ข้ามภพมามีครอบครัวที่อบอุ่น

ข้ามภพมามีครอบครัวที่อบอุ่น

last updateLast Updated : 2025-03-25
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
6 ratings. 6 reviews
50Chapters
7.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ีปลายฟ้าแพทย์ทหารหญิงเสร็จภารกิจกับมาพักร้อนที่คอนโดนอนอ่านหนังสือตื่นมาอีกทีอยู่ในโลกคู่ขนานในของหญิงที่มีสามีและลูกแล้วสามีที่ป่วยหนักและผอมแห้ง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Lampu gantung kristal di aula utama Hotel Grand Mahardika berpendar menyilaukan, memantulkan kilau kemewahan yang hampir terasa menyesakkan bagi siapa pun yang cukup peka untuk mencium bau busuk di baliknya. Udara di dalam ruangan dipenuhi aroma parfum mahal, cerutu impor, dan minuman beralkohol kelas atas. Namun di balik semua kemewahan itu, ada sesuatu yang jauh lebih samar dan tidak kalah menyengat. Keserakahan yang dibungkus dengan sopan santun para elit.

Malam ini bukan sekadar pesta merger antara Mahardika Group dan Wijaya Group. Bagi Naura Callista Wijaya, malam ini terasa lebih seperti perjamuan para predator.

Naura berdiri di sudut ruangan, memegang gelas sampanye yang hampir tidak ia sentuh sejak tadi. Gaun satin berwarna nude membalut tubuh rampingnya dengan sempurna, kainnya jatuh lembut mengikuti lekuk pinggang hingga paha. Riasan natural menonjolkan wajah mungilnya—mata kecokelatan yang biasanya tampak cerah kini menyimpan sesuatu yang lebih waspada.

Sebagai model papan atas, Naura tahu persis bagaimana cara berdiri agar terlihat rapuh sekaligus memikat. Bahunya sedikit merosot, dagunya terangkat tipis, dan tatapannya dibiarkan lembut seolah ia sama sekali tidak menyadari puluhan pasang mata yang diam-diam mengamatinya.

Padahal Naura sangat sadar bahwa hampir semua pria di ruangan ini memandangnya seperti barang lelang. Dan mereka tidak sepenuhnya salah.

Di balik kain halus yang menyentuh pahanya, tersembunyi sebuah belati keramik kecil yang terikat rapat dengan strap tipis.

Dingin logamnya menempel pada kulit Naura, menjadi satu-satunya hal yang membuatnya merasa sedikit aman di ruangan yang dipenuhi para serigala berbulu tuksedo ini.

“Tersenyumlah, Naura. Kamera ada di mana-mana.”

Suara bariton rendah itu muncul di sampingnya dengan nada tenang yang tidak memberi ruang untuk bantahan.

Naura menoleh sedikit.

Rafael Adrian Wijaya, berdiri di sana. Dalam setelan tuksedo hitamnya, Rafael tampak seperti sosok CEO muda yang sempurna, tenang, percaya diri, dan penuh karisma. Naura cukup mengenalnya untuk tahu bahwa guratan halus di sekitar mata kakaknya bukan hanya karena kelelahan.

Itu ambisi.

Ambisi yang terlalu besar untuk ditahan.

Naura meneguk sampanyenya sedikit sebelum berbisik pelan, nyaris tanpa membuka bibirnya.

“Jadi… berapa harga yang kalian pasang untukku malam ini, Kak?”

Rafael menatapnya sekilas, jelas tidak menyukai arah pembicaraan ini.

“Naura—”

“Ratusan Milyar?” lanjut Naura dengan nada ringan, seolah sedang bercanda. Ia memutar gelas di tangannya, menatap cairan keemasan di dalamnya. “Atau... lebih?”

Kalimatnya terdengar santai. Namun matanya tidak tersenyum.

Rafael menghela napas pelan sambil melirik sekeliling mereka, memastikan tidak ada tamu yang berdiri cukup dekat untuk mendengar percakapan itu.

“Jangan dramatis, kamu tahu kondisi perusahaan.” katanya akhirnya. 

Naura terkekeh pelan. Tawa yang singkat dan kering.

“Benarkah? Karena dari posisiku, ini terlihat sangat dramatis.” Ia menoleh menatap kakaknya. “Kalian menjualku pada Arka Rajendra Mahardika.”

Rafael menegang sedikit.

“Ini hanya pernikahan bisnis, Naura.”

“Dengan pria yang dijuluki Monster oleh dunia bisnis?” Naura mengangkat alis tipis. “Kedengarannya seperti keputusan yang sangat waras.”

“Dua tahun, hanya dua tahun. Setelah itu kamu bisa bebas.” kata Rafael datar.

Naura menatap kakaknya cukup lama hingga Rafael mulai terlihat tidak nyaman. Lalu ia tersenyum tipis.

“Kamu benar-benar gila ya, Kak.”

“Aku hanya menyelamatkan warisan Ayah!” tegas Rafael.

“Dengan menjual adiknya sendiri pada iblis?” Nada suara Naura masih lembut, tapi sesuatu di dalamnya mulai retak.

Rafael akhirnya kehilangan kesabarannya. Ia mendekat sedikit, suaranya turun menjadi bisikan tajam.

“Jangan membuatku mengingatkanmu tentang Dion.”

Nama itu menghantam Naura seperti pukulan. Jari-jarinya langsung menegang di sekitar gelas sampanye.

“Jika kamu menolak ini, aku hanya perlu satu telepon untuk memastikan karier fotografer kecil itu berakhir sebelum matahari terbit.” lanjut Rafael dengan nada yang terlalu santai untuk ancaman seperti itu

Naura terdiam. Ia mematung selama beberapa detik. Sampai kerumunan di dekat pintu aula tiba-tiba bergeser, diikuti riuh kecil yang langsung menyebar di antara para tamu. Beberapa orang menoleh, para fotografer mengangkat kamera mereka, dan dalam hitungan detik perhatian seluruh ruangan tertuju pada satu titik yang sama.

Arka Rajendra Mahardika melangkah masuk.

Ia mengenakan setelan jas navy yang dijahit sempurna, membungkus tubuhnya yang tinggi dan atletis. Rambut hitamnya tertata rapi, sementara senyum ramah yang menghiasi wajah tampannya membuat beberapa wanita di sekitar pintu masuk langsung berbisik kagum satu sama lain.

Jenis senyum yang membuat para pemegang saham percaya bahwa uang mereka berada di tangan yang tepat. Sedangkan untuk para wanita, senyum itu cukup untuk membuat mereka tersihir.

“Selamat malam semuanya,” sapa Arka dengan suara bariton yang tenang dan mudah didengar bahkan di tengah riuh pesta. “Terima kasih sudah menyempatkan waktu untuk hadir malam ini. Selamat menikmati acara malam ini.”Ia tersenyum tipis ketika semua orang memberikan tepuk tangan yang meriah padanya.

Lalu ia berjalan dengan langkah santai, menyapa beberapa investor dengan jabat tangan singkat sebelum akhirnya mendekat ke arah keluarga Wijaya.

Matanya menemukan Naura hampir seketika. Ada sesuatu dalam tatapan itu yang membuat bulu kuduk Naura meremang.

“Arka, senang kamu bisa datang tepat waktu.” Surya Wijaya menyambutnya dengan jabat tangan hangat yang sedikit terlalu antusias.

“Tentu saja, Tuan Wijaya. Saya tidak mungkin melewatkan malam ketika saya akhirnya bisa memiliki permata paling berharga di keluarga Anda.” jawab Arka dengan senyum sopan.

Kalimat itu disambut tawa kecil dari beberapa tamu di sekitar mereka, seolah hanya sebuah pujian biasa.

Namun Naura merasakan sesuatu yang lain di baliknya.

Arka kemudian menoleh ke Rafael.

“Rafael. Kudengar progres pembangunan infrastruktur di proyek Kalimantan kalian mengalami sedikit kendala logistik ya.”ujar Arka pelan.

Rafael langsung mengangguk. “Kami memang sedang mengevaluasi beberapa jalur distribusi.”

“Kita bicarakan itu besok di kantorku, aku yakin kita bisa menemukan solusi yang lebih efisien.” kata Arka santai. 

“Tentu, dukunganmu sangat berarti bagi kami.” jawab Rafael dengan cepat. Nada suaranya hampir terdengar seperti bawahan yang sedang berbicara pada atasannya.

Kemudian, tanpa tergesa, perhatian Arka beralih sepenuhnya pada Naura.

Ia melangkah mendekat.

Jarak di antara mereka menyusut perlahan hingga Naura bisa mencium aroma sandalwood yang samar dari tubuh pria itu, aroma yang bersih, mahal, dan entah kenapa terasa berbahaya.

Arka mengambil tangan Naura dengan gerakan yang halus. Ia menunduk sedikit, lalu mengecup punggung tangan itu. Kecupannya sedikit lebih lama dari yang seharusnya.

“Naura Callista Wijaya,” gumamnya lembut.

Ketika Arka mengangkat wajahnya kembali, matanya menatap langsung ke dalam mata coklat Naura dengan intensitas yang sulit dijelaskan.

“Senang akhirnya bisa bertemu dengan calon istriku secara resmi.” senyumnya melebar tipis.

“Kamu bahkan lebih cantik daripada di majalah Vogue.” pujinya tulus.

Kilatan kamera langsung memenuhi ruangan. Para fotografer berebut mengabadikan momen yang terlihat seperti adegan romantis sempurna.

Naura tersenyum dengan profesional, senyum yang sudah ia latih bertahun-tahun di depan kamera. “Terima kasih, Tuan Mahardika.”

Arka sedikit memiringkan kepala, seolah tidak menyukai panggilan formal itu.

“Panggil aku Arka, Sayang. Kita akan segera menjadi satu keluarga, bukan?”

Ia lalu mendekatkan wajahnya ke telinga Naura, cukup dekat sehingga hanya Naura yang bisa mendengar kalimat berikutnya.

“Simpan ketakutanmu untuk malam pengantin kita sayang.”

Tubuh Naura langsung menegang.

“Aku tahu kamu punya banyak rahasia di balik wajah cantik ini. Dan aku sangat tidak sabar mengulitinya satu per satu.” lanjut Arka pelan.

Arka menarik diri sebelum Naura sempat bereaksi.

Senyumnya kembali sempurna ketika ia menoleh ke arah kamera-kamera yang masih menyala.

Di depan publik, mereka tampak seperti pasangan impian. Namun bagi Naura, perang baru saja dimulai.

Arka melingkarkan tangan Naura ke lengannya seolah itu hal yang biasa.

“Mari kita bicara sebentar,” bisiknya lembut.

Cengkeramannya di pergelangan tangan Naura mengencang, cukup untuk mengingatkan bahwa ini bukan undangan.

Ini perintah.

****

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Big-Bee Heroine
Big-Bee Heroine
อ้าว จบแล้วเหรอคะ เห็นสถานะระบุว่ายังไม่จบ
2025-07-14 19:01:20
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องสลับกันหลายบท ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-07-03 12:00:35
1
1
Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณ อ่านจบแล้วจ้า
2025-05-31 12:09:25
0
0
jinger_ginger
jinger_ginger
36 ก็ลงสลับ ย้อนไปย้อนมา อ่านแล้วงง
2025-04-03 14:09:34
0
0
P JR
P JR
ตอนที่ 34 ก็สลงสลับ
2025-04-03 13:51:28
0
0
50 Chapters
บทที่ 1
กรุงเทพ2022หมอทหารหญิงปลายฟ้า เสร็จภารกิจจากต่างประเทศกลับมาพักร้อน กลับมาพักร้อนที่คอนโดปลายฟ้าเป็นเด็กกำพร้าดิ้นรนสอบชิงทุนจนได้เป็นหมอทหารฝึกหนักเก่งด้านการต่อสู้อาวุธทุกอย่างเป็นหมอที่เก่งและสมุนไพรเธอเรียนรู้สมุนไพรทุกอย่างจนช่ำชอง กลับมาที่ห้องหลังจากทานข้าวเสร็จ ตอนเช้าเธอขึ้นเขาไปไหว้พระขอพรขอให้เจอกับครอบครัวที่อบอุ่น หลังกลับมาจากไหว้พระเธอทานข้าวอาบน้ำเข้านอนอ่านหนังสือและหลับไป ตื่นมาอีกทีเธอตกใจมากลืมตาขึ้นมองไปทางไหนเห็นแต่ป่า สักพักความทรงจำของหญิงคนหนึ่งก็ไหลเข้ามาอย่างมากมายเธอชื่อหลี่ถิงขึ้นเขามาตั้งตอนเช้าเธอสะดุดเถาวัลย์ตกลงมาจากเขากระแทกกับต้นไม้และเสียชีวิต ปลายฟ้าจึงมาเข้าร่างของเธอความทรงจำหลี่ถิงเธอแต่งกับหลี่หยางสามีของเธอ มีลูกด้วยกันสองคนแฝดชายหญิงอายุสี่ขวบ สามีของเธอมีอาชีพล่าสัตว์เดือนที่แล้วสามีเธอขึ้นมาล่าสัตว์ฝนตกหนักลื่นตกเขาบาดเจ็บหนักตอนนี้เดินยังไม่ได้นอนรักษาตัวอยู่ที่บ้านเพราะไม่มีเงินไปหาหมอจึงทานยาสมุนไพรของหมอชาวบ้านอาการจึงไม่ดีขึ้นเท่าไรทุกอย่างจึงตกมาที่เธออย่างหนัก ต้องหาเงินหาของป่าไปขายพอแลกกินและยาให้สามีทำให้ร่างกายนี้อ่อนแอมากเพรา
Read more
บทที่ 2
หลี่ถิงรีบเดินลงเขาทันทีเดินมาสักพักก็เจอบ้านหลังเล็กตรงเชิงเขาเธอรีบเดินเข้าไปในบ้านทันทีมีเด็กสองคนหันมามอง ในความมรงจำของเธอเด็กฝาแฝดชายหญิงชื่อหลี่ฝูกับหลี่ฮวาหน้าตาน่ารักผู้หญิงได้ความสวยและน่ารักมาจากแม่ หน้าตาเกลี้ยงเกลาดูให้ผู้พบเจอเอ็นดู ส่วนผู้ชายฉายแววหล่อมาตั้งแต่เด็ก ลูกทั้งสองของหลี่ถิงน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆซ้ำในความทรงจำก็เป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไม่ดื้อไม่ซนจนเกินไป "ท่านแม่กลับมาแล้วเหนื่อยไหมขอรับดื่มน้ำก่อนขอรับท่านแม่" ทว่าก็มีเสียงที่ดังเรียกมาจึงทำให้เธอหลุดจากความคิด เด็กน้อยทั้งสองมองเห็นร่างของมารดาจึงพากันวิ่งออกมาต้อนรับ เธอมองดูเด็กทั้งสองคนด้วยความอ่อนโยนก่อนจะตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม "เด็กดีแม่ไม่เหนื่อยจ้ะลูกแม่ได้ของป่ามาเยอะแยะเลยมีองุ่นป่าหวานๆรองท้องไปก่อนนะลูกแม่จะรีบทำอาหารให้ลูกกิน" เด็กสองคนผอมมากเพราะขาดสารอาหาร "เดี๋ยวแม่เดินไปดูพ่อของลูกสักหน่อย" เธอหยิบน้ำกับองุ่นออกมาจากมิติเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีสามีนอนอยู่ หลี่ถิงมองดูสามีเขานอนมองมาที่เธอด้วยสายตาเศร้า "น้องกลับมาแล้ว" "ลำบากเจ้าเหลือเกินน้องหญิงพี่ขอโทษ" หลี่ถิงมองดูสามีและยิ้ม "ไม่เป็นไ
Read more
บทที่ 3
หลังลูกกับสามีนอนกลางวันหลี่ถิงก็เดินออกมาทำความสะอาดห้องครัวและห้องนอนของเด็กทั้งสองคน เธอเอาที่นอนออกมาใส่ในห้องของลูกหมอนผ้าห่มให้ใหม่ทั้งสองคนเอาเสื้อผ้าเก่าออกจากตู้เอาผ้าใหม่ใส่ไว้ให้ลูกคนละ3ชุดก่อนเอาข้าวหอมครื่องปรุงใส่กระปุกเรียงไว้ที่ห้องครัว เธอตัดสินใจจะบอกมิติกับสามีเย็นนี้ ทำควาสะอาดห้องน้ำเอาสบู่ยาสีฟันยาสระผมออกมาตั้งไว้ พอลูกตื่นเธอจะจับลูกสระผมตัดเล็บเปลี่ยนชุดใหม่ให้ จับเด็กๆแต่งตัวคงสนุกดี เอาถังน้ำออกมาใหม่สองถังใหญ่เสร็จจากในบ้านเธอจึงออกมาดูหลังบ้านเห็นหญ้าขึ้นเยอะมากเธอหายเข้าไปในมิติหามีดกับจอบออกมาตัดหญ้า คอนโดรึอะไรเนี้ยมีทุกอย่างอะไรที่คิดว่าไม่มีดันมีทั้งหมดซะงั้นแค่เราคิดว่าอยากได้ก็มีให้ แถมยังไม่หมดด้วยหยิบมาเหมือนไม่ได้หยิบเพราะหยิบของปุ้ปก็จะมีแสงสว่างว๊าบขึ้นมาแล้วสิ่งนั้นก็จะทดแทนที่หยิบไปเหมือนเราหยิบอะไรก็ผลิตอันนั้น เธอหยุดคิดก่อนจะออกมาจากมิติมาตัดหญ้าทันทีปลายยามเซินเธอหยุดพักเดินเข้าบ้านไปปลุกให้ตื่นนอน "วันนี้แม่จะอาบน้ำสระผมให้ลูกทั้งสองคนจ้ะ" หลี่ฝูกับหลี่ฮวาดีใจมากท่านรีบวิ่งไปห้องน้ำทั้งสองคน "ท่านแม่นี้คือะไรหอมจังเลยเจ้าค่ะ" หลี่ฮวาเ
Read more
บทที่ 4
หลังจากส่งลูกเข้านอนหลี่ถิงก็มาฝังเข็มเอายาให้สามีกิน เธอปรึกษาสามีเรื่องจะเอาเครื่องประดับของเธอในมิติไปขายเอาเงินมาสร้างบ้านก่อนที่จะถึงหน้าหนาวอีกสามเดือนเธอชอบสะสมทองคำในชาติก่อนใส่ไว้ในตู้เซฟที่คอนโด มีทั้งทองแท่งสร้อยแหวนกำไลเต็มตู้เซฟคนจะได้ไม่สงสัยเวลาเธอสร้างบ้านใหม่ และจะพาสามคนพ่อลูกไปตรวจดูในโรงหมอในเมืองด้วยเพื่อกันคนสงสัยครอบครัวของเธอ "ดีนะเจ้าคะที่บ้านเราติดเชิงเขาจึงไม่มีใครมารบกวนเราแต่ถ้าวันไหนเราร่ำรวยขึ้นมา คนก็จะมาวุ่นวายพวกชอบเสือกก็เยอะแต่พรุ่งนี้น้องจะลองขึ้นเขาดูสักหน่อยเจ้าค่ะ เผื่อจะเจอสมุนไพรหายากทางที่น้องจะไปวันนี้" "ระวังตัวดีๆด้วยน้องหญิงเจ้าเป็นผู้หญิงอันตรายมีรอบด้านเห็นท่าทางไม่ดีให้รีบเข้าไปในมิติ" หลี่หยางบอกด้วยใบหน้าจริงจังอันตรายบนเขาไม่ใช่แค่สัตว์มนุษย์ก็อันตรายเช่นกันเผลอๆกลัวยิ่งกว่าเดรัจฉานเสียอีก"เจ้าค่ะน้องจะระวังตัว" หลี่ถิงรู้ความนัยของสามีก่อนจะตอบรับด้วยควาหนักแน่นไม่มีใครมาทำร้ายเธอได้ แต่ถ้ามีมันคนนั้นเขาลงนรกซะก่อน เธอถอนเข็มออกจากตัวสามี"ดื่มน้ำอีกนะเจ้าคะจะได้หายเร็วๆ พรุ่งนี้ท่านพี่ตื่นมาจะรู้ว่ายาของน้องดีที่สุดเจ้าค่ะ
Read more
บทที่ 5
เสียงไก่ป่าขันคงใกล้สว่างหลี่ถิงลืมตาตื่นขึ้นจึงค่อยๆลุกขึ้นเพราะกลัวสามีเธอตื่น แต่ทว่าหลี่หยางก็ตื่นอยู่ดีแล้วบอกภรรยาเบาๆ"นอนต่อก่อนก็ได้น้องหญิงยังไม่สว่าง""ไม่เป็นไรเจ้าค่ะน้องจะไปทำอาหารแล้ว"หลี่ถิงบอกสามีให้นอนต่อเธอไปหุงข้าวทำกับข้าวอร่อยๆให้ทาน จากนั้นเธอก็ลุกเดินไปห้องน้ำล้างหน้าแปงฟันก่อนอันดับแรก และเดินเข้าครัวไปจุดเตาหุงข้าวต่อ เธอหยิบไก่ป่าตัวเมื่อวานที่โยนไว้ในมิติออกมาทำเป็นอาหารเช้า ทำความสะอาดไก่เสร็จเธอทำน้ำแกงไก่และเอาเห็ดโคนออกมาผัดและย่างกุ้งให้ลูกของเธอทำกับข้าวเส็รจ เธอก็เดินไปป่าไผ่ตัดไม้ไผ่มา10ลำ โยนเข้าในมิติและตัดหน่อไม้มาด้วยหลายหน่อ และรีบกลับบ้านพอถึงบ้านเธอก็รีบทำราวไม้ไผ่ไว้ใหสามีหัดเดินในตอนเช้าทำเสร็จเห็นลูกชายกับลูกสาวที่เดินออกมาจากในบ้านท่าทางงัวเงียเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่"ท่านแม่ไม่บอกให้ลูกมาช่วยละขอรับ/เจ้าคะลูกอยากช่วยท่านแม่" หลี่ถิงยิ้มบอกว่า"เด็กต้องนอนให้เต็มอิ่มลูกรักจะได้โตเร็วๆและแข็งแรงจ้ะ แม่ทำเสร็จหมดแล้วลูกไปล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวกินข้าวได้เลยจ้ะ" ลี่ถิงพูดกับลูกทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม"ถ้าล้างหน้าเสร็จแล้ว แม่จะพาท่านพ่อล
Read more
บทที่ 6
หลี่ถิงเดินออกจากบ้านขึ้นเขาอย่างรวดเร็วเดินตามทางที่ชาวบ้านหาของป่าถึงบนเขาเธอหันไปอีกทางที่ชาวบ้านไม่เดิน ก่อนจะเดินไปทางนั่นอย่างไม่กลัว เดินมาสักพักเจอผักป่าและเห็ดเต็มไปหมดเธอจึงรีบเก็บใส่ตระกร้าทันทีเธอโยนเข้ามิติตั้งมากมายเพราะตระกร้าเต็มก่อนไม่ต้องห่วงว่าไม่มีที่ใส่เพราะมิติเก็บได้ไม่มีวันเต็มหลังจากเก็บเห็ดเสร็จเธอเดินต่อเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆเอามีดฟันต้นไม้ทำเครื่องหมายกันหลงป่าข้างหน้ามีเนินจึงเดินขึ้นไปยืนบนเนินมองลงไป มีทุ่งหญ้าและมีกวางป่าฝูงใหญ่กินหญ้าอยู่ หลี่ถิงยิ้มด้วยความดีใจหยิบธนูขึ้นมาเล็งตัวใหญ่สุดยิงจุดตายทันที หลี่ถิงรีบวิ่งลงไปเก็บกวางใส่มิติทันที จากนั้นเดินไปดูตรงลานข้างหน้าเธอเห็นดอกอะไรก็ไม่รู้จึงเดินไปดูใกล้ๆก่อนจะอุทานด้วยความดีใจ "โอ้แม่เจ้าทุ่งดอกเก็กฮวย" เก็บไปตากแห้งชงกินดีกว่าเธอเก็บเข้ามิติให้หมดเลย เลยจากทุ่งเก็กฮวยเป็นข้าวฟ้างเดินเลยไปอีกยังมีข้าวหอมมะลิเหลืองอร่ามเต็มทุ่งหลี่ถิงรีบเก็บเข้ามิติทันที "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านเทพทั้งหลายที่เมตาลูก"มองดูตะวันที่ตรงหัว เริ่มหิวข้าวมองหาที่นั่งพักกินข้าวดีกว่าเธอหยิบเอากับข้าวง่ายๆในมิติออกมาทา
Read more
บทที่ 7
หลี่ถิงเอาผลไม้ออกมาให้ลูกๆทั้งสองคนกินวันนี้ได้ไก่ป่าที่ยังไม่ตายและกระต่ายด้วยไก่6ตัวตัวผู้2ตัวตัวเมียสี่ตัวกระต่าย4ตัวตัวผู้1ตัวตัวเมีย3ตัว จะทำคอกชั่วคราวให้พวกมันอยู่ก่อน "ลูกเอาผลไม้ไปล้างมากินได้เลยแม่จะไปพาท่านพ่อของลูกออกมาหัดเดินก่อน""เจ้าค่ะ/ขอรับท่านแม่"จากนั้นหลี่ถิงดึงไม้ไผ่และเครื่องมือออกมาวางไว้ก่อนเข้าบ้านไปหาสามี หลี่หยางนั่งพิงหัวเตียงเขารู้สึกว่าตั้งเมื่อคืนที่ภรรยาฝังเข็มให้กินยาตอนเช้า เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บตอนที่ภรรยาพาเขาออกไปหัดเดินตอนเช้าเขาสามารถเดินได้ไปกลับหลายรอบและไม่รู้สึกเหนื่อยและเจ็บเลยเขาคิดว่าไม่ถึงอาทิตย์เขาคงจะเดินได้เป็นปกติเขาดีใจมาก แต่ที่หลี่หยางสงสัยคือภรรยาเขาเก่งขึ้นยิ้มเก่งไม่มีแววตาที่เศร้าเหมือนเมื่อก่อนเหมือนเป็นละคนเขารู้สึกได้แต่ไม่พูดอะไรรอให้เธอบอกเขาเองดีกว่าเพราะเขาคิดว่าภรรยาของเขาจะเป็นยังไงเขาก็รักเธอเหมือนเดิม ตอนที่เขาเจอภรรยาที่ขึ้นไปเก็บผักป่าที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน เขาเป็นลูกกำพร้าเหมือนกันกับหลี่ถิงตอนนั้นเธอยืนอยู่ข้างลำธารกับเด็กสาวคนหนึ่ง ไม่มีใครมองเห็นเขาที่ยืนอยู่บนเนินเขาหลี่หยางเห็นหญิงนั้นผลักหลี่ถิงตกน้ำแล้
Read more
บทท่ 8
ก่อนยามเฉินหลี่ถิงรีบพาลูกสาวไปขึ้นเกวียนในหมูบ้านก่อนออกจากบ้านเธอมองค้อนสามีที่ทำเธอเกือบสาย แต่ทว่าทางด้านหลี่หยางอารมณ์ดีตื่นขึ้นมาช่วยภรรยาทำกับข้าวตอนเช้าอย่างสดชื่นหลี่ถิงพาลูกสาวขึ้นเกวียนรอชาวบ้านที่จะเดินทางไปในเมือง มองเข้าไปในเกวียนมีคนนั่งบนเกวียนแล้วสองถึงสามคน มีแม่เฒ่าหุ่ยหลิงด้วยถามหลี่ถิง"หลี่หยางเดินได้หรือยังดีขึ้นหรือไม่" "เดินได้แล้วเจ้าค่ะท่านยายแต่ยังเดินไม่คล่องเท่าไร่เจ้าค่ะได้ยาหมอต้มกินมาเป็นเดือนแล้วเจ้าค่ะ" หลี่ถิงตอบ" ดีแล้วละ"แม่หุ่ยหลิงตอบ"ข้าก็เดินไปไกลไม่ไหวเลยไม่ได้ไปเยี่ยมเจ้ากับสามีเจ้า" "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านยายข้าเข้าใจ" คุยกันไปมาถามสักพักเกวียนก็ออกเดินทางเข้าเมือง ประมาณครึ่งชั่วยามก็ถึงเมืองหลี่ถิงมองอย่างตื่นเต้นนี้หรือโลกโบราณ หลี่ฮวาก็จับมือแม่มองข้างทางอย่างตื่นเต้นเช่นกัน เพราะว่าร่างเดิมไม่ค่อยเข้าเมืองแต่งงานแล้วไม่เคยเข้าเมืองเลยมีแต่สามีมาขายของป่าเพราะเธอไม่อยากเจอแม่เลี้ยง แต่เธอคนนี้นี้ไม่ใช่คนเก่าร้ายมาร้ายตอบและจะเอาคืนให้เจ้าของร่างเดิมอย่างแน่นอนเธอจ่ายค่าเกวียน3อิแปะให้มารอขึ้นเกวียนในยามอุ่ย(13.00/14.
Read more
บทที่ 9
หลี่หยางรีบเดินกับบ้านเพราะเป็นห่วงภรรยาและลูกที่รออยูที่บ้านเดินมาถึงหน้าบ้านก็ต้องตกใจเพราะได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังออกมาจากบ้านของเขาหลี่หยางรีบวิ่งเข้าบ้านทันที วิ่งไปถึงก็ต้องตกใจที่เห็นภรรยาไล่ตีสองแม่ลูกมหาภัยพอดี"น้องหญิงเป็นยังไงบ้างบาดเจ็บตรงไหนบ้าง" หลี่หยางรีบปรี่เข้าไปจับตัวหลี่ถิงหมุนไปมาหาร่องรอยบาดแผลด้วยความเป็นห่วง"เจ้าต้องถามข้านี้ว่าเจ็บตรงไหนพวกเนรคุณเลี้ยงเสียข้าวสุก" แม่เลี้ยงของหลี่ถิงเอ่ยเถียงขึ้นทาทันทีเมื่อเห็นหลี่หยางไปดูภรรยาของเขา ทั้งๆที่เขาเองต่างหากที่ถูกกระทำหลี่ถิงจะเจ็บได้ไงต้องเป็นเธอสิ! "เจ้าเลี้ยงข้าตรงไหน คลอดข้าออกมาหรือขอถามหน่อยหน้าด้านมากนะออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้ก่อนที่ข้าจะไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านว่ามีคนบุกรุก" นางชือหนิงกับชือเหยาได้ยินว่าแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านก็ตกใจ"ข้าจะเตือนความจำให้นะว่าเจ้าสองคนแม่ลูกวางแผนหลอกข้าไปเก็บผักป่าแล้วให้ลูกแกผลักข้าตกน้ำกะจะให้ข้าตายแล้วฮุบเอาสมบัติของพ่อข้า ถ้าข้าแจ้งผู้ใหญ่บ้านตอนนี้ก็ได้นะ เมื่อก่อนข้ายอมพวกเจ้าเลยได้ใจสินะงั้นวันนี้ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายคาบ้านก็ได้ข้อหาขโมยและบุกรุกบ้านก็น่าจะพออ้ออ
Read more
บทที่ 10
หลังจากขึ้นแปลงผักได้มายี่สิบแปลงเธอบอกสามีพักหน้าดินไว้สัก3วันไปขอซื้อขี้วัวมามาใส่แปลงผักทิ้งไว้"เรากินมาข้าวเที่ยงกันเจ้าค่ะ แล้วท่านพี่พาลูกไปซื้อขี้วัวในหมู่บ้านนะเจ้าคะ เวลาปลูกผักจะต้นใหญ่และแข็งแรงและน่ากิน""ได้น้องหญิง"หลี่ถิงเอาข้าวมันไก่ออกมา4จานใหญ่และขนมและน้ำผลไม้ออกมาไว้วางในโต๊ะกินข้าวกินข้าวเสร็จพักผ่อนสักหน่อย"น้องจะไปตัดไม้มาทำคอกวัวต่อดีไหมเจ้าคะ""อืมเดี๋ยวพี่ไปด้วยพรุ่งนี้ค่อยไปเอาขี้วัวก็ได้พี่ไม่อยากให้น้องไปคนเดียว""ได้เจ้าค่ะ"หลี่ถิงให้ลูกเธอนอนกลางวันเพราะอยู่ในวัยกำลังเติบโตเธอจึงออกไปออกไปตัดไม้กับสามีตอนบ่าย สามีเอาวัวเทียมเกวียนไปด้วยจะได้ลากไม้กลับมาด้วยมาถึงป่าไผ่สามีก็ตัดไม้หลี่ถิงจึงเดินดูหน่อไม้หน่อได้มาเต็มตระกร้าเธอจะทำหน่อไม้ดองวันหลังค่อยมาขุดไหม่ป่าไผ่อยู่ติดกับลำธารน้ำใสมองเห็นปลาเยอะมีแต่ตัวใหญ่ๆทำปลาตากแห้งด้วยก็ดี กุ้งก็เห็นมีเยอะเธอจึงจับกุ้งไปเผ่ารอบเย็นด้วยเอาปลา10ตัวก็พอเอากุ้งมาเยอะหน่อยเดียวตอนไปขายเหลาอาหารค่อยเอาจับเอาเยอะๆเธอร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีหลี่หยางมองเมียแล้วหัวเราะเบาๆได้ไม้เยอะพอแล้วจึงพากันกับบ้านป่านนี้ลูกๆของเธอค
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status