13.2 | ผมง้อคุณอยู่

ช่วงสายวันต่อมา หลังจากที่หมอเข้ามาตรวจอาการของอมลรดาและอนุญาตให้กลับบ้านได้ อคิณก็ช่วยเช็ดตัวให้เธอและหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน

               “เดินไปขึ้นรถไหวมั้ย ให้ผมไปเอารถเข็นมาให้มั้ย หรือจะให้อุ้มไป” อคิณถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเมื่อวานมาก เขานอนคิดมาทั้งคืนแล้วว่า ทะเลาะกันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้กอบโกยความสุขจากเธอในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้อยู่ด้วยกันเอาไว้ให้มากที่สุดดีกว่า “ผมอุ้มไปดีกว่า วันนี้อยากเอาใจเมีย”

               “ไม่ต้องค่ะ” อมลรดารีบถอยหลังหนีเมื่อเขาทำท่าจะอุ้มเธอจริงๆ “ฉันหายแล้ว เดินเองไหว”

               “แน่นะ” น้ำเสียงที่ถามเจือความห่วงใยอย่างจริงใจ

               “แน่ค่ะ รีบไปกันเถอะ ฉันเบื่อโรงพยาบาลจะแย่แล้ว”

               อคิณโอบเอวบางพาเธอเดินออกไปออกห้องพักคนไข้ “อีกสองวันผมต้องกลับกรุงเทพ คุณปู่ตามตัวกลับด่วน”

               “ฉันต้องไปด้วยหรือเปล่า”

               “ผมไปไหนคุณก็ต้องไปด้วยสิ ผัวอยู่ทาง เมียอยู่ทางแล้วเมื่อไหร่จะมีลูก”

               “คุณก็ห่วงอยู่แค่นี้”

               “ก็มันเป็นเป้าหมายสูงสุดของผมนี่” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ แล้วเอียงหน้ามากดจูบลงบนขมับของคนในอ้อมกอด “ดีกันนะ”

               “คะ?” อมลรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ตัวสูงกว่าด้วยสีหน้างุนงง

               “งงอะไร ผมง้อคุณอยู่”

               “ฉันตามอารมณ์คุณไม่ทันแล้ว”

               “เอาเป็นว่าเราจะไม่ทะเลาะกันอีกแล้วนะ”

               “คุณเป็นคนหาเรื่องฉันก่อน”

               “ก็คุณทำให้ผมหะ...” อคิณเกือบหลุดคำว่า ‘หึง’ ออกมาแต่ก็ยั้งปากไว้ได้ทัน ถึงแม้เขาจะกล้ายอมรับกับตัวเองว่า ‘รัก’ อมลรดา แต่ยังไม่พร้อมจะเปิดเผยความรู้สึกให้เธอรู้ตอนนี้เพราะยังไม่แน่ใจว่าเธอกับโอลิเวอร์เป็นแค่พี่น้องกันอย่างที่บอกจริงหรือเปล่า “คุณทำให้ผมโมโห แต่ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เอาเป็นว่า เราดีกันแล้วนะ”

               “ค่ะ” อมลรดายิ้มรับอย่างเบาใจ เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเปลี่ยนไปเพียงชั่วข้ามคืน แต่การอยู่กันอย่างสงบ ไม่ทะเลาะกันเหมือนที่ผ่านมาย่อมดีกว่าแน่นอน “เวลาคุณโมโหน่ากลัวมาก ฉันไม่อยากเห็นคุณโหมดนั้นอีกแล้ว”

               “เรื่องแบบคืนนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นอีก ผมสัญญา” อคิณบอกหนักแน่นพร้อมกระชับวงแขนรั้งร่างบางเข้ามาแนบชิดกับตัวมากขึ้นอีกนิด “คืนนี้ขอนอนกอดเมียให้ชื่นใจหน่อยนะ ไม่ได้กอดมาตั้งหลายคืนแล้ว”

               “นี่ก็กอดอยู่” หญิงสาวบอกยิ้มๆ

               “ยืนกอดกับนอนกอดมันไม่เหมือนกัน”

               “ให้กอดเฉยๆ นะ”

               “กอดเฉยๆ แล้วเมื่อไหร่จะมีลูก ตอนนี้ผมก็หายดีแล้ว คุณก็หายดีแล้ว ผมว่าเราต้องมาช่วยกันทำลูกได้แล้วนะ” อคิณพูดเสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองทั้งคู่แล้วแอบยิ้ม

               “นี่คุณ พูดเบาๆ หน่อย ฉันอายนะ ไม่ได้หน้าด้านหน้าทนเหมือนคุณ”

               “แน่ะ! ด่าผัวอีกแล้ว คืนนี้จะลงโทษให้หนักเลย” ว่าแล้วก็ก้มหน้าลงหอมแก้มนุ่มดังฟอด แลกกับการถูกบิดเบาๆ ที่หน้าท้องแค่สองทีถือวาคุ้มมาก

               “พี่คิณ”

หญิงสาวหน้าตาสวยเก๋วัยใกล้เคียงกับอมลรดาเดินเข้ามาทักทายอคิณด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจที่ได้พบกัน อคิณเองก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้พบกับเธอที่นี่เหมือนกัน

               “ริต้า กลับจากปารีสตั้งแต่เมื่อไหร่”

               “อาทิตย์ที่แล้วค่ะ คิดถึงพี่คิณที่สุดเลย” รชิตาโผเข้ามากอดและจุ๊บแก้มทั้งสองข้างของอคิณ

               “อย่าทำแบบนี้”

               “ทำไมคะ เมื่อก่อนริต้ายังทำได้เลย”

               “ตอนนี้ริต้าไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ” ครอบครัวของอคิณกับครอบครัวของรชิตาสนิทกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ ดังนั้นทั้งคู่จึงรู้จักกันตั้งแต่เกิด “แล้วมาทำอะไรที่นี่” อคิณถามพลางชำเลืองมองหน้าอมลรดาที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างๆ เขาเพิ่งจะปรับความเข้าใจกับเธอได้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่ดูเหมือนตอนนี้บรรยากาศเริ่มจะมาคุขึ้นมาอีกแล้ว

               “ริต้าพาเพื่อนชาวฝรั่งเศสมาเที่ยวค่ะ ตะลุยกินกันเยอะไปหน่อย เพื่อนเลยอาหารเป็นพิษ ต้องนอนโรงพยาบาล” ตอบแล้วก็มองหน้าอมลรดาพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ “พี่คิณจะไม่แนะนำ ‘เพื่อน’ ให้ริต้ารู้จักหน่อยเหรอคะ”

               อคิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วรั้งเอวบางของคนที่ขยับออกไปยืนห่างจากเขาตั้งแต่รชิตาเข้ามาทักตอนแรกให้กลับมายืนชิดกันดังเดิม “นี่รดา ‘เมีย’ พี่เอง น่าจะอายุเท่าริต้า”

               “กินเด็ก” รชิตาแซวขำๆ

               “พี่ยังไม่แก่ขนาดนั้น” อคิณอยากจะแจกมะเหงกให้เด็กแสบสักทีสองที “พี่ไปก่อนนะ รดาเพิ่งหายป่วย ให้ยืนนานๆ เดี๋ยวจะไม่ไหว”

               “ตามสบายค่ะ แล้วเจอกันที่กรุงเทพนะคะ นัดกินข้าวกัน” รชิตาบอกด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงตามนิสัย

               อมลรดานั่งเงียบมาในรถตลอดทางตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลจนรถเลี้ยวเข้าถนนเส้นเล็กที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้และป่าละเมาะอันเป็นเส้นทางกลับบ้านเชิงดอย

               “เป็นอะไร ไม่พูดไม่จา ปกติพูดได้ทั้งวันไม่มีหยุดนี่ หรือไข้กลับ” ชายหนุ่มพูดพลางปล่อยมือซ้ายจากพวงมาลัยรถแล้วยกขึ้นมาแตะหน้าผากหญิงสาวที่นั่งหน้าตูมอยู่ที่เบาะหน้าข้างคนขับ “ตัวก็ไม่ร้อนนี่ แล้วเป็นอะไร”

               “ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่ขี้เกียจคุย”

               อคิณครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะดังลั่นรถ “โกรธที่ริต้ากอดผมใช่มั้ย”

               “ทำไมต้องโกรธ”

               “หึง”

               “ไม่ใช่” อมลรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคนฟังก็สัมผัสได้ว่าเธอกำลังไม่พอใจ

               “ทีนี้ก็รู้แล้วใช่มั้ยว่าผมรู้สึกยังไงตอนที่ผมเห็นคุณกอดกับโอลิเวอร์”

               “คุณหึงฉัน?” หญิงสาวถามพลางหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอย่างไม่แน่ใจ

               อคิณชะงักไปเล็กน้อยที่พูดไปพูดมาแล้วเข้าตัวจนเกือบหลุดให้เธอจับความรู้สึกได้ ทว่ายังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไปก็สังเกตเห็นมอเตอร์ไซค์วิบากคันหนึ่งขับตามมาอย่างน่าสงสัย ความจริงเขาสังเกตเห็นรถคันนี้ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาได้สักพักแล้ว ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่ามันขับตามมาจริงหรือเปล่า ดังนั้นเขาจึงลองขับออกนอกเส้นทางแบบวกวนไปตามเส้นทางที่คนทั่วไปไม่ใช้กัน แต่มันก็ยังตามมา นั่นแสดงว่ามันตามเขามาจริงๆ

               “ก้มหัวลง” อคิณสั่งอมลรดาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเมื่อเห็นมอเตอร์ไซค์คันนั้นกำลังเร่งเครื่องขึ้นมาขนาบข้างทางด้านคนขับและชักปืนออกมาจ่อยิงในระยะประชิด

               “เกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวทำหน้าเหลอหลา ไม่เข้าใจคำสั่ง อคิณจึงใช้มือซ้ายกดศีรษะเธอให้ก้มลงแล้วโน้มตัวลงทับด้านบนเพื่อป้องกันเธอไว้อีกชั้นหนึ่ง

               ปัง!!!

               เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระจกรถแตกร้าว แต่โชคดีที่เป็นกระจกนิรภัยซึ่งแตกออกเป็นเม็ดเล็กๆ ที่เรียกกันว่า ‘เม็ดข้าวโพด’ ที่ดูเหมือนไม่แหลมคม แต่ความจริงก็ยังคมพอที่จะบาดผิวเนื้อให้ได้เลือดได้เหมือนกัน

               โครม!!!

               วินาทีต่อมา รถของอคิณก็เสียหลักพุ่งเข้าชนต้นไม้ข้างทาง อมลรดากรีดร้องด้วยความตกใจ เกิดมาไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้มาก่อน

               “เราถูกยิงเหรอ” หญิงสาวถามด้วยความตื่นตระหนก โดยที่ไม่กล้าแม้แต่จะโงหัวขึ้นมา

               “ไม่ใช่ ‘เรา’ แต่มันตั้งใจฆ่าผมคนเดียว” อคิณแน่ใจว่าต้องเป็นคนของเจษฎาแน่นอน เพราะเมื่อวานก้องภพเพิ่งโทร. มาบอกให้เขาระวังตัว แต่เขาก็ไม่คิดว่าเจษฎาจะมีความคิดตื้นเขิน โดยการส่งมือปืนมายิงเขาแบบโจ่งแจ้งแบบนี้ “ผมจะล่อมันไปอีกทาง แล้วคุณขับรถหนีไปก่อน”

               “ไม่! ฉันทิ้งคุณไม่ได้” หญิงสาวพูดโพล่งออกมาทันทีแบบไม่ห่วงชีวิตตัวเอง

               “อย่าดื้อรดา!” เขาดุเสียงแข็ง

               และทันใดนั้น ประตูรถด้านข้างคนขับก็ถูกกระชากจากด้านนอกอย่างแรง แต่โชคดีที่ประตูรถถูกล็อกไว้ มือปืนจึงเปิดข้ามาไม่ได้ ดังนั้นมันจึงจ่อปลายปืนเข้ากับกระจกรถหมายจะยิงอคิณให้ตายคาที่ แต่อคิณก็ไวมาก เขาหยิบปืนออกมาจากช่องเก็บของหน้ารถ พร้อมกับเปิดประตูกระแทกมือปืนที่ยืนอยู่ด้านนอกจนเสียหลักล้มกลิ้งลงไปกับพื้นถนน

               “คุณต้องหนีไปนะรดา อย่าทำให้ผมเป็นห่วง” อคิณกดจูบหนักๆ ลงบหน้าผากของหญิงสาวก่อนสั่งทิ้งท้าย “เจอกันที่บ้าน”

               “คุณต้องกลับไปหาฉันนะ”

               “รีบไป ไม่มีเวลาแล้ว” พูดจบก็ก้าวลงจากรถแล้วดันประตูปิด จากนั้นก็วิ่งล่อมือปืนเข้าไปในป่าละเมาะข้างทาง ระหว่างที่วิ่งก็หันหลังกลับไปมอง ก็เห็นว่ามือปืนวิ่งตามมาพร้อมสาดกระสุนใส่แบบไม่ยั้ง ทว่าเขาก็หลบได้ทุกนัด ส่วนอมลรดาขับรถออกไปไกลแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง