ตอนที่ 8 เล่าให้ฟังได้นะ

“ครูคะ หนู ... ขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหมคะ” สาวน้อยพูดพร้อมยกมือขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง

“อ่า --- รีบไปรีบมาครับ ถึงเวลาสอบแล้ว” ครูเหลียวมองนาฬิกา แล้วเดินวางกระดาษคำตอบต่อ

สาวน้อยรุดตัวออกจากห้องสอบ มองซ้ายขวาหาใครคนนั้น เห็นเพียงโถงทางเดินชั้นระเบียงตึกที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนสัญจร

ด้วยที่เธอขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ เธอจึงไปเข้าห้องน้ำตามที่ขออนุญาตไว้

“เอ้าป๊อบ ... ถึงเวลาสอบแล้วนี่ จะไปไหน ?” เสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำมุมตึก

“เอ่อ ... อ่อ ... ป๊อบกำลังจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ กานต์รีบเข้าห้องสอบเร็ว ครูแจกข้อสอบแล้ว” เธอหันหน้ากลับไปยังทิศของห้องน้ำ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลในก่อนหน้า พลันหายไปในพริบตา

หนุ่มน้อยเดินไปยังห้องสอบอย่างเชื่องช้า ไม่รีบไม่ร้อน เธอแอบมองเขาอยู่มุมข้างห้องน้ำ จนเขาเข้าไปในห้องสอบ เธอถึงออกมา มุ่งหน้าไปยังห้องสอบตามหลังติด ๆ

“กานต์ทวี ก้องกิจตระกูลครับ” หนุ่มน้อยก้าวเข้าห้อง พร้อมขานชื่อตัวเอง

“นั่งที่ได้เลยครับ จะสอบแล้ว” ครูเอ่ยบอก

หนุ่มน้อยดึงเก้าอี้ทิ้งทั้งตัวลงเก้าอี้ไม้ ยกตัวดึงชิดโต๊ะ ยืดหลังตรงพร้อมสอบ

“ปานใจ จงใจรักค่ะ” สาวน้อยเดินตามมาติด ๆ เอ่ยชื่อ พร้อมนั่งลงที่ตัวเอง เยื้องหลังหนุ่มน้อยสองแถวล่าง

“เริ่มทำข้อสอบได้ครับ” ครูป่าวประกาศบอกนักเรียนทั้งห้อง

ในขณะที่ทุกคนก้มหน้าตั้งใจทำข้อสอบ สาวน้อยกลับนั่งครุ่นคิดรำพัน เพราะสัมผัสได้ถึงพลังงานความเศร้าที่แผ่ออกมาจากสีหน้าของหนุ่มน้อย ที่เพิ่งทักทายกันไปเมื่อครู่

“เริ่มทำข้อสอบได้ครับ” เสียงทุ้มหนาของครู มุ่งตรงมาที่เธอเพียงคนเดียว

“คะ ... ค่ะ” สาวน้อยก้มหน้าเปิดข้อสอบ

เวลาผ่านไปราวเกือบจะค่อนครึ่งชั่วโมง เสียงเปิดกระดาษไปหน้าถัดไปดังสลับกันทั่วห้อง เพียงแต่ในกระดาษคำตอบของสาวน้อยนั้นเพิ่งมีรอยขีดเขียนได้เพียงสิบข้อ พร้อมยังค้างอยู่หน้าเดิม เธอได้แต่เงยหน้าค้าง ทั้งที่คนอื่น ๆ ยังคงก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบต่อ

เธอมองเฉียงไปที่หนุ่มน้อยที่ตั้งใจ เอาจริงเอาจังกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างสุด ๆ อย่างที่สาวน้อยเคยเห็นมาตลอด ไม่ว่ากานต์จะอยู่ในสถานการณ์อะไรก็ตาม เมื่อเขาตั้งใจทำอะไรสักอย่างแล้วเขาจะเอาจริงเอาจังกับสิ่งนั้นมาก ๆ

“เก่งจังเลยนะกานต์ นายเก่งและเท่ในแบบของนายแบบนี้ไปนาน ๆ นะ” สาวน้อยยืดแขนเรียบพื้นโต๊ะ หัวเองนอนราบทับแขนมองเฉียงดูหนุ่มน้อย

“เห้ย !” สาวน้อยตกใจตัวโยน เมื่อมีวัตถุขนานหน้าบังมิดมุมมองของเธอ

“มองอะไร --- ปานใจ” ครูยกกระดาษขวางทางเพ้อคิดของเธอ เอียงคอเพ่งดูชื่อที่หน้าอก

“น่ะ ... หนู ... ง่วงค่ะครู ของีบสักพักนะคะ” สาวน้อยอ้ำอึ้งตอบกลับแบบตะกุกตะกัก

“ก็แล้วไป นึกว่าส่งสัญญาณลอกกัน” ครูเดินผ่านหน้าไป พร้อมหันกลับมามองเธอ ที่ยังคงเอียงนอนทับแขนตัวเองอยู่

สาวน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะสะบัดหัวละทิ้งเรื่องในหัว แล้วก้มหน้าทำข้อสอบต่อ

จนเวลาผ่านไปเกือบจะครบชั่วโมง เพื่อนในห้องบางคนและอีกหลาย ๆ คน เริ่มสวมปลอกปากกากลับคืน เก็บปากกา ดินสอ อุปกรณ์ต่าง ๆ เข้ากระเป๋า เอนตัวคลายกับพนักพิง เหลือเพียงแต่ ...

“เหลือเวลาสิบนาที” ครูลุกยืนป่าวประกาศจากหน้าห้อง

“หา ... เหลืออีกตั้งเยอะ” สาวน้อยบ่นกับตัวเอง ที่ในกระดาษคำตอบยังมีช่องว่างอีกหลายช่อง ทั้งที่คนรอบข้างเกือบทั้งห้อง บิดขี้เกียจ ผ่อนคลายความเครียด พร้อมที่จะส่งแล้ว

สาวน้อยมุ่งทำต่อด้วยความล่กอย่างขีดสุด เหงื่อมือเริ่มไหลออกมา จนเปียกกระดาษบางเป็นปื้นใหญ่

“เหลืออีกหนึ่งนาที นักเรียนตรวจสอบความเรียบร้อยของตัวเองด้วยนะครับ” ครูเริ่มเก็บข้อสอบจากหัวแถว

“อีกห้าข้อเอง ครูอย่าเพิ่งเดินมา” สาวน้อยคิดบ่นในใจให้กับเวลาที่เดินเร็ว ทำไมมันเดินเร็วขนาดนี้ ขอเพิ่มอีกสักสิบนาทีได้ไหม

“ต้องส่งแล้วครับ” ครูยื่นมือหยิบดึงปลายกระดาษ ที่เธอกำลังกาคำตอบ

“ครูคะ ... หนูเหลือสามข้อ” เธอดึงกลับ

“แต่ ! มันหมดเวลาแล้วนะครับ”

“แต่ ! หนูเหลืออีกสามข้อค่ะ”

“หนูต้องส่งแล้ว”

“หนูยังไม่เสร็จ”

แรงดึงกระดาษของทั้งสอง ทำให้กระดาษคำตอบของเธอตึงเสียยิ่งกว่าหนังกลอง กระดาษลอยเหนือโต๊ะไม้ สั่นไหวไปมาด้วยแรงดึง

“หนูเหลือสามข้อ หนูขอสามวิได้ไหมคะ” สาวน้อยขมวดคิ้ว เงยหน้ามองดูหน้าครูหนุ่ม ที่ขมวดคิ้วสู้แรงดึงชนิดที่ว่าไม่ยอมง่าย ๆ

“สามวินะ” ครูกัดฟันพูด พร้อมปล่อยแรงดึงกลับ จนสาวน้อยหลังกระทบกับที่เอนหลัง ขาเก้าอี้ลอยเหนือพื้นต่ำด้วยแรงกระแทก

“นับ ...หนึ่ง”

สาวน้อยกวาดสายตาอ่านโจทย์ ด้วยความเร็ว รีบกาลงบนกระดาษคำตอบ

“... สอง”

เธอเปิดไปยังหน้าสุดท้ายด้วยความเร็ว เธอน่าจะช็อกถ้าเวลาเหลือเยอะกว่านี้อีกสักหน่อย เพราะโจทย์ข้อสุดท้ายมีถึงครึ่งหน้า เธอเลือกที่จะวาดสายตาแบบลวก ๆ

“...สาม”

“ไม่อ่านแล้ว” เธอส่ายหัวอย่างรับไม่ได้ จี้ปลายปากกาสุ่มกาข้อคอควายในข้อสุดท้าย ที่เหลือเวลาเพียงเสี้ยววิ

“หมดเวลา” ครูดึงกระดาษคำตอบพ้นมือ ผ่านสายตาที่เธอมองนิ่ง และยังคงจับปากกามือสั่น สายตายังมุ่งดูพื้นโต๊ะไม้ต่อ คล้ายวิญญาณยังค้างอยู่ที่ข้อสอบข้อนั้น

“นักเรียนตรวจสอบสัมภาระของตัวเองให้ดี แล้วออกจากห้องได้ครับ ขอให้โชคดีทุกคนนะครับ” / “ขอบคุณครับ / ขอบคุณค่ะ” ครูเก็บกระดาษคำตอบของคนสุดท้าย จับสันรวมเคาะเข้ากับพื้นโต๊ะ

“ข้อสอบง่ายมากเลยนะ โดยเฉพาะข้อสุดท้าย เหมือนข้อฟรีเลย

/ ใช่ ๆ เค้าทำเสร็จตั้งแต่สิบนาทีแรกอะ

/ เค้าก็เสร็จตั้งนานแล้ว เวลาเหลือจนเค้าวาดพี่ภีมจนเสร็จ นี่เหมือนไหม

/ อร้ายยยยยยย กรี๊ดดดดดดด พี่ภีม” เสียงบทสนทนาพูดคุยด้วยความรื่นเริงเดินผ่านหลังเธอไป ราวกับเอาค้อนตอกเธองลงกับพื้นดินโคลน จนแทบจะหายเข้าไปในดิน

“จิ้ ~ ง่ายเหรอ ? เวลาเหลือเยอะเหรอ ? ไม่แบ่งมานี่บ้างงงงง !” สาวน้อยกำปากกาแน่น แค้นที่ตัวเองทำไม่ทัน จนต้องสุ่มกามั่วในสองข้อสุดท้าย

“กลับบ้านได้เลยนะครับนักเรียน” ครูพุ่งเสียงตรงมาหาเธอ ที่นั่งเหลืออยู่คนเดียวภายในห้อง

“นะ ... หนู ขอจูนอารมณ์แป๊บค่ะครู” สาวน้อยกัดฟันตอบกลับ

“เอิ่ม ... งั้น ... หนูยกเก้าอี้ขึ้นโต๊ะช่วยป้าแม่บ้านด้วยนะ” ครูยื่นข้อเสนอ

“หนู ! ไปก็ได้ค่ะครู หนูโอเคแล้วค่ะ” สาวน้อยถอนหายใจแรง รวบสายกระเป๋าคล้องเข้าแขนเล็ก

“กานต์ !” สาวน้อยพอนึกขึ้นได้ เมื่อหลุดจากภวังค์ ก็วิ่งตามหาหนุ่มน้อยทั่วตึก

จนเธอเหลือบไปเห็นหนุ่มน้อย ที่เช็ดมือเปียกด้วยผ้าเช็ดมือผืนคุ้นเคยที่เธอจำได้

“กานต์” สาวน้อยยกมือสูงทักทาย แล้ววิ่งลิ่วเข้าไปหา

“อ้าวป๊อบ ยังไม่กลับอีกเหรอ ?” หนุ่มน้อยยกมือทักทายกลับ

“ป๊อบนั่งช็อกกับข้อสอบอยู่ เลยไม่ทันมองว่ากานต์ออกมาแล้ว”

“ช็อกอะไร ข้อสอบง่ายจะตาย กานต์เสร็จตั้งแต่สิบนาทีแรก”

สาวน้อยกัดฟัน บีบมือตัวเองจนเล็บแทบจะเข้าไปฝังฝ่ามือ

“เนอะ ... ง่ายจนป๊อบช็อกไปเลยอะ ฮ่า ๆ” สาวน้อยฝืนหัวเราะด้วยเสียงแห้ง ๆ

“ว่าแต่ช่วงนี้ไม่เห็นมาเล่นด้วยกันเลยอะ กานต์มีเพื่อนใหม่เหรอ ป๊อบเล่นกับเพื่อนใหม่กานต์ได้นะ” สาวน้อยร่ายคำถามยาวใส่หนุ่มน้อย ที่ยืนเหม่อลอยอยู่ตรงหน้า

“ขอโทษนะ --- พอดีช่วงนี้กานต์มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะน่ะ” หนุ่มน้อยถอนหายใจสั้น

“เป็นเรื่องที่คุยกับคนอื่นไม่ได้ใช่ไหม ?” สาวน้อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

“เอิ่ม ... ก็ ...” หนุ่มน้อยอ้ำอึ้งกับคำถาม

“เล่าให้ฟังได้นะ” สาวน้อยแทรกขึ้น