แผนชิงรัก 9.4

ถามเสียงสั่นเครือ ทั้งโกรธและเสียใจ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นเพราะการกระทำของผู้หญิงคนนั้น อีกทั้งเอเดรียนยังเชื่อเมริกาจนบุกมาถึงที่นี่

"ใช่! ผมไม่คิดหรอกว่าจะเจอคุณจริงๆ แต่คุณปิดเครื่องหนี ก็เลยต้องมาดูให้เห็นกับตา"

เอเดรียนแผดเสียงกร้าวด้วยความเคียดแค้นใจ ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าสวมเขาให้เขาแบบนี้ ถ้าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ทำสัญญาคู่ควง เขาคงเดินจากไปอย่างไม่แยแส แต่โรสถูกยกขึ้นเหนือผู้หญิงพวกนั้น

"ฮึ! เวลาเรามีความสุขกัน ก็ไม่อยากให้ใครรบกวนเป็นธรรมดา"

คำเย้ยหยันจากชายอีกคน ทำให้เอเดรียนหันขวับ

ผลัวะ!

หมัดหนักซัดเข้าที่มุมปากดอกเตอร์หนุ่ม ที่บังอาจมาแตะต้องผู้หญิงของเขา แล้วยังกล้าเสนอหน้าเยาะเย้ย ชายร่างใหญ่เซถลา แว่นสายตากระเด็นหลุด กฤษณ์พยุงตัวลุก ยกมือขึ้นกุมมุมปากตัวเอง วันนี้เป็นไงเป็นกัน เขาจะสู้จนถึงที่สุด เพื่อให้ได้โรสกลับมา

"ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ไอ้คนกระจอก! เกิดอะไรขึ้นกับโรสแกยังไม่รู้เลย ถ้าฉันไม่มาช่วยไว้ โรสก็ตกเป็นของนายวิโรจน์ไปแล้ว จากนี้ไปโรสจะเป็นของฉัน! "

"เป็นของแกเหรอ! ไอ้สารเลว! "

เอเดรียนถามเสียงคำรามพร้อมพุ่งเข้าหา ปัดกำมือของฝ่ายตั้งรับ แล้วชกเข้าอีกหมัดที่แก้ม กฤษณ์ล้มฟุบลงกับเท้าของซันนี่ ถึงเวลานี้คู่หูบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงชักปืนจ่อศรีษะดอกเตอร์หนุ่ม ก่อนที่มาร์ตินลดมือที่ถือปืนลง ปล่อยให้ซันนี่เป็นคนเล็งค้างไว้ เดิมตั้งใจว่าเรื่องหัวใจเจ้านายพวกเขาจะปล่อยให้จัดการเอง ตราบใจที่ยังไม่เสียเปรียบจะไม่ยุ่ง แต่ทั้งสองรู้ว่าโรสเป็นคนสำคัญ ไม่เช่นนั้นเอเดรียนคงไม่ยอมลดตัวมาตามถึงม่านรูดแบบนี้

กฤษณ์ยืนแข็งทื่อเหงื่อกาฬผุดออกตามใบหน้า เป็นครั้งแรกที่ถูกปืนจ่อหัว หวาดกลัวนะ แต่ยังคงไม่ลดแววตาแข็งกร้าวจ้องชายต่างชาติผู้ตั้งท่าจะยิงตัวเอง เขาคนเดียวไร้อาวุธ ยังไงก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว แต่ชีวิตก็แค่นี้ อยู่ต่อไปโดยไม่มีโรสก็เท่ากับตายทั้งเป็น ไม่ต่างกันเลย

"อย่านะคุณซันนี่! "

หญิงสาวร้องห้าม กลัวว่าเอเดรียนจะสั่งยิงอดีตคนรัก แม้จะเข้าใจว่าเขาทำอะไรเธอ แต่ก็รับไม่ได้ที่จะมีคนถูกฆ่า

"คุณกำลังปกป้องเขาอย่างงั้นหรือ บอกผมมาว่าคุณสมยอม หรือถูกมันรังแก! "

เอเดรียนหันไปที่หญิงสาว เพลิงโทสะจากนัยน์ตาของเขา ทำให้โรสถึงกับใจสั่น ทำไมเวลานี้ในหัวเธอถึงคิดคำอธิบายไม่ได้ มันตื้อไปหมด ตั้งแต่กฤษณ์บอกว่าได้ทำอะไรเธอลงไป

"ผมให้ทางเลือก ถ้าเขารังแกคุณผมจะยิงเขาซะ แต่ถ้าคุณเต็มใจผมจะฆ่าทั้งคู่! "  

เขานั่งลงที่ขอบเตียง ใช้สองมือจับไหล่หญิงสาว ตวาดถามใส่หน้าเธอเสียงดังแต่ไร้คำตอบ โรสน้ำตาเอ่อไหลผ่านหัวตาทั้งสองข้าง ฆ่าทั้งคู่งั้นหรือ? เขาทำเช่นนั้นได้ลงคออย่างนั้นเชียวหรือ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงได้ตอบโต้กลับไปว่า เขาไม่ใช่จ้าวชีวิตเธอ และไม่มีสิทธิ์ฆ่าใครทั้งนั้น แต่ในวันนี้หัวใจเป็นของเอเดรียนไปแล้ว ทำให้พูดไม่ออก 

"แค่บอกว่าเขาข่มแหง คุณไม่ได้รักเขา คุณก็จะรอด"

"............"

น้ำเสียงเข่นเขี้ยวกระซิบถามข้างหู แต่เธอมีเพียงแววตาปูดปวม จ้องหน้าเขา

"พูดสิโรส! บอกผมว่าคุณไม่อยากให้ใครแตะต้อง นอกจากผม!

ชายหนุ่มเขย่าไหล่หญิงสาวจนหัวสั่นหัวคลอน เพราะโกรธที่ไม่ได้คำตอบ เธอเอาแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น แม้รู้ว่าแค่พูดตามที่เอเดรียนต้องการฟังก็รอด ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเธอยินยอมให้กฤษณ์ตาย

 มือใหญ่พลั้งเผลอบีบไหล่คนตัวเล็กจนแดงช้ำ สิ่งที่เอเดรียนต่อว่าโรส และเธอร้องไห้หนัก ทำให้กฤษณ์รับไม่ได้ เขารู้แล้วว่าหญิงสาวรักใคร และพร้อมสารภาพความจริงว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"หยุดทำเธอนะ! ไอ้! เอาะ! "

ดอกเตอร์หนุ่มด่าทอ โดยไม่เกรงกลัวลูกตะกั่วเจาะหัว แล้วก็ต้องร้องโอดโอย เพราะถูกซันนี่ตบปากด้วยกระบอกปืน

"ผมหวังว่าเขาจะทิ้ง ‘ภรรยา’ มาหาคุณนะโรส"

เอเดรียนลุกขึ้นจากเตียง มองหญิงสาวด้วยท่าทางรังเกียจ พูดเน้นหนักคำว่าทิ้งภรรยา เย้ยหยันว่าเธอกำลังยุ่งกับสามีคนอื่น ทั้งที่หัวใจของเขาเจ็บปวด รู้สึกราวกับว่ามีเข็มปักเป็นพันเล่ม หรือมากกว่านั้น เวลาเพียงไม่นาน เธอมีอิทธิพลกับเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"เอเดรียน... " 

โรสเรียกเสียงแผ่วเบา รับรู้ว่าเอเดรียนเสียใจที่พูดประโยคนี้ เขาหันหลังให้ก้าวออกไป ซันนี่กับมาร์ตินโค้งตัวให้เธอแทนการเอ่ยลา

"เอเดรียนอย่าไปนะ! "

น้ำตาทะลักราวกับทำนบแตก โรสกอดผ้าห่มร้องไห้ สภาพเธอจะวิ่งตามเขาก็ไม่ได้ ความปวดร้าวจากการสูญเสียรักอีกครั้ง ในเวลาไล่เลี่ยกันเสียดแทงหัวใจเธอเหลือเกิน ภาพนาทีสุขสมในอ้อมอกของเอเดรียน กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีต และไม่มีโอกาสแอบอิงอกอุ่นนั่นอีกแล้ว พยายามกลั้นเสียงร้องไห้ แต่ไม่อาจกลั้นสะอื้น และห้ามน้ำตาที่สะท้อนความเจ็บปวดข้างในได้

"โรส...พี่ขอโทษ พี่ไม่คิดว่าโรสจะรักเขามากขนาดนี้"

เพราะเขาแท้ๆ ทำให้หญิงที่ตัวเองบอกว่ารักหนักหนาต้องเจ็บปวด น้ำตาของเธอเปรียบดังน้ำกรดรดหัวใจเขา ทรมานปนความริษยา ความรักหลายปีของเขา พ่ายแพ้แก่เอเดรียนคนที่มาทีหลัง และเพิ่งรู้จักกับเธอ

กฤษณ์ใช้ผ้าห่มผืนเดิมพันกายหญิงสาวเอาไว้ อุ้มเธอขึ้นรถ โรสเหมือนหุ่นไร้ชีวิต ไม่พูดกับเขา นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ความเจ็บปวดของเธอบีบคั้นหัวใจเขา ยิ่งเธอเจ็บช้ำยิ่งอยากดูแล