MasukCHLOE FONTANILLAThe ride back from the restaurant was different. The silence inside the Maybach wasn't just cold anymore; it felt heavy with the aftermath of what had just happened. I stared out the window, watching the pedestrians hurrying along the rain-slicked sidewalks of Manhattan.My phone vibrated again in my pocket. It was a text from Sienna this time: *Clara, please call me. Julian is losing his mind. Dad is screaming at everyone. We need to talk.*I locked the screen without replying and slipped it back into my pocket."You handled that well," Alexander said from beside me. He hadn't looked away from his tablet, his fingers typing out a rapid sequence of commands. "Most women in your position would have cried or made a scene.""I spent three years trying to be the perfect match for Julian because my father wanted it," I said, my voice quiet but firm. "I don't have any tears left for him. I'm just angry.""Anger is more useful than
CHLOE FONTANILLA"Oh, Chloe, tamang-tama ang baba mo. Patapos na ako rito sa pagluluto ng paboritong beef salpicao ni Sir Alex," bungad sa akin ni Manang Celia pagkapasok na pagkapasok ko sa kusina.Sinalubong agad ako ng amoy ng toasted garlic at mantika, 'yung amoy na nakakagutom kahit busog ka naman talaga. Lumapit ako sa counter at kumuha ng tray para tulungan si Manang na ihanda ang mga gagamitin ni Sir Alex para sa hapunan.Habang nag-aayos ako ng kubyertos, paulit-ulit pa ring nag-e-echo sa utak ko 'yung huling sinabi niya sa library. *His career is done, and he will never be able to reach you again.* Seryoso talaga siya nung sinabi niyang wawasakin niya si Marcus. Isang araw pa lang ang nakalilipas, pero ramdam na ramdam ko na ang bagsik ng kapangyarihan ng isang Alexander Valdemar. Parang nilinis niya ang daanan ko para wala na akong iisiping multo mula sa nakaraan.Pero kasabay ng gaan sa loob ko, may kaunting kaba pa rin na dahan-dahang gumagap
CHLOE FONTANILLATahimik kong inilapag ang mga eco-bag ko sa isang gilid ng library bago ako lumapit sa gitnang bahagi ng silid. Nandoon na ang tatlong malalaking kahon ng mga papeles na sinasabi ni Sir Alex kahapon. Puro mga files ito mula sa lumang archive ng main office—mga lumang record ng kumpanya, resibo ng mga nakaraang business trip, at mga profile ng mga dating naging kliyente ng Valdemar Conglomerate.Habang sinisimulan ko ang pagbubukas ng unang kahon, nararamdaman ko pa rin ang bahagyang panginginig ng mga kamay ko mula sa engkwentro namin ni Marcus kanina.Grabe, hindi ko akalaing ganoon siya kadesperado. Ang lakas ng loob niyang isisi sa akin ang pagkawala ng trabaho niya, samantalang siya naman itong naging arogante sa harap ng maling tao. Kung hindi dahil kay Sec. Santos—at siyempre, sa basbas ni Sir Alex—baka kung ano pang nagawa sa akin ni Marcus sa loob ng lumang apartment na 'on. Ngayong nakita ko siyang ganoon kahina at kawawa, imbis na matuwa ako, naramdaman ko l
CHLOE FONTANILLAKinaumagahan, saktong alas-syete pa lang ng umaga ay gising na gising na ako. Pagkatapos kong mag-ayos ng sarili at isuot ang bagong plantsang uniporme, dumeretso agad ako sa main garage ng mansyon kung saan naghihintay ang service car na gagamitin namin. Grabe, pati ba naman 'yung kotse na pang-deliver o pang-sundo ng mga gamit dito, mamahaling SUV pa rin? Kulay itim ito, makintab, at walang kaabog-abog ang tunog ng makina nung mag-start.Nadatnan ko si Secretary Santos na nakatayo malapit sa backseat habang may tinitingnan sa iPad niya. Naka-business suit pa rin siya na parang papasok sa isang formal meeting, habang ako naman ay may dalang dalawang malalaking eco-bag para paglagyan ng mga gamit ko. Nakakahiya tuloy ang hitsura ko sa tabi niya."Good morning, Chloe. Handa ka na ba?" nakangiting bati sa akin ni Sec. Santos nang mapansin niya ang paglapit ko."Good morning po, Sec. Santos. Opo, handa na po. Pasensya na po talaga sa abala ah, nadamay pa kayo sa pagkuha
CHLOE FONTANILLA Hapon pa lang pero dahil sarado ang malalaking kurtina ng library at tanging desk lamp lang ni Sir Alex ang nakabukas, parang gabi na ang ambiance sa loob. Patuloy lang ang marahang tunog ng pag-type niya sa keyboard habang ako naman ay dahan-dahang nagpupunas sa ikalawang palapag. Sinisigurado ko na walang kalubog-lubog ang bawat yapak ko sa sahig na kahoy para hindi siya maabala.Grabe rin kasi ang aura ng lalaking ito. Isang snap lang ng daliri niya, wasak agad ang career ni Marcus.Naalala ko noong mga panahong bago pa lang si Marcus sa bago niyang trabaho. Palagi niyang ipinagmamalaki sa akin kung gaano siya kahalaga sa kumpanya nila, kung paano siya ang nagdadala ng mga kliyente, at kung paano siya magiging manager sa loob ng isang taon. Todo suporta naman ako sa kanya noon. Dumating pa sa punto na nag-o-overtime ako sa convenience store para lang may maipang-ambag sa mga kape at pagkain niya habang nagre-review siya para sa mga presentation niya. Akala ko tala
CHLOE FONTILLAMuntik ko nang mabitawan ang hawak kong duster nang marinig ko ang click ng pinto sa ibaba. Mabilis akong sumilip mula sa ikalawang palapag ng library, nakahawak sa railings habang nakatungo ang ulo ko pababa.Akala ko si Sec. Santos lang uli ang may nakalimutang papel, pero nagkamali ako.Si Sir Alex.Nakatayo siya sa may pinto, seryoso ang mukha habang tinatanggal ang suot niyang mamahaling aviator sunglasses. Bahagyang gulo ang buhok niya, at ang pormal na pormal na dark gray suit na suot niya kaninang umaga ay wala na ang necktie. Nakabukas ang dalawang butones sa may leeg niya habang nakasampay ang coat sa isang braso niya. Sobrang lakas ng dating niya kahit mukha siyang pagod mula sa kung anong mahabang corporate meeting.Akala ko ba gabi pa ang uwi niya sabi ni Manang Celia? Alas-tres pa lang ng hapon ah. Bigla akong kinabahan, pakiramdam ko ay nahuli akong gumagawa ng krimen kahit naglilinis lang naman talaga ako. Ewan ko ba,
CHLOE FONTILLANapakalaki pala talaga ng ballroom ng mga Valdemar kapag nakabukas ang lahat ng mga dambuhalang chandelier. Kulay ginto ang buong paligid, may banayad na tugtog ng violin, at nagkakatipon ang mga pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Lahat sila ay naka-gown at tuxed
CHLOE FONTILLANakalipas ang tatlong araw, at feeling ko ay tumanda ako ng sampung taon.Grabe, hindi nga nagbiro ang receptionist sa ahensya. Si Sir Alex ay hindi lang basta masungit—he is a certified control freak. Lahat ng bagay sa mansyon, may partikular na pwesto at tamang anggulo. Ang mga una
CHLOE FONTILLA"Pasensya na po, Sir. Hindi na po mauulit," mabilis kong sabi habang nakatungo pa rin ang ulo ko.Sobra ang kaba ko, feeling ko naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso ko sa sobrang tahimik ng library. Hinintay kong sigawan niya ako o sabihing layas, gaya ng kwento ni Manang Elen
CHLOE FONTILLAAlas-siyete pa lang ng umaga pero nakatayo na ako sa tapat ng Apex Employment Agency. Literal na hindi ako nakatulog. Buong gabi akong nakasandal sa may waiting shed, binabantayan ang maleta ko habang yakap-yakap ang sarili ko dahil sa lamig. Ang lagkit ko na, amoy ulan, at tuyo na a







