่องช้าแล้วทำท่าจะกดส่งรูป

“งั้นไม่เป็นไร” คิรินพูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยอำนาจ “ฉันจะส่งรูปนี้ให้คุณป้าดูนะ ว่านางแบบชุด ‘ไร้กรอบ’ ของเธอเป็นอย่างไร”

เกลชะงักทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือด การข่มขู่เรื่องภาพกินหมูสามชั้นที่เธอต้องล้วงคอออกไปนั้น ได้ผลเสมอ

“คิริน! อย่าทำนะ!” เกลกระซิบเสียงแผ่ว ความโมโหทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวต่อแม่

คิรินยิ้มอย่างผู้ชนะ “ขอโทษฉันก่อนสิ” เกลกำสายวัดในมือแน่น ก่อนจะยอมจำนน “...ขอโทษ” เธอพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ดัง ๆ หน่อยครับ”

“ขอโทษ!” เกลตอบด้วยความเจ็บใจ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่อาฆาตที่สุด คิรินยิ้มพอใจ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง

“ดีมากครับ” คิรินพูดเสียงปกติ “ทีนี้วัดเอวฉันให้เสร็จ แล้วไปเริ่มทำชุดคู่ให้ฉันกับเธอกันเถอะเพื่อนรัก”

เกลรีบวัดส่วนเอวและสะโพกของคิรินให้เสร็จอย่างรวดเร็วที่สุด เธอจดตัวเลขทั้งหมดลงในสมุดอย่างแม่นยำ โดยไม่ยอมสบตาเขาอีกเลย

กว่าพวกเมษาจะกลับมา เธอกับคิรินก็ทะเลาะกันไปแล้วสักร้อยรอบ

ทันทีที่ประตูห้องสตูดิโอเปิดออก และเห็นเมษา ข้าวฟ่าง และพิชชี่ รวมถึงเดย์ที่เดินตามมาเงียบ ๆ กลับเข้ามา เกลก็รีบพุ่งตัวไปหาเมษาทันที

“เมษา!!! ไปไหนทำไมไม่รีบมาเลย! ปล่อยให้เกลอยู่กับหมาบ้าอยู่ ฮือออ!” เกลโวยวายด้วยท่าทางที่ดูเหมือนเด็กน้อยที่ถูกรังแก ซึ่งตรงข้ามกับท่าทีมาดมั่นเมื่อครู่

คิรินที่เดินตามมาก็ยืนกอดอกอย่างสบายอารมณ์ เขายกมือลูบคางเหมือนครุ่นคิด

“แหมม อยากโดนหมากัดปาก” พิชชี่ พูดประชดเสียงเบา แต่ก็เพียงพอให้เกลได้ยิน

เกลหันไปมองพิชชี่อย่างคาดโทษ โดยมีสายตาที่อยากจะเขวี้ยงสมุดใส่พิชชี่จริง ๆ แต่สุดท้ายก็ระงับอารมณ์ไว้ได้

เมษาทำเป็นมองข้ามเรื่องปวดหัว ทั้งหมด เธอหันไปยิ้มให้คิริน “งานเสร็จมั้ยคะคิริน?”

คิรินยิ้มหล่อ “เสร็จเรียบร้อยครับ และหวังว่าดีไซเนอร์จะรีบออกแบบชุดให้ถูกใจผมนะครับ” เขาเน้นคำว่า 'ถูกใจ' และมองมาทางเกลเป็นพิเศษ

“เสร็จหมดแล้ว!” เกลตอบเมษาเสียงห้วน ๆ แล้วรีบเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว “ฉันจะรีบกลับไปขึ้นแบบให้เร็วที่สุด”

คิรินมองตามเกลอย่างสนุกสนาน ก่อนจะหันไปตบบ่าเดย์เบาๆ

“ขอบใจมากนะเพื่อน”

หลายวันต่อมา หลังจากเหตุการณ์วัดตัวที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด เกลยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้น

เธอพยายามแตกตัวออกจากกลุ่มไปกินข้าวคนเดียวที่ร้านอาหารใกล้คอนโดเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาเพื่อน แต่สุดท้ายระหว่างทางที่กำลังเดินกลับห้องหลังกินอาหารเสร็จ เธอก็รู้สึกไม่ดีอีก อาการคลื่นไส้และท้องอืดเข้าจู่โจมอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดที่ถูกตอกย้ำด้วยรูปภาพของคิรินทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้

เธอรีบวิ่งกลับคอนโด และทำในสิ่งที่เธอทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแสบคอ

หลังจากเหตุการณ์นั้น เกลมักจะร่างแบบชุดที่ห้องคณะบ่อย ๆ เธอใช้ข้ออ้างเรื่องความต้องการทำงานคนเดียวและความเงียบสงบของสตูดิโอ แต่ความจริงคือ เธอไม่อยากกลับคอนโดตัวเอง

คอนโดที่ว่างเปล่าทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวง และความรู้สึกนั้นยิ่งเลวร้ายลงเมื่อ ล่าสุดเธอเห็นว่ามีคนเอาโน้ตแปลก ๆ มาติดไว้ที่หน้าห้องเธอ มันเป็นโน้ตกระดาษเปล่าสีขาวที่มีเพียงสัญลักษณ์บางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ แต่ความรู้สึกที่ว่ามีคนรู้ว่าเธออยู่ที่นี่และเฝ้าดูเธออยู่ มันน่ากลัวจนขนลุก

เธอกลัวมากแต่ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะกลัวว่าเพื่อน ๆ จะมองเธอแปลกไป หรือกลัวว่าโน้ตนั้นจะเกี่ยวข้องกับความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ เมื่อวานเธอไปนอนค้างกับข้าวฟ่างแต่วันนี้ข้าวฟ่างไม่อยู่  ทำให้เกลต้องทนอยู่ในห้องสตูดิโอจนดึกดื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ที่หน้าห้องสตูดิโอ ลุงยาม ที่เดินตรวจตราในช่วงค่ำชะโงกหน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“หนูกลับบ้านได้แล้ว”

“อ่อ ค่ะ ลุงยาม” ถึงเวลาที่ต้องปิดประตูตึกคณะแล้ว เธอเลยจำต้องเดินกลับคอนโด ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก ความรู้สึกเหมือนกำลังเดินกลับไปสู่กรงที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความลับของตัวเอง