ตอนที่ 1 สิงหอนันต์

'การันต์' เป็นทายาทคนโตของ 'สิงหอนันต์' อันที่จริง เขาควรเป็นผู้ที่ขึ้นมาเป็นผู้นำของตระกูล และสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าควบคุมเขต 1 และ 3 ขององค์กรใต้ดินลึกลับ ที่ใช้ชื่อว่า 'Black Kingdom' (แบล็ก คิงดอม) 

แต่เพราะนิสัยสุดโต่งที่ไม่ชอบถูกบังคับ และไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ หลังเรียนจบมัธยมปลาย เขาจึงเดินทางไปยังต่างประเทศ ตัดขาดจากครอบครัว ใช้ชีวิตเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่ง

จนกระทั่ง

"รันต์ นี่แม่เองนะ แม่รู้ว่าแกไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่บ้านสักเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้แม่คงต้องบอกแก.."

สายเรียกเข้ากลางดึกจาก 'วรสา' ผู้เป็นแม่ กำลังทำให้ทุกอย่างในชีวิตของการันต์ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

"อะไรครับ"

"ธีร์ตายแล้ว อีกสองวันจะมีพิธีศพ แม่ว่าแกควรกลับมาส่งน้องเป็นครั้งสุดท้ายนะ"

ความเงียบงันเกาะกุมหัวใจของชายหนุ่มทีละน้อย เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับเพียง เพียงกดวางสายแล้วล้มตัวลงนอน

น้ำตาแห่งความเสียใจไหลจนหมอนเปียกชุ่ม เขาเริ่มถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าการที่เลือกหันหลังให้ครอบครัวในวันนั้นมันเป้นความผิดของตัวเองหรือเปล่า 

บ้าน สิงหอนันต์

"ลูกชายสุดที่รักของคุณมันว่ายังไงบ้างล่ะ"

เสียงของ 'อำนาจ' เอ่ยถามภรรยา

เขาคือพ่อของการันต์ 

ก่อนหน้านี้ ความหวังของงานในองค์กร และ ผู้ดูแลตระกูล เขาอุตส่าห์หมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าจะมอบให้กับลูกชายคนโต สุดท้ายพังไม่เป็นท่า

ความโกรธเคืองที่มีต่อการันต์ แม้จะผ่านมานานหลายปี ก็ไม่อาจลบเลือนออกจากความรู้สึกของอำนาจได้เลย 

"ฉันโทรไปบอกแล้วค่ะ ลูกไม่ได้ตอบอะไร แต่ฉันเชื่อว่ายังไง รันต์ก็ต้องกลับมา"

"ก็มีแต่คุณนั่นแหละ ที่เชื่อมั่นในตัวลูกชายเฮงซวยของตัวเอง"

"เฮงซวยแค่ไหน เลือดครึ่งหนึ่งในตัวผม มันก็มาจากพ่อไม่ใช่เหรอครับ"

ชายหนุ่มร่างสูง ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา เพียงเดินลงไปนั่งข้างวรสา ผู้เป็นแม่

"ตอนโทรคุยกัน ผมไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรมาก แต่ที่ผมอยากรู้ คือธีร์เป็นอะไรตาย เมื่อไม่กี่เดือนก่อน น้องยังแวะไปหาผมที่นู่นอยู่เลย"

การันต์ถามเสียงเรียบ

เขากวาดตามองไปรอบบ้าน ทุกอย่างยังคงเหมือนเมื่อหลายปีก่อน แม้แต่ภาพถ่ายครอบครัวบนฝาผนัง ก็ยังไม่เคยถูกปลดลงมา เพราะนั่นเป็นภาพเดียวที่บอกให้รู้ว่า สมาชิกในตระกูลสิงหอนันต์มีด้วยกัน 4 คน 

"คนของเราตามไปที่หลัง ก็เจอธีร์เป็นศพอยู่ในป่าแล้ว หลักฐานอื่น ๆ ถูกทำลายหมดเกลี้ยง"

วรสา วางสำนวนคดีสืบสวน กับภาพถ่ายร่างไร้วิญญาณของกันต์ธี ลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้าโซฟา 

"แล้วพ่อมีความเห็นว่ายังไงครับ"

เขาหันไปถามอีกคนที่นั่งเงียบตั้งแต่เขาเดินเข้ามา

"ฉันไม่ได้มีอำนาจมากขนาดนั้น ทางตำรวจหาตัวคนร้ายไม่ได้ ถ้าแกยังมีจิตสำนึกของคนเป็นพี่อยู่บ้าง แกควรรู้ว่าจะต้องทำยังไง"

หลังจากวันนั้นการันต์ ติดต่อขอความช่วยเหลือจากกลุ่มเพื่อน หวังจะขุดหาหลักฐาน เพื่อเอาตัวคนผิดมาลงโทษตามกฎหมาย

จนมีข้อบ่งชี้ว่า 'เณอลินล์' คือคนร้ายในคดีนี้ โดยแรงจูงใจหลัก มาจากการแย่งชิงตำแหน่งภายในองค์กรใต้ดิน

แต่ทว่า 

จากการพิจารณาพยานหลักฐานในคดีฆาตกรรม นายกันต์ธี สิงหอนันต์ ศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่า หลักฐานของฝ่ายโจทก์ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะเอาผิดจำเลยได้ จึงมีคำพิพากษายกฟ้อง และให้ นางสาวเฌอลินล์ วิหคไพลิน พ้นจากข้อกล่าวหาทั้งหมด

การต่อสู้ในโลกแห่งความจริง ทุกอย่างสามารถซื้อ ขาย กันได้ด้วยอำนาจของเงิน

ฆาตกร หลุดพ้นจากความผิด

การันต์เก็บความคับแค้นใจเอาไว้ บางทีสังคมใต้เงาดำมืดพวกนี้ คงถูกกำหนดให้เป็นเส้นทางชีวิตของเขา มาตั้งแต่ต้น

"พ่อครับ ตำแหน่งผู้นำของสิงหอนันต์ และ คนดูแลเขต 1 และ 3 ขององค์กร ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

คืนนั้น เขาเดินเข้าไปหาอำนาจด้วยสายตามุ่งมั่น

ในเมื่อสู้กันอย่างขาวสะอาดไม่ได้ การันต์จึงตัดสินใจ ที่จะใช้วิธีตาต่อตา ฟันต่อฟัน อำนาจวัดกันที่อำนาจ

"ฉันให้ตำแหน่งแกได้ เพราะมันเป็นของแกมาตั้งแต่ต้น ส่วนเรื่องอื่น ๆ แกคงต้องไปจัดการเอง แกอย่าลืมว่าไม่มีใครยอมรับทายาทที่ทิ้งตระกูลอย่างแกได้ ฉันเองก็เหมือนกัน"

 "ครับ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง ที่เหลือผมจัดการต่อเอง แต่เมื่อถึงตอนนั้น ทุกคน อย่ามาหาว่าผมไม่ปรานีแล้วกัน"

ความโกรธแค้นภายในใจของมนุษย์ ไม่ต่างจากกองเพลิงที่ลุกไหม้ คำตัดสินในชั้นศาล และภาพสีหน้าเย้ยหยันของคู่กรณี เปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงมา โหมไฟกองนี้ให้ลุกโชนมากขึ้นกว่าเดิม

"ทุกคนที่ทำให้แกต้องตาย พี่จะเอาคืนมันอย่างสาสม"

การันต์ใช้เวลาเกือบ 5 ปี กวาดล้างพวกทรยศและคิดไม่ซื่อ ออกไปจากในองค์กรเขตที่เขาดูแล แม้แต่ วรเดช ปู่แท้ ๆ ของเขา ก็ยังไม่ได้รับการยกเว้น

ชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยม เด็ดขาด และไร้ซึ่งความปรานีของทายาทสิงหอนันต์เป็นที่พูดถึงในกลุ่มองค์กรใต้ดินอย่ามาก

จากคนที่อยู่นอกสายตา กลับกลายเป็นม้ามืด ที่ใคร ๆ ต่างต้องเกรงกลัว 

"นายครับ วันนี้พวกเขต 3 ออกมาโวยวายเรื่องที่เราขึ้นเงินค่าคุ้มครอง แถมยังขู่ว่าถ้าไม่ยอมรับข้อเสนอของพวกมัน จะปิดกิจการแล้วย้ายไปอยู่เขตอื่นแทนครับ ฝั่งนั้นส่วนใหญ่เป็นสถานบันเทิง ถือเป็นรายได้หลักเลยนะครับ"

'ภูผา' รายงานให้เจ้านายฟัง 

จากบอดี้การ์ด ธรรมดาคนหนึ่ง สู่การเลื่อนขั้น ขึ้นมาเป็นผู้ช่วยมือขวาของการันต์ ในระยะเวลา 5 ปี นอกจากเรื่องความสามารถในศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงแล้ว ความเด็ดขาดในการตัดสินใจ ไม่ต่างจากผู้เป็นนายเลยแม้แต่น้อย

"ในเมื่อมันไม่อยากทำ ก็ไปหาคนที่เขาพร้อมทำมาจัดการแทน งานง่าย ๆ แค่นี้ ไม่ต้องให้ผมแนะนำใช่ไหม"

การันต์เอ่ยเสียงเรียบ

แววตาที่เคยสดใสในอดีต เวลานี้เหลือเพียงความเย็นชา จนตัวเขาเองเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าครั้งสุดท้ายที่เคยยิ้ม คือเมื่อไหร่ 

"แล้วช่วงนี้ฝั่งเฌอลินล์ มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือเปล่า"

บุคคลสำคัญ ที่เป็นคนทำให้เขา ก้าวขึ้นมายืนอยู่จุดนี้ และรอเวลา เพื่อกลับไปแก้แค้นให้น้องชาย 

"องค์กรกำลังเตรียมเปิดโปรเจกต์ใหม่ครับ เห็นว่าทางนั้นเครียดกันมาก ยังหาแผนที่ลงตัวไม่ได้ เดี๋ยวคงเรียกคนอื่น ๆ เข้าไปประชุมร่วมแน่ ๆ เราจะเริ่มแผนการของเราเลยไหมครับ"

ภูผารู้ดี ว่าเจตนาแท้จริงของการันต์ ไม่ใช่เรื่องควบรวมอำนาจ หรือต้องการขึ้นแย่งชิงตำแหน่งจากใคร แต่เป้าหมายเป็นทายาทสาวของตระกูลดัง ฆาตกร ที่รอดพ้นจากคดีไปเมื่อ 5 ปีก่อน

"ดูลาดเลาไปก่อน เท่าที่ผมรู้ ความสัมพันธ์ของเฌอลินล์กับพวกผู้อาวุโสก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ให้คนไปสืบเรื่องนี้เพิ่มเติมมาสักหน่อย เผื่อเราจะใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง"

"ครับนาย แล้ววันนี้ นายจะไปประชุมด้วยตัวเองไหมครับ คนอื่น ๆ รออยู่ที่โถงใหญ่หมดแล้ว"

การันต์เหลือบมองนาฬิกาโบราณ ที่แขวนเอาไว้บนข้างฝา ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมสีดำขึ้นมาสวม

บานประตูไม้สักทอง สลักลายโบราณถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ เสียงพูดคุยจอแจของคนหลายร้อยชีวิตในโถงประชุมใหญ่ ที่เคยดังอื้ออึงก่อนหน้าอันตรธานหายไปในเสี้ยววินาที

กลายเป็นความเงียบสงัดอันน่าอึดอัด เมื่อร่างสูงสง่าของการันต์ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

ชายหนุ่มสวมชุดสูทสากลสีดำ ที่ตัดเย็บอย่างประณีตไร้ที่ติ ก้าวเดินด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย ราวกับสลักมาจากก้อนน้ำแข็ง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองตรงไปข้างหน้า

บรรดาลูกน้อง และผู้อาวุโสของตระกูล ที่ยืนเรียงรายอยู่สองฝั่งทางเดิน ต่างพากันก้มหน้าลงต่ำทันที ที่เขาเดินผ่าน ไม่มีใครกล้าสบสายตาคู่นั้นตรง ๆ 

การันต์ก้าวขึ้นบันได ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ด้านบนสุดที่มี เก้าอี้ไม้สลักรูปสิงห์ ตั้งตระหง่านอยู่

ณ ที่แห่งนี้ คือสัญลักษณ์แห่งสิทธิ์ขาดสูงสุดที่มีมาเนิ่นนานหลายปี มันคือที่นั่งซึ่งแลกมาด้วยเลือดเนื้อ 

และผู้ชนะเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเก้าอี้ 

พรึ่บ

ชายฉกรรจ์ และคนในตระกูลหลายร้อยชีวิตในโถงใหญ่ พร้อมใจกันโน้มตัวโค้งคำนับลงอย่างนอบน้อม 

เสียงทุ้มต่ำ ประสานก้องกังวาน สะท้อนไปทั่วบริเวณ

"สวัสดีครับ นายใหญ่"

แววตานิ่งสนิทมองไล่เลียงคนเบื้องล่างด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อสูทแล้วนั่งลงบนบัลลังก์สิงห์อย่างสง่างาม

ต่อจากนี้เขาคือ การันต์ สิงหอนันต์ ผู้ที่พร้อมชี้ชะตาทุกชีวิต ให้อยู่ใต้อำนาจโดยจำนน